grab the chance

สำหรับคนแก่อายุเกิน ๗๐ เมื่อมุ่งหน้าออกจากบ้านพร้อมจักรยานพับคันเล็ก ด้วยกำหนดกาลว่านานเท่านาน แสดงว่าเขาพร้อมที่จะจบชีวิตที่ใดก็ได้  ความตายไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวสำหรับเขาอีกต่อไป !

คำถามคือ "ในเมื่อลุงคนนี้ยังทำได้ แล้วทำไมผมจะทำบ้างไม่ได้?"

นอนข้างถนนหน้าสถานีรถไฟในซูริคผมก็เคยทำมาแล้ว รวมทั้งนอนในตู้โทรศัพท์ นั่งหลับที่สถานีรถไฟ ตั้งเต๊นท์นอนใต้สะพาน ในป่า ริมชายหาด ฯลฯ  

การเดินทางในอดีตแต่ละครั้งมันไม่ใช่ง่ายเลยสำหรับคนสายตาสั้น -1,000 กว่า โลกไม่สดใสเลยสำหรับผู้ที่ต้องสวมคอนแทคเลนส์ ในขณะนั่งรถ ลงเรือ ปั่นจักรยาน หรือแบกเป้เดินเท้า....

ขอบคุณพระเจ้าที่ได้มอบดวงตาที่สามารถมองเห็นได้โดยไม่ต้องสวมแว่นหรือใช้คอนแทคเลนส์ให้กับผม ชีวิตเกิดใหม่ ผมสามารถเดินทางมองโลกได้ชัดเจน อ่านหนังสือได้ ถ่ายรูปได้ แถมยังเล่นดนตรีและร้องเพลงได้!

 แล้วทำไมผมจะไม่ใช้โอกาสสุดท้ายทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้ทำอีกแล้วในบั้นปลายของชีวิตหละ?

ผมยังอยู่...

เพื่อน ๆ ที่รักครับ ผมคงไม่สรรหาข้อแก้ตัวใด ๆ มาใช้เป็นเหตุผลในการหายหน้าหายตาไป...  มันนานจริง ๆ ครับ นานจนบางท่านอาจคิดว่าผมสูญหายไป หรือไม่ก็คงจะถอดใจไม่เขียนบล็อกช่างเหอะอีกแล้ว!

ผมยังอยู่... แม้ในช่วงเวลาที่ผ่านมาชีวิตจะถูกกระหน่ำด้วยเหตุการณ์หลายสิ่งหลายอย่าง หากมองผิวเผินบางคนอาจนึกว่าผมอยู่ดีมีสุข หรือบางคนเห็นผมลงทุนปรับปรุงบ้าน ติดตั้งเครื่องปรับอากาศ หรือปั่นจักรยานไปเที่ยวลาว-มาเลเซีย ก็อาจคิดว่ามีเงินเก็บ ซึ่งแท้จริงแล้วหาเป็นเช่นนั้นไม่

ไร้ยศถาบรรดาศักดิ์ ไม่ได้เป็นด็อกเตอร์หรือผู้เชี่ยวชาญทางใดทางหนึ่ง โอกาสทำมาหากินจึงยาก เมื่อไม่มีรายได้และบำเหน็จบำนาญ การทำอะไรให้ได้เป็นชิ้นเป็นอันตามตามที่ฝันไว้จึงต้องค่อยเป็นค่อยไป ในช่วงลมพายุรุนแรง ผมอาจต้องหลบซ่อนอยู่ในที่กำบัง เมื่อถึงเวลาจึงค่อยโผล่ออกมา 

อยากบอกเพื่อน ๆ ว่าผมยังคงมุ่งมั่นที่จะเขียนบล็อกต่อ ยังอยากค้นหาความจริงเพื่อที่จะได้นำมาแบ่งปันอีกครับ!

ด้วยรักจวบจนลมหายใจสุดท้าย