Showing posts with label วัดขามแดง. Show all posts
Showing posts with label วัดขามแดง. Show all posts

Sunday, August 07, 2016

ไปลงประชามติ

๗ สิงหาคม ๒๕๕๙ ผมขี่จักรยานออกจากบ้านประมาณบ่ายโมง คาดเอาเอาเองว่าหน่วยลงประชามติสำหรับผมคงจะอยู่ที่วัดขามแดง...


ก่อนหน้านั้นไม่มีเอกสารหรือจดหมายเกี่ยวกับการลงประชามติมาที่บ้านแม้แต่ฉบับเดียว ส่วนครู ก, ข, ค.... ง จนถึง ฮ นกฮูกนั้นไม่มีมาให้คำชี้แนะ

ผมปั่นจักรยานแป๊ปเดียวก็ถึงวัดขามแดง... 


หน่วยลงคะแนนอยู่ที่วัดขามแดงจริง ๆ ด้วย ผมเห็นตั้งอยู่ในศาลาอเนกประสงค์ (ไม่มีภาพมาให้ดูเพราะถ่ายรูปไม่ได้)  จอดจักรยานไว้หน้าหน่วยแล้วเดินเข้าไป หมายจะเปิดดูรายชื่อตัวเองในบัญชีรายชื่อที่ติดอยู่บนบอร์ด เจ้าหน้าที่ชายคนหนึ่งเข้ามาอาสาช่วยหาให้ ถามว่าอยู่บ้านเลขที่เท่าไหร่ พอบอกให้เค้าก็เปิดหาให้แล้วแจ้งลำดับหมายเลขแก่ผม...

ผมท่องไว้ในใจแล้วเดินไปหาเจ้าหน้าที่หญิงคนแรก ยื่นบัตรประชาชนให้พร้อมกับแจ้งหมายเลขลำดับ เจ้าหน้าที่อีกคนหนึ่งให้ผมเซ็นชื่อ พิมพ์ลายมือ ก่อนยื่นใบลงประชามติซึ่งพับแล้วมีขนาดพอ ๆ กับซองจดหมายขนาด ๕"x ๖" (ประมาณนั้น) ให้ผมนำไปกาที่คูหา...

ใช้ปากกาที่มีวางไว้ให้กากบาทในช่อง "ไม่ยอมรับ" ทั้ง ๒ ช่อง แล้วนำใบลงประชามติไปหย่อนลงตู้ ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ชายคนหนึ่งนั่งเฝ้าอยู่ 

เสร็จพิธี...ผมคว้าจักรยานปั่นออกจากวัดขามแดงทันที!  

Saturday, August 06, 2016

กลับมาแล้วครับ!

ขออภัยที่ผมได้หายหน้าไปเกือบ ๒ เดือน วันนี้ต้องกลับมารายงานตัวกับเพื่อน ๆ ว่าในขณะที่สุขภาพเริ่มแย่ลงทุกที...ผมยังคงใช้ชีวิตอยู่ด้วยความอดทน กินน้อยใช้น้อย พยายามทำร้ายธรรมชาติและเบียดเบียนสังคมให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้

ทุกวันนี้มีรายได้จากการสอนไวโอลินน้องอินดี้เดือนละ ๑,๐๐๐ บาท และเงินคนแก่อีกเดือนละ ๖๐๐ บาท (รวมแล้วยังไม่พอจ่ายค่าไฟฟ้า ค่าน้ำ และค่าเน็ต 3BB)  รัฐบาลไม่ต้องมาถามผมว่ามีรายได้ต่ำกว่าปีละ ๑ แสนบาทใช่มั้ย? แล้ว...ไปลงทะเบียนคนจนรึยัง?

ผมไม่ไปหรอกครับ! แม้ในอนาคตจะต้องได้รับการรักษาแบบคนไข้อนาถา หากถูกลดสวัสดิการเพราะไม่ได้ไปลงทะเบียนคนจน ผมก็จะขออยู่ด้วยลำแข้งของตัวเองอย่างมีศักดิ์ศรีในความเป็นคนตลอดไป...

พรุ่งนี้ผมจะไปลงประชามติซึ่งก็ยังไม่ทราบเลยว่าจะต้องไปที่ไหน (ตั้งแต่มาอยู่ห้างฉัตรก็ยังไม่เคยใช้สิทธิ์ใช้เสียง) คิดว่าน่าจะเป็นที่วัดขามแดง...

สำหรับผมแล้ว VOTE NO แน่นอนครับ!!


จากนั้นผมก็จะเริ่มกลับมาเขียน "บล็อกช่างเหอะ" ต่อเหมือนเดิม!  



วันไหนผมหายไปชั่วนิรันดร์ ขอแค่ความคิดถึงสักเพียงเสี้ยววินาทีก็พอแล้ว!