แผนสำรอง

วันนี้ขอพูดเรื่อง FB Trip ต่อ  รู้สึกเย็นสบาย...หน้าจอคอมพ์ฯ msn.com รายงานว่า 23 องศาเซลเซียส เทอร์โมมิเตอร์ในห้องผมปรากฏตัวเลข 24  อากาศดี ๆ แบบนี้...ผมขอคุยเรื่องจักรยานต่อนะครับ...

 

รูปจักรยานล้อ ๒๐ นิ้วคันสีฟ้าที่เห็นเนี่ย ผมถ่ายไว้ที่สิงคโปร์เมื่อ ๑๐ กว่าปีที่แล้ว ตอนนั้นกลับไปเยือนอีกครั้งโดยนั่งรถไฟไปจากกัวลาลัมเปอร์ มาเลเซีย ผมนำภาพนี้มาให้เพื่อน ๆ ดูเพื่อให้เห็นว่าเราสามารถนำจักรยานพับเข้าไปขี่เที่ยวรอบเมืองสิงคโปร์ได้สบาย ๆ เหมือนกับที่ผมพาเจ้า Banian ไปปั่นในกรุงเทพฯ

เจ้า Banian ถ่ายบนสะพานลอยในกรุงเทพ

กรมอุตุฯ มีคำเตือนว่า...

ความกดอากาศสูงกำลังค่อนข้างแรงจากประเทศจีนแผ่ลงมาปกคลุมประเทศไทยตอนบน ทำให้บริเวณดังกล่าวอุณหภูมิจะลดลงกับมีลมแรง โดยภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคตะวันออก รวมทั้งกรุงเทพมหานครและปริมณฑล อุณหภูมิจะลดลง ๒-๔ องศาเซลเซียส ส่วนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อุณหภูมิจะลดลงอีก ๑-๓ องศาเซลเซียส...

ต้องเตรียมแผนสำรองไว้สำหรับ FB Trip เดือนเมษาที่ว่าจะปั่นขึ้นไปทางแม่แตงอีกครั้ง เพราะเส้นทางที่ชุ่มฉ่ำปียกชื้นท่ามกลางบรรยากาศหนาวเย็นนั้น น่าจะไม่เหมาะกับร่างกายของตาแก่เมืองรถม้าในระยะนี้สักเท่าใด อีกอย่างนึงเจ้าสหัสเดชที่ว่าจะเปลี่ยนแฮนด์ให้เป็นเสือหมอบก็ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ผมเริ่มคิดถึง FB Trip ไปสุพรรณบุรี โดยใช้เจ้า Banian นั่งรถไฟไปลงสถานีนครสวรรค์แล้วเริ่มปั่นทัวร์ไปหาพระพี่ชายที่วัดป่าเลไลยก์...

ภาพบ้านตรงสะพานลอยหน้าวัดป่าเลไลยก์ ที่เคยไปพัก - จาก Google Street Views (ขอขอบคุณ)

ดูเหมือนว่าเจ้า Banian จะแอบยิ้มอยู่ในใจ?

เอาเป็นว่าถ้าลงใต้...ก็ได้ไป ถ้าขึ้นเหนือก็ต้องให้สหัสเดชเค้าน้า!

ตามหา dropout ให้เจ้า Bruiser

ปั่นจักรยานเสือภูเขาซึ่งยังไม่ได้ติดตั้งตีนผีไปที่ "ผินฮับ" ร้านจักรยานเจ้าเดียวในห้างฉัตร ผมบอกอาปาเจ้าของร้านว่าซื้อเฟรมฮาร์ดเทล Trek - Bruiser ตัวนี้มาในราคา ๙๐๐ บาท คุณพ่อรูปหล่อออกความเห็นว่า "ถูกมาก"

 

 

รู้สึกดีใจที่คราวนี้ซื้อของได้ดี ผมสั่งซื้อออนไลน์โดยไม่มีโอกาสได้เห็นและพิจารณาสินค้าด้วยตาตัวเอง เมื่อได้มาถูกใจ ผมก็เริ่มประกอบให้มันเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา อุปกรณ์บางอย่างก็ถอดจากคันอื่นมาใส่ บางชิ้นก็เอาของเหลือใช้มาใส่ อย่างเช่นชุดเกียร์ Shimano Deore ๑๐ สปีด กะโหลกและขาจาน ปลอกสายเบรคและเกียร์ ฯลฯ ได้มาเป็นคันแล้ว ยังขาดสิ่งหนึ่งที่ต้องหาให้ได้คือ dropout...

 

 

เพื่อนำมาใส่กับเฟรมเจ้า Bruiser แล้วจึงนำตีนผีเข้ามาติดตั้ง...

ร้านจักรยานทั่วไปใกล้บ้านไม่มีจำหน่าย ผมต้องสั่งซื้อออนไลน์เท่านั้น ไม่มีโอกาสได้นำเฟรมไปเทียบขนาดหา dropout ที่พอดี มันไม่ถึงขนาดงมเข็มในมหาสมุทรก็จริง แต่ก็ว่าใช่ง่าย...

มีร้านจักรยานออนไลน์ในเมืองไทย ๒-๓ รายที่ลงประกาศจัดหา dropout ให้ ตามขนาดที่ผู้ซื้อส่งภาพถ่ายเฟรมไปให้ ผมเตรียมรูปไว้แล้วหละ แต่ราคา dropout ที่เค้าขายค่อนข้างสูง คือตัวละ ๓๐๐ บาท ผมก็เลยยั้งมือไว้ก่อน...

 

เจ้าตัวนี้เค้าเรียกว่า Derailleru Hanger ครับ ภาพที่มีในเว็บของ Trek สามารถบอกรูปร่างได้แน่ชัด...

 

 

ลองสืบราคาในอีเบย์พบว่าราคา ๖ ปอนด์หรือประมาณ ๓๐๐ บาท พอ ๆ กับสั่งซื้อร้านค้าออนไลน์ที่ผมกล่าวถึง...

ผมใช้เวลานานทีเดียวในการค้นหาของถูกจากใน Lazada และ Shopee ในที่สุดก็เจอ ร้านค้าออนไลน์ในจีนมีภาพให้เลือก ผมกะ ๆ เอาด้วยรูปร่างและขนาดโดยใช้ภาพของเฟรมที่ถ่ายไว้เป็นตัวเทียบเคียง... 

 

ตัดสินสั่งสินค้าหมายเลข 289 ผมคิดว่าตาดีก็ได้ตาร้ายก็เสีย ราคาแค่เพียงตัวละ ๓๒ บาท ไหน ๆ ก็สั่งแล้ว ขอสองตัวเลย

 

รอสินค้าจากเมืองจีน...นานหน่อยนะครับ แล้วเรามาลุ้นกันว่าใส่ได้หรือเปล่า?

เมษานี้เลือกสหัสเดชครับ

ติดตามเรื่องพิบัติภัยจากหลาย ๆ เว็บ... ผมได้เห็นรายงานแผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ได้ทราบถึงระดับของพายุสริยะที่พุ่งตรงมายังโลก รวมทั้งการเคลื่อนที่ของแกนโลก ฯลฯ

เว็บ Planet X เจ้าประจำก็ติดตามมาตลอด...

ยังคงมีความเชื่อว่าเหตุการณ์ร้ายแรงอาจเกิดขึ้นในปีนี้...ผมพยายามเตรียมตัวให้ได้พร้อมเท่าที่จะทำได้ ด้วยความไม่วิตกและไม่กลัว ไม่ว่าอะไรจะเกิดผมก็จะยังอยู่ที่บ้านห้างฉัตรนี่แหละ ในปีสองปีนี้...ถ้าจะต้องตายก็ขอตายที่นี่ ไม่หนีเข้าที่หลบภัยใด ๆ อย่างใรก็ตามต้นเดือนเมษายนนี้ผมก็ต้องขอหลบไปปั่นจักรยานสักระยะหนึ่ง กลางเดือนก็จะกลับมาอาศัยอยู่ที่ร้านเปียโนเหมือนเดิม...

ทริปที่วางแผนไว้คิดว่าจะเป็นเช่นที่เคยบอกเพื่อน ๆ ไว้แล้วครั้งนึง...

และจักรยานที่เลือกแล้วก็จะเป็น "สหัสเดช" ซึ่งผมขอเปลี่ยนแฮนด์ตรงเป็นแฮนด์เสือหมอบ และเอากระเป๋าหน้าแฮนด์ออกซะ....

ตาแก่เมืองรถม้ากะว่าจะใช้เวลาประมาณ ๒ สัปดาห์ จะพยายามถ่ายภาพให้ได้ไม่น้อยกว่า ๑ หมื่นบาน หวังว่าจะได้เรื่องราวกลับมาเขียนเล่าในบล็อกได้อีกหลายเดือน  อ่อ...เช้านี้ได้เห็นภาพสถานีรถไฟลาวจีนในเมืองหลวงเวียงจันทน์จาก YouTube

ภาพ capture จาก YouTube - ขอขอบคุณ

คิดว่าชีวิตนี้คงไม่ต้องการขึ้นรถไฟขบวนนี้แน่นอน พอแล้วครับกับการเปลี่ยนแปลง หลังจากที่เคยได้เห็นบ้านเมืองของเค้ามาตั้งแต่ยุคเก่า

ภาพ capture จาก YouTube - ขอขอบคุณ

ถ้าจะไปลาวอีกครั้งก็น่าจะเป็นปั่นจักรยานไปทุ่งไหหินเท่านั้น

ทุ่งไหหิน - ภาพจาก manager online (ขอขอบคุณ)

ไม่รู้ว่าจะได้ไปหรือเปล่า เมษานี้ขอปั่นบ้านเราไปก่อนละกัน!

เขียนด้วยความเป็นห่วง

อยากเขียนคุยกับเพื่อน ๆ ทุกวันครับ...ช่วงนี้ เพราะไม่รู้ว่านาทีไหนจะเกิดภัยพิบัติขึ้นมาไม่ว่าจะใกล้หรือไกลตัว!

ภาพจากอินเทอร์เน็ต - ขอขอบคุณ

เมื่อคืนนี้สะดุ้งตื่นตอนตีสอง เหงื่อท่วมตัว มองไปทางไหนมืดหมด ผมพบว่าไฟดับหลังจากเกิดพายุระดับเบาบางได้ไม่นานนัก รีบคว้าไฟฉายลุกขึ้นเดินลงไปชั้นล่าง เปิดประตูออกไปสำรวจที่หน้าบ้าน พบว่าบ้านหลายหลังก็ไม่มีแสงไฟ คงต้องรอให้ช่างมาซ่อม กลับขึ้นมาไม่นานได้ยินเสียงคนโหวกเหวกคิดว่าช่างไฟคงมาแล้ว ไม่ช้าไฟฟ้าก็มาตามเดิม!...

 

ผมเขียนเล่าให้เพื่อน ๆ อ่าน เพื่อย้ำเตือนให้เตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์ร้ายทุกอย่าง เพื่อน ๆ มีไฟฉายไว้ใกล้ตัวสามารถหยิบขึ้นมาใช้ได้ทันทีในยามค่ำคืนเมือไฟฟ้าดับหรือเปล่า? มีเทียนไขจุดที่โต๊ะอาหารส่องสว่างยามสิ้นกระแสไฟหรือไม่? หรือว่าจะปล่อยให้ต้องเดินควานหาทางเดินในความมืดมิด? เตรียมไว้นะครับ...เพื่อน ๆ  อ่อ! เช้านี้ตาแก่เมืองรถม้าขึ้นไปสำรวจบนดาดฟ้า หลังจากโดนหางพายุเมื่อคืนนี้ เห็นตำลึงไต่ขึ้นไปถึงป้ายลุงน้ำชา...เก็บภาพมาฝากเพื่อน ๆ แล้วดังนี้

กลีบดอกสีขาวอ้าแขนเปิดอ้ารอเวลาให้แมลงมาแสวงหาเกสร....

 

 

ใกล้ ๆ กันผมเห็นมะละกอก่อเกิด แถมมีต้นโพธิ์โผล่ขนาบข้าง นกคงพามา เห็นเค้าบอกว่าไม่ควรปลูกไว้ที่บ้าน?

ที่อยากได้ก็เห็นจะเป็นกะเพรา ผมเอาทั้งนั้นไม่ว่าเขียวหรือแดง...ที่เห็นอยู่นั่นมันไม่มากพอ!

 

 

ลูกตำลึงสุกเอาไปทำอะไรดี? หรือจะดูแค่สีสัน!

ที่แน่ ๆ อีกไม่นานก็จะได้เห็นถั่วปีมีผล...

ตอนนี้ก็ดูลูกหม่อนไปก่อนเด้อ...

ดูแลสุขภาพให้ดีน้า อะไรจะเกิดมันก็เกิด! เตรียมตัวไว้ครับ!

FB Trip เดือนเมษา

ดูรายการที่นายกทักษิณพูดคุยออนไลน์มาจากดูไบหลายครั้ง... ตาแก่เมืองรถม้าเห็นรูปร่างหน้าตาของท่านแล้วรู้สึกอิจฉาในสุขภาพอันแข็งแรงของเพื่อนมงฟอร์ต ๐๘ คนนี้ยิ่งนัก

 
 

 

ดวงตาแจ่มใส ผมเผ้าดกดำ สมองเฉียบไว พูดจาคล่องแคล่ว มากด้วยความรู้ที่อัดแน่นในสมอง ยังไม่รวมถึงทรัพย์สินมากมายมหาศาล ผมหันกลับมามองรูปตัวเองก็ต้องร้องโห โอ...มันช่างต่างกันเหลือเกิน

 

 

 

ตาแก่คนนี้หนวดเคราหงอก ใส่เสื้อสีเดียวกันแต่ราคาต่างกัน ถ้าเป็นอินเดียคนผมดำอยู่วรรณะกษัตริย์ ตาแก่ผมขาวก็น่าจะแค่ศูทร โชคดีที่เป็นเชียงใหม่...สมัยนั้นเราเป็นเพื่อนกันได้!

 

ฟัง ๆ ดูแล้ว...ส่วนใหญ่พูดถึงอนาคตอันยาวไกลและชีวิตที่มองไม่เห็นจุดจบ (รวมทั้งลุง ๘๔,๐๐๐ เซลล๋คนที่กำลังบริหารประเทศก็ยังวางแผนว่าจะอยู่ถึงปี ๒๕๗๐) ในขณะที่ตาแก่เมืองรถม้าคนนี้ไม่มีอะไรให้ใฝ่ฝันยาวไกลเกินกว่า Final Trip ในปี ๒๕๖๖ หรือ ๒๕๖๗ อีกแล้ว! กล่าวคือผมมีเวลาประมาณ ๒ ปีในการเตรียมตัว สำหรับการเดินทางไกลด้วยจักรยาน...ผมจะต้องเตรียมใจและร่างกายให้พร้อม ต้องทดสอบเดินทางระยะสั้น ๆ ไม่เกินหนึ่งพันกิโลเมตรสัก ๒-๓ ทริปก่อนออกเดินทางจริง ซึ่งถ้าไม่มีอะไรติดขัด เดือนเมษานี้ผมก็อยากจะ hit the road ให้ได้ เส้นทางที่คิดไว้กะว่าจะประมาณ ๖๐๐ กิโลเมตรดังนี้...

 

 

 

ทีนี้...มันติดอยู่ที่ว่าผมจะเลือกใช้จักรยานคันไหนดี? มีอยู่ ๓ คันคือ เจ้ายักษ์ (ทัวร์ริ่งสีเขียว) สหัสเดช (เสือหมอบสีขาว) และเสือภูเขาสีน้ำเงิน คันที่กำลังประกอบอยู่ (ยังไม่มีชื่อ)...

 

 

 

เพื่อน ๆ ช่วยผมคิดหน่อย....

รถดูดส้วมห้างฉัตร

เที่ยงวันนี้... ผมปั่นจักรยาน (เจ้ายักษ์) ไปกดเงินที่ตู้เอทีเอ็มหน้าห้างโลตัสใกล้บ้าน เบิกมา ๔๐๐ บาท เหลือเงินติดบัญชีอยู่แค่ ๑๔๓.๘๑ บาท

 

กระเป๋าแห้งอย่างเห็นได้ชัด แต่ผมก็ต้องกดเงินมา ๔๐๐ บาท เพื่อเตรียมไว้จ่ายค่ารถดูดส้วมซึ่งจะมาตอนบ่าย ๆ   

 

  

ล่วงเลยมาเนิ่นนานหลายปี งานร้านเปียโนของผมก็ยังไม่สำเร็จ ตอนนี้ไม่มีเวลาเหลือให้อีกแล้ว ผมต้องเร่งมือให้เสร็จภายในเดือนเมษายน ห้องสุขาในห้องพยาบาลซึ่งผมติดตั้งชักโครกแบบต่อท่อออกผนังทิ้งไว้แต่ใช้งานไม่ได้เพราะยังไม่ได้ต่อท่อปฏิกูลให้เข้าที่... 

 

เช้านี้โทรศัพท์หารถดูดส้วม เจ้าแรกผู้รับสายพูดจาเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน ไม่เป็นมือโปร ไม่มี service mind บอกผมว่าค่าบริการ ๔๐๐ บาท ผมรับทราบและคิดในใจว่าครั้งก่อนเค้าคิด ๓๐๐ บาท แต่ตอนนี้อะไรก็ขึ้นราคาหมด ถ้าเป็น ๔๐๐ บาทก็คิดว่ายอมรับได้ เพียงแต่การพูดจากทางโทรศัพท์ทำให้ผมยังไม่ตัดสินใจโอเค อยากจะลองสอบถามเจ้าอื่นดูอีกสักแห่ง ผมโทรไปแห่งที่สอง เจ้านี้รับโทรศัพท์แล้วพูดจาดีหน่อย บอกว่าค่าบริการ ๕๐๐ บาท ผมขอต่อรอง เค้าลดให้เหลือ ๔๐๐ บาทเท่ากับเจ้าแรก ผมตกลงใจว่าจ้างทันที...บ่ายสี่โมงกว่า ๆ รถดูดส้วมมาแล้วกั๊บ

คุณดั้มนำเจ้างูยักษ์เข้ามาในบ้าน...

หย่อนหัวมันลงในท่อฝาส้วม....

 ลำตัวงูเหลือมยักษ์ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อเริ่มเดินเครื่องสูบ...

 

เรียบร้อยแล้ว ชีวีสั้นยิ่งนัก ดูดส้วมครั้งนี้แล้วผมอาจไม่มีโอกาสได้โทรเรียกคุณดั้มอีก!

ผมอยู่ได้ (บอกอีกที)

น้ำมันแพง เงินเฟ้อ สินค้าขึ้นราคา ผมรู้และสัมผัสได้กับประสบการณ์จริง ข้าวมันไก่ไหหลำเจ้าประจำก็ประกาศขึ้นราคาจาก ๓๕ บาทเป็น ๔๐ บาทแย้ว!

สำหรับตัวเองแล้ว...ผมบอกได้ว่า "อยู่ได้" เพราะกินผักกินหญ้าเป็นส่วนใหญ่ แถมยังมีอาหารราคาถูกที่แม่ค้านำมาวางขายให้เลือกซื้อกลับมากินในราคาถูก อย่างเช่นน้ำพริกปลาและผักสด (กระถินและแตงกวา) ที่เห็นเนี้ยแค่ ๑๐ บาทเองครับ...

ซื้อผักขี้เหล็ก (ต้มให้เสร็จ) มาอีก ๑ มัด ๕ บาท...

ของแพงหน่อยก็เห็นจะเป็นหน่อไม้ฝรั่ง... ๓ มัด ๕๐ บาท

ส้มตำป้านาในเมืองห้างฉัตรเป็นเจ้าเดียวที่ไม่ประกาศขึ้นราคา...

 

ถั่วลิสงคั่วก็ยังถุงละ ๑๐ บาท...

 

เคยบอกเพื่อน ๆ มาครั้งนึงแล้วว่า "ผมอยู่ได้"  โชคดีที่มาอยู่ห้างฉัตร...วันนี้ขอบอกอีกทีครับ