สู้ค่าไฟฟ้า - the installation

ว่าเรื่องโครงการสู้ค่าไฟฟ้า ต่อนะครับ... 

 

 

อย่างที่ผมบอกว่าจะพยายามติดตั้งแผงโซล่าเซลล์โดยใช้วัสดุอุปกรณ์ที่หาได้ในบ้านให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ว่าจะเป็นไม้ ตะปู เหล็ก สกรู ฯลฯ แต่วันนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องไปซื้อรางอลูมีเนียมมาเพิ่ม เหตุผลคือต้องเตรียมไว้สำหรับการติดตั้งแผงโซล่าเซลล์จำนวน ๕ แผงบนพื้นที่กว่า ๕ ตารางเมตรบนดาดฟ้า ผมไม่มีไม้ยาว ๘ ศอก จึงต้องใช้เหล็กหรืออลูฯ เป็นเส้นยาวต่อเนื่อง ๔ เมตรใช้ยึดและวางระดับ บ่ายวันนี้ผมขี่จักรยานไปร้านอลูมิเนียมบนทางหลวงหมายเลข 1039...

 

 

 

 

 

อลูมิเนียมตราช้าง เส้นละ ๙๕ บาทครับ ยาว ๖ เมตร...

 

ผมขอเค้าตัดเป็น ๒ ท่อน (๔ เมตร + ๒ เมตร) มัดรวมกันแล้วแบกขึ้นบ่า ปั่นจักรยานมือเดียวกลับมาบ้าน

นี่ไง...เจ้าอลูฯ เส้นเล็ก ๆ นี่แหละที่จะช่วยกำหนดระยะห่างและองศาลาดเอียง

The installation หมดไป ๑๙๐ บาทแย้วครับ

แด่คนเก็บขยะ

วันก่อนผมขี่จักรยานไปวัดม้าใต้โดยใช้ทางหลวงหมายเลข 1034 บนถนนที่เคยมีคนเอาที่นอนมาทิ้งไว้เป็นเดือน กว่ารถเก็บขยะของเทศบาลฯ จะมาเก็บไป...

 

เรื่องทิ้งขยะเป็นเรื่องที่ต้องคิดมาก เพราะแต่ก่อนเคยทิ้งขยะไปเรื่อย ไม่เคยแยกขยะ ผมรู้สึกผิด รู้สึกว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว และเห็นใจพนักงานเก็บเป็นอย่างมาก ทุกวันนี้ผมจ่ายค่าเก็บขยะให้กับเทศบาลฯ เดือนละ ๒๐ บาท ถ้าเค้าจะขึ้นราคาอีกผมก็ไม่ว่าอะไร  นาน ๆ ทีผมจะทิ้งขยะลงถังซึ่งทางเทศบาลตำบลห้างฉัตรแม่ตาลนำมาตั้งไว้ให้ และทุกครั้งที่หย่อนถุงขยะลงไปแอบทิ้งไว้ ผมก็รู้สึกไม่สบายใจ

 

 

วันที่ผมปั่นจักรยานไปบ้านม้าใต้ ตอนนั้นยังเช้าอยู่ ผมเห็นรถปิกอัพคันหนึ่งบรรทุกถุงขยะและเศษกิ่งไม้มาเต็มลำ คนขับเริ่มจอดที่จุดตั้งถังขยะฟากซ้ายมือ แล้วนำถุงดำ ๒-๓ ถุงไปวางทิ้งไว้อย่างเร่งรีบ

 

 

เขาขับต่อ... แล้วนำถุงดำไปโยนทิ้งไว้อีก ผมผ่านพ้นบ้านหัวหนองไปแล้วถึงได้เห็นเจ้ารถคันนั้นวิ่งแซงไป หลังจากไปถ่ายรูปวัดได้ ๒ ชั่วโมงผมขี่จักรยานกลับมาถึงบ้านหัวหนอง สวนกับรถเก็บขยะคันใหญ่ของเทศบาลฯ เห็นถุงดำที่เรียงรายอยู่ด้านขวามือถูกเก็บไปหมดแล้ว แต่ทางฟากซ้ายยังมีถุงดำวางเรียงกันมีจำนวนพอ ๆ กับที่ถูกเก็บไปแล้ว เค้าคงต้องนำไปทิ้งก่อนที่จะกลับมาเก็บจนหมด ผมรู้สึกเห็นใจพนักงานเทศบาลฯ มาก ๆ

 

ภาพนำมาจากอินเทอร์เน็ต - ขอขอบคุณ

เราจะอยู่กันได้อย่างไรถ้าไม่มีคุณ ผมขอคารวะพนักงานเก็บขยะของเทศบาลฯ ด้วยความขอบคุณยิ่งครับ

ผัดบวบ...คิดถึงแม่

เริ่มต้นเดือนใหม่ "กรกฎาคม"  เมื่อทุพภิกขภัยและอุบัติภัยต่าง ๆ กำลังจะเริ่มโหมกระหน่ำสู่มวลมนุษยชาติ....

 

 

อีก ๑๑ วันจะชัดเจนยิ่งขึ้น ก่อนหน้านั้นก็มีให้เห็นเป็นระยะ ๆ

 

ภาพข่าวจากไทยรัฐออนไลนื - ขอขอบคุณ

 

ผมไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...แต่ก็เฝ้าติดตามปรากฏการณ์บนท้องฟ้ามาตลอด!

เช้านี้มิได้พาเจ้าสหัสเดชไปวิ่งที่ไหน...

 

 

ตื่นเช้าตามปกติ เห็นว่าฝนตกจึงถือกล้องขึ้นไปสำรวจบนดาดฟ้า...

 

ชุ่มฉ่ำ ๆ วันนี้คงยังไม่ได้ติดตั้งแผงโซล่าเซลล์ต่อ ว่าแล้วก็ลงมาปอกบวบที่ซื้อมาราคา ๒๐ บาท...ได้ ๑ จาน

ผัดแบบง่าย ๆ ไม่ต้องใส่กุ้งใส่หมู...

ตักใส่จาน...พร้อมเสริฟ!

ทุกครั้งที่ผัดบวบ ผมจะต้องคิดถึงแม่มาก ๆ เพราะแม่จะปอกบวบแบบไม่เหลือเปลือก นอกจากนั้นยังใช้ลิ้นแตะชิมว่าขมหรือเปล่า ถ้าขมแม่ก็จะทิ้งไปทั้งลูก
 

แม่ครับ...ไม่ต้องห่วงผม แม้ข้าวจะยากหมากจะแพง ผมก็อยู่ได้เพราะผัดบวบกินอย่างที่แม่สอน!

ส.ว. ต้องรอก่อน!

ประเทศไทยก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุโดยสมบูรณ์ (Aged Society) แล้วหรือยัง?...ผมไม่ทราบ!

 

แต่ข้อมูลของ United Nations World Population Ageing พบว่าหลังจากปี ๒๕๕๒ ประชากรที่อยู่ในวัยพึ่งพิงได้แก่เด็กและผู้สูงอายุมีจำนวนมากกว่าประชากรในวัยแรงงาน และในปี ๒๕๖๐ จะเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่ประชากรเด็กน้อยกว่าผู้สูงอายุ ข้อมูลประชากรของประเทศไทยปี ๒๕๕๖ รายงาานว่าประชากรไทยจำนวน ๖๔.๖ ล้านคนจะเป็นผู้สูงอายุมากถึง ๙.๖ ล้านคน และคาดว่าในปี ๒๕๗๓ จะมีจำนวนผู้สูงอายุ ๑๗.๖ ล้านคน แต่ที่แน่ ๆ คือทุกวันนี้ผมปั่นจักรยานไปที่ไหน ก็เห็นแต่ ส.ว.

เช้านี้ได้เจอและคุยกับคุณตาวัย ๘๖ ปีที่บ้านม้าเหนือ อำเภอเกาะคา ยังขี่จักรยานได้สบาย พูดจาเสียงดังฟังชัด ทำให้ผมมีกำลังใจที่จะอยู่ต่อไปเพื่อเดินทางให้ได้ไกลและนานยิ่งขึ้น...

 

ที่บ้านห้างฉัตร เดินลงบันไดมาจากชั้นสามผมจะต้องพบกับเจ้ายักษ์ (Giant จักรยานทัวร์ริ่ง) ซึ่งเตรียมไว้พร้อมสำหรับ final trip 

 

เรื่องจักรยานผมปิดการเสาะแสวงหาและได้ข้อสรุปแล้ว รอแค่เพียงวันที่จะปั่นมันออกไป!

ปั่นจักรยานไปวัดม้าใต้

ไม่ได้อัพเดทหลายวัน... วันนี้ขอรายงานตัวกับเพื่อน ๆ หน่อยน้า

 

เช้านี้ออกจากบ้านสายหน่อย... ผมปั่นจักรยานไปวัดม้าใต้ซึ่งอยู่ในอำเภอเกาะคาโน่น (ใช้เจ้าสหัสเดชคลอดครับช่วงนี้) หยุดถ่ายภาพร้านลำแต้ซะหน่อย เห็นปิดมาหลายวัน อดเป็นห่วงเจ้าของร้านซึ่งได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุบนท้องถนนไม่ได้....

ขี่จักรยานผ่านตลาดเช้าบ้านปันง้าว...

๙ กิโลเมตรครึ่งถึงวัดม้าเหนือ ซึ่งเคยมาเก็บภาพแล้ว

อยากแวะมาดูหอไตรธรรมจักร (สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๙)  ซึ่งตอนนั้นกำลังอยู่ในระหว่างการบูรณะฯ...

วันนี้เรียบร้อยแล้ว ทาสีขาวใหม่เอี่ยม (ไม่อยากบอกว่าชอบหรือไม่ชอบ)

จากนั้นปั่นต่ออีกครึ่งกิโลเมตรถึงวัดม้าใต้...

ขากลับแวะสถานธรรมจามเทวีอินทรเกสรซึ่งอยู่ริมทางหลวงหมายเลข 1034

 

ถึงบ้านเวลา ๐๙.๑๐ น. พอดี

สำหรับพรุ่งนี้...ยังคิดไม่ออกว่าจะไปไหนดี?

สบายขึ้นเยอะ!

ภาพข่าวใน YouTube - -thanks!

การเตรียมรับมือกับภัยพิบัติซึ่งมีแนวโน้มว่าจะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ สิ่งหนึ่งที่ผมต้องคิดถึงคือเรื่องน้ำดื่มสะอาด

 

เพื่อน ๆ จำได้ไหมครับว่าช่วงเกิดน้ำท่วมใหญ่เมื่อปี ๒๕๕๓ คนกรุงแย่งกันซื้อน้ำดื่มจนหมดห้างฯ มีเงินเต็มกระเป๋าแต่ก็หาซื้อน้ำดื่มที่เคยซื้อไม่ได้! ทุกวันนี้ยังสะดวกสบายครับ น้ำดื่มมีจำหน่ายทั่วไป หาซื้อได้ง่าย มีรถมาส่งให้ถึงบ้าน...

 

 

ตอนที่น้ำท่ายังไม่ขาดแคลน....ความหิวกระหายก็ยังไม่มาเยือน

 

ลองตอบผมหน่อยได้มั้ยว่าหากวันใดที่น้ำดื่มใสสะอาดที่ใส่ขวดวางขายในร้านทั่วไปเกิดหายไปจากชั้นวางจำหน่าย ตู้น้ำหยอดเหรียญก็ไม่มีแล้ว เราจะทำอย่างไรให้มีน้ำสะอาดพอที่จะใช้บริโภคประทังชีวิตต่อไปได้??? ผมมีเครื่องกรองน้ำแบบพกพา สำหรับกรณีฉุกเฉินหากติดอยู่ในถ้ำหรือกลางป่า หรือแม้กระทั่งใต้ตึกที่จะต้องกรองน้ำปัสสาวะตัวเอง! เตรียมไว้ในเป้ฉุกเฉินติดตัวเอาไว้นะ

 

 

ในยามปกติหลายปีมาแล้วที่ไม่ต้องซื้อน้ำดื่มเป็นแพ็คหรือแกลลอนจากห้างฯ มาดื่ม ผมกรองน้ำดื่มเองโดยใช้น้ำจากประปาหมู่บ้าน ผ่านเครื่องกรองแบบ ๕ ขั้นตอน

เพื่อให้น้ำสะอาดขึ้น ผมซื้อเครื่องมากรองน้ำอีกขั้นตอนนึง ก่อนนำใส่ขวดไว้ใช้ดื่ม...

 

หลายปีทีเดียวที่ผมต้องรองน้ำใส่เหยือกพลาสติกใบใหญ่แล้วเดินมาเติมเครื่องกรอง บางครั้งก็ลืมหรือขี้เกียจหรือลืมเติมน้ำ ทำให้ขวดน้าดื่มแห้งมาเป็นระยะ ๆ

 

วันหนึ่งเกิดไอเดียใหม่ขึ้นมา ผมลองสั่งก๊อกน้ำแบบมีลูกลอยมาใช้ (ต้องเจาะรูเครื่องกรองเพื่อติดตั้ง) 

ภาพจากเว็บ shopee - ขอขอบคุณ

ใช้ข้อต่อขนาด 2 หุน ต่อสายมาจากเครื่องกรองน้ำ ๕ ขั้นตอน....

 

 

ตั้งแต่นั้นมาผมก็แค่เปิดก๊อกทิ้งไว้ ไม่ต้องห่วงว่ามันจะล้น...

ไม่ต้องคอยเติมน้ำอีกแล้ว...

เดี๋ยวจะต่อลงไปให้พี่ชายอีก ๑ ชุด...