ลงแทรค

ผมถามถูกคน! ลุงที่บ้านห้วยเรียนบอกผมว่าสามารถใช้เส้นทางเลียบทางรถไฟปั่นจักรยานไปวัดปางม่วงได้...

 

 

บอกด้วยว่าต้องขึ้นเนินเขา ๒ ลูกเล็ก ๆ หนทางไม่ดีนัก แนะนำว่าให้ใช้เส้นทางหลวงดีกว่า ผมบอกว่าเพิ่งปั่นจักรยานมา อยากใช้ถนนเลียบทางรถไฟมากกว่า ตาแก่บ้านขามแดงไม่รู้หรอกว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร?

 

 

จากจุดตัดทางรถไฟ (1) ไปยังสถานีรถไฟปางม่วง (2) และวัดปางม่วง (W) นั้นไม่ไกล แต่ต้องขึ้นเนิน ๒ ลูกจริง ๆ ด้วย 

 

นึกถึงคำพูดของผู้ขายเฟรมเสือภูเขาให้ผมว่า"ลงแทรค" คิดว่าวันนี้แหละที่จะได้ลงแทรคเป็นครั้งแรก รู้สึกเสียดายที่มิได้มากับเจ้า Bruiser...

 ซิงเกิ้ลแทรคเป็นถนนลูกรัง (dirt road) มุ่งตรงเข้าไปในแนวไม้ใหญ่

 

 

 

 

 

สนุกและตื่นเต้นดีครับ ในที่สุดก็มาถึงถนนคอนกรีต!

เห็นสถานีรถไฟปางม่วงอยู่ไม่ไกล...

กลับถึงบ้านร้านเปียโน ๙ โมงพอดี... ๒ ชั่วโมงบนอานจักรยานเช้านี้ดีเหลือเกิน! ทำให้ผมได้รู้จักกับคำว่า "ลงแทรค"

บ้านห้วยเรียน

เช้านี้ออกจากบ้าน ๗ โมงเช้า... ผมยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะพาเจ้าสหัสเดชไปลุยที่ไหนดี?

 

ตัดสินใจใช้ทางหลวงชนบท ลป.2017 ไปบ้านหัวยเรียนครับ...

 

ถ่ายรูปเจ้าสหัสเดชที่หน้าแท่นหลวงพ่อพุทธเมตตาบารมี วัดห้วยเรียน ๑ บาน...

 

ก่อนปั่นจักรยานผ่านโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านห้วยเรียน (H)...

 

ไปปั่นจักรยานเที่ยวในหมู่บ้าน... 

จอดบนสะพาน ดูคลองแม่ตาล...

 

 

เห็นอาคารสันทนาการ...ออกกำลัง

 

จนกระทั่งมาถึงจุดตัดข้ามทางรถไฟ (R)... 

 

 

พบชายเสื้อแดงบอกผมว่าเดือนนี้มีวันหยุดเยอะ การสัญจรเพิ่มขึ้น เลยนำป้ายมาติดติดป้ายเตือนให้ระวังรถไฟ...

 

 

ผมข้ามทางรถไฟไปถ่ายภาพโรงเรียนบ้านห้วยเรียน (S) ซึ่งร้างมานานเพราะมีเด็กนักเรียนน้อย...

 

บ้านเราเยาวชนน้อยลง ในขณะที่จำนวนคนแก่มากขึ้น นี่คือปัญหาที่น่าเป็นห่วงของชาติ 

 

 

ทำให้นึกถึงอีกหลาย ๆ โรงเรียนที่ถูกปล่อยให้ร้าง...ที่นี่ดีหน่อยเค้าเปลี่ยนเป็น "ศูนย์เรียนรู้ไม้ผล"

 

 

จากบ้านห้วยเรียน ผมต้องปั่นจักรยานไปวัดปางม่วง เส้นทางอยู่ไหนเอ่ย? 

ไม่กลัวลม

คิดถึงบังกลาเทศ ประเทศที่ผมอยากกลับไปเห็นอีกสักครั้งก่อนที่จะจากโลกนี้ไป..

 

AFP รายงานว่า "วันเสาร์ที่ 18 มิถุนายน 2565 เกิดน้ำท่วมใหญ่ฉับพลันไหลบ่าเข้าท่วมเมืองและบ้านเรือนประชาชนในพื้นที่ลุ่มต่ำของบังกลาเทศ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจากอุทกภัยครั้งนี้อย่างน้อย 59 ราย" ก่อนหน้านั้นเมื่อเดือนที่แล้วก็เกิดแผ่นดินไหวรุนแรงที่อัฟกานิสถานติดกับประเทศปากีสถานขนาด 6.1 ริกเตอร์คร่าชีวิตผู้คนนับพัน...

 

ภาพ capture จากข่าวในอินเทอร์เน็ต - ขอขอบคุณ

 

บ้านเราก็เริ่มขยับเหมือนกัน วันวานแจ้ห่มไหวแต่ตักเตือนขนาด 3.1 ริกเตอร์ !

 

 

เจ้า Planet X ก็กำลังเคลื่อนใกล้เข้ามายังวงโคจรของโลกเราอยู่เรื่อย ๆ ผมคิดว่าอีก 9 เดือนคงส่งผลกระทบกับโลกเรามากกว่านี้อย่างแน่นอน...

 

อุทกภัยนั้นมาแน่นอน...

ภาพ capture จากข่าวในอินเทอร์เน็ต - ขอขอบคุณ

วาตภัยก็ใช่ว่าจะไม่มี...

ภาพ capture จากข่าวในอินเทอร์เน็ต - ขอขอบคุณ

หลังคาปลิวว่อนอย่างที่เห็นในภาพ อย่างนั้นแล้วคงไม่ต้องพูดถึงแผงโซล่าเซลล์ที่กำลังจะติดตั้ง ไม่ว่าจะยึดดีอย่างไร คงไม่อาจต้านทานแรงลมได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เค้าใช้รางอลูมิเนียมอย่างที่เห็นในเว็บ DIY ทั่วไป....

ภาพจากลาซาด้า - ขอขอบคุณ

ด้วยเหตุนี้จึงเดินหน้าต่อไปในการติดตั้งแผงโซล่าเซลล์ทดลองบนพื้นหลังคาโดยใช้วัสดุอุปกรณ์เท่าที่หาได้ในบ้านให้ได้มากที่สุด....ผมทำไปยังงั้นแหละ ลึก ๆ แล้วในใจคิดว่าอาจไม่ได้เห็นความสำเร็จในการสู้ค่าไฟฟ้าได้ทันในวันที่จะเข้ามาของภัยพิบัติด้วยซ้ำ!

ทำไปเหอะ! ลมพายุ... ผมว่าไม่น่ากลัวเท่าแผ่นดินไหวครับ!

สู้ค่าไฟฟ้า - the installation

ว่าเรื่องโครงการสู้ค่าไฟฟ้า ต่อนะครับ... 

 

 

อย่างที่ผมบอกว่าจะพยายามติดตั้งแผงโซล่าเซลล์โดยใช้วัสดุอุปกรณ์ที่หาได้ในบ้านให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ว่าจะเป็นไม้ ตะปู เหล็ก สกรู ฯลฯ แต่วันนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องไปซื้อรางอลูมีเนียมมาเพิ่ม เหตุผลคือต้องเตรียมไว้สำหรับการติดตั้งแผงโซล่าเซลล์จำนวน ๕ แผงบนพื้นที่กว่า ๕ ตารางเมตรบนดาดฟ้า ผมไม่มีไม้ยาว ๘ ศอก จึงต้องใช้เหล็กหรืออลูฯ เป็นเส้นยาวต่อเนื่อง ๔ เมตรใช้ยึดและวางระดับ บ่ายวันนี้ผมขี่จักรยานไปร้านอลูมิเนียมบนทางหลวงหมายเลข 1039...

 

 

 

 

 

อลูมิเนียมตราช้าง เส้นละ ๙๕ บาทครับ ยาว ๖ เมตร...

 

ผมขอเค้าตัดเป็น ๒ ท่อน (๔ เมตร + ๒ เมตร) มัดรวมกันแล้วแบกขึ้นบ่า ปั่นจักรยานมือเดียวกลับมาบ้าน

นี่ไง...เจ้าอลูฯ เส้นเล็ก ๆ นี่แหละที่จะช่วยกำหนดระยะห่างและองศาลาดเอียง

The installation หมดไป ๑๙๐ บาทแย้วครับ

แด่คนเก็บขยะ

วันก่อนผมขี่จักรยานไปวัดม้าใต้โดยใช้ทางหลวงหมายเลข 1034 บนถนนที่เคยมีคนเอาที่นอนมาทิ้งไว้เป็นเดือน กว่ารถเก็บขยะของเทศบาลฯ จะมาเก็บไป...

 

เรื่องทิ้งขยะเป็นเรื่องที่ต้องคิดมาก เพราะแต่ก่อนเคยทิ้งขยะไปเรื่อย ไม่เคยแยกขยะ ผมรู้สึกผิด รู้สึกว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว และเห็นใจพนักงานเก็บเป็นอย่างมาก ทุกวันนี้ผมจ่ายค่าเก็บขยะให้กับเทศบาลฯ เดือนละ ๒๐ บาท ถ้าเค้าจะขึ้นราคาอีกผมก็ไม่ว่าอะไร  นาน ๆ ทีผมจะทิ้งขยะลงถังซึ่งทางเทศบาลตำบลห้างฉัตรแม่ตาลนำมาตั้งไว้ให้ และทุกครั้งที่หย่อนถุงขยะลงไปแอบทิ้งไว้ ผมก็รู้สึกไม่สบายใจ

 

 

วันที่ผมปั่นจักรยานไปบ้านม้าใต้ ตอนนั้นยังเช้าอยู่ ผมเห็นรถปิกอัพคันหนึ่งบรรทุกถุงขยะและเศษกิ่งไม้มาเต็มลำ คนขับเริ่มจอดที่จุดตั้งถังขยะฟากซ้ายมือ แล้วนำถุงดำ ๒-๓ ถุงไปวางทิ้งไว้อย่างเร่งรีบ

 

 

เขาขับต่อ... แล้วนำถุงดำไปโยนทิ้งไว้อีก ผมผ่านพ้นบ้านหัวหนองไปแล้วถึงได้เห็นเจ้ารถคันนั้นวิ่งแซงไป หลังจากไปถ่ายรูปวัดได้ ๒ ชั่วโมงผมขี่จักรยานกลับมาถึงบ้านหัวหนอง สวนกับรถเก็บขยะคันใหญ่ของเทศบาลฯ เห็นถุงดำที่เรียงรายอยู่ด้านขวามือถูกเก็บไปหมดแล้ว แต่ทางฟากซ้ายยังมีถุงดำวางเรียงกันมีจำนวนพอ ๆ กับที่ถูกเก็บไปแล้ว เค้าคงต้องนำไปทิ้งก่อนที่จะกลับมาเก็บจนหมด ผมรู้สึกเห็นใจพนักงานเทศบาลฯ มาก ๆ

 

ภาพนำมาจากอินเทอร์เน็ต - ขอขอบคุณ

เราจะอยู่กันได้อย่างไรถ้าไม่มีคุณ ผมขอคารวะพนักงานเก็บขยะของเทศบาลฯ ด้วยความขอบคุณยิ่งครับ

ผัดบวบ...คิดถึงแม่

เริ่มต้นเดือนใหม่ "กรกฎาคม"  เมื่อทุพภิกขภัยและอุบัติภัยต่าง ๆ กำลังจะเริ่มโหมกระหน่ำสู่มวลมนุษยชาติ....

 

 

อีก ๑๑ วันจะชัดเจนยิ่งขึ้น ก่อนหน้านั้นก็มีให้เห็นเป็นระยะ ๆ

 

ภาพข่าวจากไทยรัฐออนไลนื - ขอขอบคุณ

 

ผมไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...แต่ก็เฝ้าติดตามปรากฏการณ์บนท้องฟ้ามาตลอด!

เช้านี้มิได้พาเจ้าสหัสเดชไปวิ่งที่ไหน...

 

 

ตื่นเช้าตามปกติ เห็นว่าฝนตกจึงถือกล้องขึ้นไปสำรวจบนดาดฟ้า...

 

ชุ่มฉ่ำ ๆ วันนี้คงยังไม่ได้ติดตั้งแผงโซล่าเซลล์ต่อ ว่าแล้วก็ลงมาปอกบวบที่ซื้อมาราคา ๒๐ บาท...ได้ ๑ จาน

ผัดแบบง่าย ๆ ไม่ต้องใส่กุ้งใส่หมู...

ตักใส่จาน...พร้อมเสริฟ!

ทุกครั้งที่ผัดบวบ ผมจะต้องคิดถึงแม่มาก ๆ เพราะแม่จะปอกบวบแบบไม่เหลือเปลือก นอกจากนั้นยังใช้ลิ้นแตะชิมว่าขมหรือเปล่า ถ้าขมแม่ก็จะทิ้งไปทั้งลูก
 

แม่ครับ...ไม่ต้องห่วงผม แม้ข้าวจะยากหมากจะแพง ผมก็อยู่ได้เพราะผัดบวบกินอย่างที่แม่สอน!