Showing posts with label รองเท้า. Show all posts
Showing posts with label รองเท้า. Show all posts

Wednesday, March 20, 2019

โชคดีไม่มีอด

วันนี้ขอเขียนเรื่องชีวิตของชายแก่คนหนึ่ง ผู้ไม่คาดคิดว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกเกินกว่า ๑๐ ปี! 


ผมเชื่อว่าคนเราถ้ายึดมั่นอยู่ในการทำความดี ไม่พยาบาทอาฆาต พยายามที่จะเป็นผู้ให้อยู่เสมอ แม้ไร้ซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์และมีชีวิตไม่ร่ำรวย แต่ก็อยู่ได้อย่างมีความสุข ไม่ถึงกับอดอยาก ใช่ว่าจะไร้เสียซึ่งญาติมิตร!  เที่ยงวันนี้...บุรุษไปรษณีย์โทรฯ แจ้งว่ามีพัสดุ ผมลงไปรับได้มา ๑ กล่องใหญ่


เป็นของที่น้องส่งให้มาจากอุตรดิตถ์ ผมนำออกมาจัดเรียงถ่ายภาพให้เพื่อน ๆ ดู


มีมากมายหลายอย่าง ทั้งอาหาร ขนม เสื้อผ้า รองเท้า สตางค์ และยารักษาโรค  คนแก่ส่วนใหญ่มักชอบกินของหวาน...ผมแกะประเดิมขนมเปี๊ยะก่อนเลย!  ชิ้นใหญ่อย่างนี้คงเป็นร้อย หุหุ ในชีวิตไม่เคยซื้อกิน!




ถูกใจรองเท้าใหม่มั่ก ๆ เพราะรองเท้าคู่เก่าใกล้ปลดระวางแล้ว นอกจากนั้นยังมีธนบัตรเก่าใส่ซองให้มา เป็นแบ้งค์ร้อยหายากเพื่อการสะสม ๓ ฉบับ คงได้เก็บไว้ชื่นชมอีกไม่นาน ต่อไปก็คงต้องส่งคืนให้เจ้าของเดิมนำไปเก็บรักษา...


ขอบคุณน้องผู้ใจดีจากอุตรดิตถ์อย่างสุดซึ้งครับ!

Thursday, March 19, 2015

ว่าด้วยเรื่องรองเท้า

หมอกควันยังคงทำให้ท้องฟ้าเหนือนครลำปางหม่นหมอง มันเป็นเช่นนี้ทุกปีในช่วงเดือนมีนาเมษา...


ผมเขียนเรื่อง TB Trip ไปดอยฮางอีก ๒ ตอนก็จบแล้ว! ต้องเร่งมือเพราะทริป travellin' light เดือนเมษายนกำลังใกล้เข้ามาทุกที  ตอนนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องตระเตรียม!  สำหรับบันทึกการเดินทาง...วันนี้ผมนำปากกาออกมาล้างและเติมหมึก


ต้องเลือกปากกา ๑ ด้ามเพื่อนำติดตัวไป เจ้า Rotring 0.5 (ด้ามบน) แม้ว่าจะเขียนดีก็คงไม่เอาไปเพราะกลัวทำหาย เจ้า Pilot ส่วนด้ามกลางก็ใส่น้ำหมึกได้น้อย ผมน่าจะใช้เจ้าเบิ้มตัวล่างมากกว่า...

เรื่องเป้ (backpack) ผมจัดการไล่ฝุ่นและนำออกมาผึ่งเตรียมไว้แล้ว...


งานช่างที่บ้าน เมื่อวันวานก็ได้ยึดท่อน้ำและใส่กาวให้แน่น เพื่อมั่นใจว่าจะไม่หลุดในช่วงที่ผมไม่อยู่...


วันนี้ขออนุญาตคุยเรื่องรองเท้าหน่อยนะครับ...

ผมจำได้ว่าในชีวิตก็ยังไม่เคยซื้อรองเท้าแพง ๆ มาใส่ ตอนได้อ่านเรื่องราวของคุณเมธีเกี่ยวกับรองเท้าดี ๆ ที่ช่วยปกป้องเท้าเจ้าของ ผมก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะหามาใส่ แต่พอเห็นราคาแล้วต้องถอดใจ!

ก็ใช่ว่าไม่ซื้อมาใส่แล้วจะไม่เคยใส่เด้อ  ที่ Adelaide SA Jan เคยซื้อรองเท้าบูทให้ใส่ทำงาน เป็นรองเท้าหนังแท้หัวแข็ง พื้นหนา มีน้ำหนัก ใส่แล้วยกเท้าแทบไม่ไหว (ฮา) ผมยังไม่เคยใส่ให้รถบรรทุกทับเพื่อทดสอบ แต่รับประกันได้ว่า ถ้าใส่ทำงานจะช่วยป้องกันอันตรายจากตะปูหรือเศษแก้วได้แน่...

หลายปีมาแล้ว อาจารย์ราเชนทร์ (ต้นสน) ยกรองเท้าหนังอย่างดีจากอิตาลีให้ผม ๑ คู่ เป็นหนังแท้ทรงหัวแหลม ยี่ห้อ Salvatore Ferragamo



ผมเปิดเว็บเช็คราคารองเท้ายี่ห้อนี้ดูแล้ว ตัวเลข $995 ทำให้ต้องอ้าปากค้าง!!


เคยใส่ไปเล่นแอคคอร์เดียนกับวงดนตรีคาวบอยอยู่หลายครั้ง คับไปนิดแต่ก็ใช้ได้  มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ใส่ไปทัวร์หลวงพระบาง-วังเวียง-เวียงจันทน์  ผมโดนเจ้ากาโม่กัดจนเท้าระบม เดินไม่ได้ ต้องถอดเก็บตั้งแต่อยู่บ้านห้วยทราย...

มีรองเท้า ๒ คู่นี่แหละที่ว่าดี  หหุ...คนให้มาทั้งน้านนนน!

ตัวเองเคยซื้อรองเท้าผ้าใบราคา ๑๗๙ บาทที่เชียงใหม่ นำไปใส่ท่องพม่าและเวียดนาม ทำให้ได้บทเรียนในความผิดพลาด นอกจากจะใส่ไม่สบายเท้าแล้ว รองเท้าผ้าใบราคาถูกยังสะสมความอับชื้นทำให้เหม็นจัด ส่งผลให้เท้าเหม็นไปด้วย กระจายกลิ่นในห้องแอร์เป็นที่น่าอับอาย... ที่โอสเทลในฮานอย ผมต้องยัดรองเท้าส่งกลิ่นเหม็นลงถุงพลาสติก มัดปากถุงแน่น แล้วโยนลงถังขยะ คว้าเอารองเท้าผ้าใบเก่าที่โอสเทลเลอร์ฝรั่งทิ้งไว้มาใช้แทน

ผมได้ตั้งใจว่า ในการเดินทางไกลครั้งต่อไปจะไม่ใช้รองเท้าผ้าใบอีก (นอกเสียจากว่าจะเป็นรองเท้าผ้าใบอย่างดี)  อ้าว! แล้วทริปเดือนเมษานี้หละ...มีรองเท้าเตรียมไว้แล้วยัง?  คำตอบคือ "มีแย้ว...เป็นรองเท้าหนังมือสอง ซื้อมาในราคา ๓๐๐ บาท!!"


พื้นรองเท้ายังอยู่ในสภาพดี  ลองสวมดูแล้ว พบว่ายึดกับพื้นลื่น ๆ ได้ดีครับ...



รอยเย็บก็ยังไม่มีจุดไหนชำรุด...


ยี่ห้อ Clarks ด้วยนะ  รุ่น Active Air ถ้าซื้อใหม่ ๆ คู่ละเป็นพัน!


ใส่แล้วกระชับ แต่ไม่บีบเท้านะ..


บางคนอาจรังเกียจรองเท้ามือสอง แต่ผมเฉย ๆ ครับ...


ขอให้สวมสบายและไม่เหม็นเป็นใช้ได้!!