Stool Hospital

ถ้าเปรียบเจ้าสตูล (bar stool) เหมือนดั่งคนไข้  บนดาดฟ้าบ้านผมก็คงจะเป็นเช่นโรงพยาบาลสนามที่จะช่วยรักษาให้หายจากอาการพิการแข้งขาหัก!  เจ้าตัวแรกที่ไม้ยึดขาหัก (เคยเขียนไว้ใน "ซ่อม bar stool (ต่อ)" ) ตอนนี้หายขาดแล้วด้วยมีดทำครัว... 

จากสภาพแรกเริ่ม มันกลับมายืนได้ตามปกติ....

คนไข้อันดับต่อไปกำลังรอคิว....

ตัวนี้ค่อยยังชั่วหน่อย แค่ที่นั่งแตกออกจากกัน....

กาวลาเท็กซ์คือยาดี แต่ต้องใช้แค้มป์อัดหลังทากาว...

เจ้าตัวไม่มีพนักก็เช่นเดียวกัน...

แบะไม้ออกมาใส่กาว...

แล้วบีบอัดด้วยแค้มป์ตัวใหญ่ ใส่ไว้ตรงกลางเพียงตัวเดียวก็พอ...

ตรงไหนที่ดูไม่แน่น ก็อัดกาวเข้าไป ให้ทำซะตอนนี้เลย ไม่ต้องรอให้มันหลุด...

Stool Hospital คงต้องทำงานหนักอีกหลายวัน!

ซ่อม bar stool (ต่อ)

เมื่อวานนี้ ช่างเหอะซ่อมเก้าอี้ (bar stool) ตัวที่ทำให้เกือบต้องขาหัก โชคดีที่ขาคนไม่หัก แต่ขาเก้าอี้หัก!! 

เจ้าไม้ที่ยึดขาเก้าอี้เข้าด้วยกันและใช้เป็นที่วางเท้า มีอยู่ตัวหนึ่งที่หักตรงปลาย...

ต้องเอาส่วนที่หักคาอยู่ในตัวขาเก้าอี้ออกก่อน มันติดแน่นครับ ดึงออกไม่ได้โดยง่าย!

ไปหาดอกสว่านตัวใหญ่ ๆ มาแล้วเจาะเข้าไป....

เจาะง่ายเพราะเป็นไม้เนื้ออ่อน....

จากนั้นก็ใช้ไขควงปากแบนงัดเศษที่เหลือออก...

รู้ขนาดรูที่ขาเก้าอี้แล้ว ผมต้องหาไม้มาต่อ พอดีไม่มีไม้สัก ก็เลยใช้เศษไม้ที่พอหาได้

ทดลองเหลาแล้วนำมาเทียบ

เอาเหอะ...ของเก่าก็ไม้เนื้ออ่อนอยู่แล้ว ผมบากปากฉลามเพื่อจะต่อเข้าด้วยกัน ใช้ตะปู ๒ นิ้วเป็นแกนเสริมความแข็งแรง งานหยาบจริง ๆ เพื่อน ๆ อย่าหัวเราะเยาะนะ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือครูหนิง ช่างไม้ฝีมือดี อิอิ)

เชื่อมั่นในกาวลาเท็กซ์ ผมผสมขี้เลื่อยอุดไว้ก่อน...

พอแห้งแล้ว ค่อยเหลา ขัดกระดาษทราย เสร็จแล้วคงจะดูไม่น่าเกลียดซักเท่าใด!

ไหน ๆ ก็ลงไปหาเศษไม้เศษอะไหล่แล้ว ผมถือโอกาสยกเจ้าสตูลพิการขึ้นมาอีก ๓ ตัว...

ตัวนี้ต้องทำความสะอาด  ใส่กาว ขัดกระดาษทราย และทำสีใหม่...

ตัวนี้หนักหน่อย ต้องใช้แคมป์อัดชิ้นส่วนที่แตกออกมา...

 

ตัวนี้ไม่มีพนักพิง ต้องใส่กาว ทำความสะอาด และทำสีใหม่...

เหนื่อยแฮะ ช่างเหอะรู้สึกเวียนหัว! ทิ้งไว้อย่างนั้นก่อนก็แล้วกัน...

เจ้านกน้อย

ลูกนกตัวแดง ๆ ตัวหนึ่งหล่นจากรังซึ่งแม่ของมันไปทำไว้บนแร็คเดินสายไฟในระดับความสูงประมาณ ๓ เมตร ด้วยความเร็วในอัตราส่วนเท่า ๆ กับเด็กทารกพลัดตกลงจากคอนโดสูง ๑๐ ชั้น กระทบพื้นปูนเบื้องล่าง... 

มันนอนขาสั่นพะงาบอยู่ที่นั่นนานเท่าใดไม่อาจทราบได้ ก่อนที่เจ้าของบ้านผู้ใจดีจะไปพบ แล้วนำมาให้ช่างเหอะดูแลรักษา  เป็นนกอะไรไม่รู้  ตายังไม่ลืม ขาคงหักไปข้างนึง...

ผมมีงานให้ทำอีกแล้ว จะทำอย่างไรถึงจะช่วยให้เจ้านกน้อยมีชีวิตรอดอยู่ได้ จนถึงวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส วันที่มันมีปีกแข็งแรงพอที่จะโบยบินออกไปหาแม่ของมัน  บล็อกช่างเหอะคงต้องขอเวลาสัก ๑ อาทิตย์รายงานเรื่องการช่วยชีวิตนกน้อยตัวนี้...

เป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ!