เจอแย้ว!

"The final trip" ได้ข้อสรุปแล้ว ว่าผมจะพาเจ้า Banian ไปด้วยกัน... 

 

เพียงแต่ว่าจะต้อง upgrade ให้มันสามารถปั่นขึ้นเขาได้ง่ายขึ้นเท่านั้น ผมเคยบอกเพื่อน ๆ ว่ากำลังมองหาจานหน้า (chainrings) ขนาด ๓๒ หรือ ๓๔ ฟันมาเปลี่ยนกับตัวที่ติดรถมาซึ่งมีขนาด ๕๒ ฟัน... 

ส่งข้อความไปถามเฮียเป้ (ผู้ขาย) ได้ความว่ามีแต่ขนาด ๓๙ ฟัน ราคา ๕๕๐ บาท (รวมค่าส่ง) ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่า BCD 130 ใส่จานที่มีขนาดฟันต่ำสุดได้แค่ ๓๘ ฟัน ก็เลยยังไม่สั่งซื้อ ผมค้นดูในเว็บต่าง ๆ เห็นว่าราคาจานขนาด ๓๘ ฟันอย่างดี ๆ ราคาเป็นพัน...  

จาน Tiso Shimano BCD 130 mm ราคา 1195 บาท

ค้นหาต่อไป...ในที่สุดก็เจอจานราคาถูกจนได้ เป็นของ Sikiwind ของถูกอาจจะใช้ได้ดีก็ได้...ผมตัดสินใจสั่งซื้อแล้วจ้า ส่งมาจากเมืองจีน อีกไม่นานคงมาถึง

จะใช้ได้ดีแค่ไหน ผมจะเล่าให้ฟังอีกทีนะครับ

The Final Trip - เตรียมลุย!

Alice Mom ส่งเต็นท์จากแคนาดามาให้ผมใช้ นานแค่ไหนก็จำไม่ได้แล้ว ผมรู้แต่ว่าเคยนำไปใช้ในมาเลเซีย ออสเตรเลีย และที่อื่น ๆ อีกหลายแห่ง

สำหรับ final trip ในปี ๒๕๖๖ จำเป็นต้องมีเต็นท์ไปกางนอนตามเส้นทางยาวไกล ผมนำ Alice's tent มาดูอีกครั้ง พบว่ามันชำรุดจนใช้งานไม่ได้แล้ว...

จริง ๆ แล้วก็อยากซื้อเต็นท์นอนคนเดียว น้ำหนักเบา ยี่ห้อดี ๆ แบบที่มีขายในเว็บออนไลน์ แต่มันแพงเกินกว่าจะคิด... 

คนไม่มีรายได้อย่างผมจำใจต้องหันมาใช้เจ้าเต็นท์ที่ซื้อมาจากห้างแม็คโครในราคา ๒๐๐ บาทต้น ๆ 

เคยโดนหลอกให้ซื้อกระเป๋า Yanho ใบเล็กนิดเดียวในราคาเกือบเท่าเต็นท์ เสียใจก็เท่านั้น... เอามาใช้ด้วยดีฝ่า ติดไว้ใต้อานใช้ใส่เครื่องมือซ่อมจักรยานก็ได้...

กระเป๋าหน้าที่ติดกับแฮนด์ก็มีแล้ว...

ครบแล้วจ้า...สำหรับเครื่องแต่งตัวเจ้า Banian  เช้าวันจันทร์ที่ ๑๘ กันยายน ๒๕๖๖ ผมได้เงิน ๓๐๐,๐๐๐ บาทคืนจากประกันชีวิตกรุงไทยแอกซ่า เงินก้อนนี้คือ travel budget สำหรับ final trip อันยาวนานของผม นำเข้าบัญชีเพื่อหักบัตรเครดิตไว้แล้ว ผมค้นหาเงินสดที่พอจะนำไปใช้ได้ในสมุดเก็บแบ้งค์...

เช็คบัตรเครดิตให้แน่ใจว่ามันจะใช้กดตังค์พาผมเดินทางไปได้ไกลสุดขอบฟ้า....

พร้อมแล้ว... เตรียมลุยยยยย

burial bag

มีหลายคนสงสัย...และอยากรู้ว่าลุงน้ำชาหลังจากออกเดินทาง (final trip) ในปี ๒๕๖๖ แล้ว หากยังไม่ตายจะกลับมาอยู่เมืองไทยหรือไม่?

ตอบไม่ได้แบบฟันธง แต่ผมเชื่อว่าทุกอย่างพระเจ้าได้กำหนดไว้หมดแล้ว ตาแก่เมืองรถม้าจะได้กลับมานอนซมอยู่ที่บ้านห้างฉัตรหรือไม่ในอนาคตนั้นเป็นเรื่องที่จะต้องดูกันต่อไป  แต่ที่แน่ ๆ คือ ผมยังคงอยากไปนอนแช่น้ำยาที่ภาควิชากายวิภาคศาสตร์ คณะแพทย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ตามที่ได้ทำเรื่องไว้ตั้งแต่ปี ๒๕๒๕

๓๗ ปีแล้วนะเนี่ย!! ยังไม่ตายซักกะที คิดว่าชีวีคงจะมีให้ได้ไปผจญภัยในช่วง final trip อีกสักพัก ก่อนที่วาระสุดท้ายจะมาถึง ถ้าหลีกเลี่ยงได้...ผมคงไม่ขอตายต่างแดน ไม่ว่าอินโดนีเซีย ออสเตรเลีย หรือนิวซีแลนด์ อยากจะกลับมาอยู่บ้านห้างฉัตรที่ ๆ มีรอยมือของช่างเหอะฝากเอาไว้เกือบทุกตารางนิ้ว...

แต่ผมจะซื้อถุงใส่ศพ (Burial bag) มาเก็บไว้ใกล้ตัว...

ภาพจาก supatcha.com

เพื่อช่วยเตือนสติให้ระลึกถึงความตาย พอถึงเวลาก็จะได้ใช้งานจริง...

เป็นไปตามขั้นตอนครับ เมื่อรถตู้ของคณะแพทย์ศาสตร์มารับ เค้าจะพาอาจารย์ใหญ่ขึ้นรถ....

 

คนขับรถปิดท้ายแล้วขับกลับไปยังภาควิชากายวิภาคศาสตร์...

สะดวกสบาย...ง่ายดี!  ถ้าไม่ตายผมคงได้กลับมาเมืองไทยเพื่อใช้บริการ!