grab the chance

สำหรับคนแก่อายุเกิน ๗๐ เมื่อมุ่งหน้าออกจากบ้านพร้อมจักรยานพับคันเล็ก ด้วยกำหนดกาลว่านานเท่านาน แสดงว่าเขาพร้อมที่จะจบชีวิตที่ใดก็ได้  ความตายไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวสำหรับเขาอีกต่อไป !

คำถามคือ "ในเมื่อลุงคนนี้ยังทำได้ แล้วทำไมผมจะทำบ้างไม่ได้?"

นอนข้างถนนหน้าสถานีรถไฟในซูริคผมก็เคยทำมาแล้ว รวมทั้งนอนในตู้โทรศัพท์ นั่งหลับที่สถานีรถไฟ ตั้งเต๊นท์นอนใต้สะพาน ในป่า ริมชายหาด ฯลฯ  

การเดินทางในอดีตแต่ละครั้งมันไม่ใช่ง่ายเลยสำหรับคนสายตาสั้น -1,000 กว่า โลกไม่สดใสเลยสำหรับผู้ที่ต้องสวมคอนแทคเลนส์ ในขณะนั่งรถ ลงเรือ ปั่นจักรยาน หรือแบกเป้เดินเท้า....

ขอบคุณพระเจ้าที่ได้มอบดวงตาที่สามารถมองเห็นได้โดยไม่ต้องสวมแว่นหรือใช้คอนแทคเลนส์ให้กับผม ชีวิตเกิดใหม่ ผมสามารถเดินทางมองโลกได้ชัดเจน อ่านหนังสือได้ ถ่ายรูปได้ แถมยังเล่นดนตรีและร้องเพลงได้!

 แล้วทำไมผมจะไม่ใช้โอกาสสุดท้ายทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้ทำอีกแล้วในบั้นปลายของชีวิตหละ?

อยากส่งข่าวถึงอาจารย์หมู

พี่ชายของผมสายตาสั้นพันกว่าต้องสวมแว่นตาหนาเตอะ วันหนึ่งผมพาไปหาคุณหมอพงษ์ศักดิ์ ที่คลีนิกซึ่งอยู่ตรงข้ามกับ "วัดป่าฝาง" 

"วัดป่าฝาง" หรือ "วัดศาสนโชติการาม" เป็นวัดพม่าซึ่งเป็นที่รู้จักกันดี...

พี่ชายไปพบแพทย์ครั้งแรก คุณหมอก็นัดให้ไปผ่าตัดลอกต้อและเปลี่ยนเลนส์ตาเลย หลังจากการผ่าตัดและได้รับการดูแลจนหายดี ทุกวันนี้พี่ชายผมกลายเป็นคนตาดีที่สามารถอ่านตัวเลขบนแบบทดสอบสายตาแถวรองสุดท้ายได้ถูกหมด!

วันนี้ผมคิดถึงอาจารย์หมูวงแมคอินทอช ผู้มีสายตาสั้นเช่นกัน มีอยู่ครั้งนึงที่อาจารย์หมูแวะมาคุยด้วยที่บ้าน อยากให้เพื่อน ๆ กลับมามีสายตาที่มองเห็นได้โดยไม่ต้องใช้แว่นตาหนา ๆ...ผมเล่าเรื่องการผ่าตัดเปลี่ยนเลนส์ตาให้ฟัง และแนะนำให้ไปหาหมอพงษ์ศักดิ์...

ตั้งแต่วันนั้น ผมยังไม่มีโอกาสพบกับอาจารย์หมู แต่ก็คิดว่าถ้าได้เจอะเจอก็อยากจะยกกรณีพี่ชายให้เป็นตัวอย่าง!

อยากบอกว่าชีวิตจะดีขึ้นอย่างแน่นอน ถ้าสามารถมองเห็นได้ดีโดยไม่ต้องพึ่งแว่นตาหนาเตอะ!