จดหมายจากแม่

ภาพจาก LearnEnglishHaveFun.com - thanks!

ปกติแล้วผมจะหลับเป็นตายหรืออย่างที่ฝรั่งพูดว่า sleep like a log...  แต่เมื่อคืนที่ผ่านมากลับฝันว่าได้ท่องโลกแล้วได้พบปะเพื่อนเก่าหลายคน (บางคนเสียชีวิตแล้ว)  ตื่นมาตอนเช้ามืดยังจำได้เป็นตุเป็นตะ ผมเกิดความคิดที่จะต้องรีบทำในสิ่งที่คิดไว้ก่อนสายเกิน สิ่งหนึ่งคือเขียนถึงเพื่อน ๆ ที่ได้ขาดการติดต่อไปนาน ผมค้นหาจดหมาย รูปถ่าย และไปรษณียบัตรเก่า ๆ ออกมาดู ได้จดหมายของแม่ซึ่งเขียนส่งให้ผมที่ออสเตรเลียเมื่อวันที่ ๒๓ ธันวาคม ๒๕๓๐  อ่านแล้วน้ำตาซึม...

แม่ซึ่งเรียนหนังสือเพียงแค่ ๒ เล่มคือ สังข์ทอง (ตอนเลือกคู่) และตาโป๋เป่าปี่ เขียนถึงผมว่าดังนี้...

"จดหมายทุกฉบับของลูกแม่ได้รับแล้ว และแม่ได้อ่านทุกฉบับด้วยตัวเองเลย แล้วก็เก็บไว้ในตู้เป็นอย่างดี เวลาคิดถึงลูกแม่ก็เอาออกมาอ่านอีก แม่ดีใจมากที่ลูกถึงออสเตรเลียโดยปลอดภัย แม่ตั้งจิตอธิฐานต่อท่านเมซึสามะขอให้ลูกได้รับความคุ้มครองตลอดเวลาทีลูกเดินทางไปออสเตรเลียโดยสวัสดิภาพ ถ้าลูกได้เข้าทำงานและเข้าเรียนเรียบร้อยแล้ว ขอให้ส่งข่าวมาให้แม่ทราบด้วย แม่จะได้ดีใจและหมดห่วงด้วย ถ้าลูกจะให้แม่ส่งของใช้ที่จำเป็นก็เขียนบอกมาในจดหมายด้วย แม่จะได้ส่งไปให้ เพราะของทางโน้นมันแพงมาก ส่วนงานที่ลูกจะทำแม่ขอร้องว่าลูกหักโหมมากจนเกินไปนัก ขอให้ลูกรักษาสุขภาพตัวเองให้มาก ๆ เงินทองของนอกกาย ลูกอย่าไปหวังมันให้มากนัก จะมีหรือจนมันอยู่ที่ดวง แม่คิดอยู่อย่างเดียวว่า ขอให้กำไรชีวิตโดยท่องเที่ยวต่างประเทศ โดยไม่สิ้นเปลืองเงินทองมากนัก แม่ก็ดีใจแล้ว
แม่ขอเตือนลูกด้วย เรื่องอาหารการกิน ลูกอย่าประหยัดมากจนเกินไปนัก มันจะทำให้สุขภาพและกำลังร่างกายไม่แข็งแรง จะทำให้หมดกำลังใจ ขอให้ลูกคิดเสียว่าเราไม่ได้กินทุน เพราะลูกมีงานทำและได้วิชาความรู้ติดตัวมาให้แม่ด้วย แม่ก็ปลื้มใจที่สุดแล้ว ถ้าลูกประหยัดจนเกินไปทำให้แม่อดเป็นห่วงลูกไม่ได้ ขอให้ลูกรักจงเชื่อคำพูดของแม่ด้วยนะ
คุณจันทร์สมเขาได้เอายาวิตามินมาให้แม่ ๒ อย่าง ๆ ละร้อยเม็ด แม่กินวันละ ๒ เม็ดทุกวัน ทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นมาก กำลังใจก็ดี แม่รักษาสุขภาพให้ดี รอให้ลูกกลับมาอยู่กับแม่ตลอดไป..."

คิดถึงแม่เป็นที่สุดครับ...

มีเวลาอีกไม่มาก ผมจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ ทำในสิ่งที่ดีตามที่แม่ได้สั่งสอนมาครับ

เลือดอาก๋ง

คงจะดีไม่น้อย ถ้าคุณแม่สอนให้ผมพูดแต้จิ๋ว เพราะผมจะได้เป็น bilinqual เหมือนแม่ แล้วถ้ามีโอกาสไปเที่ยวเมืองจีนเหมือนกับคุณเมธี ผมก็จะได้ไม่มีปัญหาในการสื่อสาร แม่เขียนภาษาจีนสวยมากครับ เวลาแม่ร้องงิ๋วก็เพราะด้วย ท่านเคยบอกผมว่าเสียใจที่ไม่ได้สอนให้ผมพูดและเขียนภาษาจีน

ตั้งแต่ผมจำความได้ เมื่อถึงเทศกาลตรุษจีน ที่บ้านไม่เคยไหว้เจ้า ไม่เคยมีเสียงประทัด ไม่มีขนมเข่ง หรืออั่งเปา เพราะคุณพ่อเป็นไทยแท้ ถึงกระนั้น…แม่ก็มักจะเล่าให้ฟังอยู่บ่อย ๆ ว่าตอนเป็นเด็กแม่ได้ทำอะไรบ้างในช่วงตรุษจีน

น่าเสียดายจริง ๆ ที่ผมสืบทอดสิ่งดี ๆ จากบรรพบุรุษชาวจีนไว้ได้น้อยเหลือเกิน แม้กระทั่งการใช้ตะเกียบผมก็ยังจับไม่ถูกวิธี! ถ้าจะมี…ก็น่าจะเป็นสายเลือดของการเป็นนักเดินทางมากกว่า แม่เล่าว่าอาก๋งนั่งเรือมาจากเมืองจีน ความอดทนและกล้าเผชิญกับภัยที่อยู่เบื้องหน้าถูกถ่ายทอดสู่แม่อย่างเห็นได้ชัด เพราะผมไม่เคยเห็นแม่แสดงออกถึงความอ่อนแอแม้แต่น้อย เวลาเจ็บไข้ได้ป่วย…แม่ก็ไม่เคยร้องโอดครวญให้ได้ยินแม้แต่คำเดียว

ผมบอกแม่ว่าจะขี่จักรยานไปออสเตรเลีย แม่ก็ไม่ห้าม ไม่เคยพูดสักคำเดียวให้ผมท้อแท้หรือหมดกำลังใจ พอผมบอกว่าจะไปเล่นซึงข้างถนน แม่ก็ไปบ้านบ่อสร้างกับผมเพื่อหาซื้อซึง…

และวันที่ผมจะไม่ลืมเลยตลอดชั่วชีวิต คือวันที่ผมจูงจักรยานออกจากบ้านที่ถนนทุ่งโฮเต็ล ซอย ๓ เพื่อปั่นไปยังสถานีรถไฟ วันนั้นฝนตกปรอย ๆ แม่ออกมายืนส่งผมที่ประตูรั้ว คงจะเป็นห่วงผมมาก ๆ แต่แม่ไม่เคยปริปาก ไม่เคยห้ามและพยายามหยุดยั้งการเดินทางของผม! คงเป็นเพราะเราได้รับสายเลือดของนักผจญภัยมาจากบรรพบุรุษ…

ประตูรั้วบ้านทุ่งโฮเต็ล…แต่ก่อนนี้สีส้ม (ภาพนี้ถ่ายเมื่อเดือนที่แล้ว)

 
อ่านที่ผมเขียนถึงแม่สิครับ….

ก่อนจบก็อยากบอกดัง ๆ ว่า สุขสันต์วันตรุษจีน นะครับ