ต้องปล่อยวาง

ไม่มีบัตรสวัสดิการแห่งรัฐ - ไม่ลงทะเบียนชิมช้อปใช้ - ไม่ได้ช่วยถลุงเงินเพื่อชาติ... ผมรู้สึกเบื่อมาก ๆ กับรัฐนาวาเหล็กขึ้นสนิมลำนี้ ยิ่งรับรู้ข่าวสารการเมืองก็ยิ่งเครียด ทางออกที่ดีคือต้องปล่อยวาง เก็บตัวเงียบ นั่งเขียนอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไม่มีใครอ่านก็ไม่ว่ากะไร ทำใจให้ได้ซะอย่างก็เป็นสุข...

ภาพลุงน้ำชา ถ่ายที่  "สะพาน Thanh Toan" สะพานไม้อายุกว่า ๒๐๐ ปี!

มาคุยเรื่องความตายดีฝ่า... ชอบ ๆ อ่ะ!   เป็นการเจริญมรณานุสติที่ไม่ต้องลงทุน ผมตั้งเป้าสูงสุดไว้ว่าตนเองจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้เกิน ๘๐ หรือพูดง่าย ๆ ว่าจะสามารถมองเห็นโลกได้อีกแค่เพียง ๑ ทศวรรษ หรือน้อยกว่านั้น โอกาสที่จะสามารถใช้ชีวิตอย่างที่ปรารถนาก็คงอีกไม่เกิน ๖ ปี ทุกวันนี้ทั้งหัวใจและสมองเริ่มส่งสัญญาณเตือนเป็นระยะ ๆ  ไม่มีใครบอกได้ว่าเมื่อใดกลไกชีวิตจะหยุดเดิน พระเจ้าเท่านั้นที่รู้!

ภาพข้างล่างนี้คือ  Michael John Barry ผู้ผลิตรถจักรยาน Maripasa จักรยานแฮนด์เมดราคา ๒- ๓ แสนบาท ขนาดปั่นจักรยาน ออกกำลังกายสม่ำเสมอ มีเงินที่จะดูแลรักษาตัวเอง แต่เมื่อถึงวันที่ต้องจากไป ในวัย ๘๐ ปี เขาก็ไม่สามารถยื้อชีวิตไว้ได้!

Mike Barry - ภาพจาก mariposabicycles.ca - thanks!

สำหรับผม ถ้าหากมีชีวิตอยู่ได้ถึงปี ๒๕๖๖ และยังแข็งแรงพอที่จะปั่นจักรยาน ผมก็อยากจะเปลี่ยน the final trip จาก unachievable ให้เป็น achievable โดยตั้งเป้าว่าจะใช้เวลาทั้งหมดประมาณ ๑ ปีครึ่ง....

 
หากไม่ตาย มีโอกาสกลับมาอยู่บ้านห้างฉัตร ผมก็คงได้เป็นอาจารย์ใหญ่ให้กับคณะแพทย์ศาสตร์ฯ ในที่สุด แต่ถ้าเกิดตายก่อนในระหว่างการเดินทาง ก็คงไม่ได้กลับมา

เย็บผ้า

ฟังข่าวสารการบ้านการเมืองยุคอันธพาลครองเมืองแล้ว...รับไม่ได้จริง ๆ!  เพื่อมิให้เกิดผลเสียต่อสุขภาพจิต ซึ่งทุกวันนี้ก็แย่อยู่แล้ว ให้หนักขึ้นอีก ผมขออนุญาตปิดการรับรู้ทั้งหมดทั้งสิ้นเกี่ยวกับคนกลุ่มเล็กที่กำลังใช้อำนาจและเล่ห์กลทุกอย่างในการปกครองอยู่ในขณะนี้...

จะขอใช้เวลาที่มีอยู่ในการดูแลผู้ป่วย ปรับปรุงบ้าน สานต่องานเพื่อสังคม และเตรียมตัวเพื่อการจากไปของตัวเอง  ผมไม่ได้บ่นเรื่องพี่ชายมาหลายปีแล้ว ทุกวันนี้เขาก็ยังคงเหมือนเดิม เช้านี้ผมนำอาหารลงไปให้ หลังจากมี request ว่าขอข้าวต้มเยอะ ๆ หน่อย จะได้กินได้สองมื้อเลย...

เมื่อวานนี้หยิบกางเกงสะดอออกมาซ่อม ผมคิดถึงแม่ปราณีเหลือเกิน...

 แม่เป็นผู้สอนให้ผมเย็บผ้าเป็น ไม่ว่าจะด้วยจักรเย็บผ้า หรือเย็บด้วยมือ... กางเกงขาดตรงเป้าครับ!

บทพิสูจน์ในวันนี้คือสายตาผมยังพอใช้ได้สำหรับการผจญชีวิตในบั้นปลาย ขอขอบคุณพระเจ้าที่เปลี่ยนดวงตาซึ่งสั้นจนเกือบบอดให้กลับมาใช้งานได้ หลังจากได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนเลนส์ทั้งสองจากมือของคุณหมอพงษ์ศักดิ์ 

 
 สนเข็มได้ด้วยตาเปล่า...วันนี้ผมรู้สึกดีใจมาก

แม้ว่าฝีมือการเย็บจะไม่ดี แต่กางเกงก็กลับมาใช้ได้ตามเดิม...

ถ้ามีจักรเย็บผ้า ผมคงจะทำได้ดีกว่านี้!

ไปลงประชามติ

๗ สิงหาคม ๒๕๕๙ ผมขี่จักรยานออกจากบ้านประมาณบ่ายโมง คาดเอาเอาเองว่าหน่วยลงประชามติสำหรับผมคงจะอยู่ที่วัดขามแดง...

ก่อนหน้านั้นไม่มีเอกสารหรือจดหมายเกี่ยวกับการลงประชามติมาที่บ้านแม้แต่ฉบับเดียว ส่วนครู ก, ข, ค.... ง จนถึง ฮ นกฮูกนั้นไม่มีมาให้คำชี้แนะ

ผมปั่นจักรยานแป๊ปเดียวก็ถึงวัดขามแดง... 

หน่วยลงคะแนนอยู่ที่วัดขามแดงจริง ๆ ด้วย ผมเห็นตั้งอยู่ในศาลาอเนกประสงค์ (ไม่มีภาพมาให้ดูเพราะถ่ายรูปไม่ได้)  จอดจักรยานไว้หน้าหน่วยแล้วเดินเข้าไป หมายจะเปิดดูรายชื่อตัวเองในบัญชีรายชื่อที่ติดอยู่บนบอร์ด เจ้าหน้าที่ชายคนหนึ่งเข้ามาอาสาช่วยหาให้ ถามว่าอยู่บ้านเลขที่เท่าไหร่ พอบอกให้เค้าก็เปิดหาให้แล้วแจ้งลำดับหมายเลขแก่ผม...

ผมท่องไว้ในใจแล้วเดินไปหาเจ้าหน้าที่หญิงคนแรก ยื่นบัตรประชาชนให้พร้อมกับแจ้งหมายเลขลำดับ เจ้าหน้าที่อีกคนหนึ่งให้ผมเซ็นชื่อ พิมพ์ลายมือ ก่อนยื่นใบลงประชามติซึ่งพับแล้วมีขนาดพอ ๆ กับซองจดหมายขนาด ๕"x ๖" (ประมาณนั้น) ให้ผมนำไปกาที่คูหา...

ใช้ปากกาที่มีวางไว้ให้กากบาทในช่อง "ไม่ยอมรับ" ทั้ง ๒ ช่อง แล้วนำใบลงประชามติไปหย่อนลงตู้ ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ชายคนหนึ่งนั่งเฝ้าอยู่ 

เสร็จพิธี...ผมคว้าจักรยานปั่นออกจากวัดขามแดงทันที!