3BB vs TOT

เพื่อน ๆ ที่รักครับ…

ลุงน้ำชาหายหน้าไปอาทิตย์กว่า ๆ เนื่องจากระบบอินเทอร์เน็ตใช้การไม่ได้  ที่บ้านใช้ของ TOT ที่ผมจัดให้เป็นผู้บริการที่แย่ที่สุดในบรรดาทั้งหมดที่ผมเคยใช้มา ไม่ว่าจะเป็น CAT ที่เคยว่าแย่… แต่ TOT กลับแย่กว่า!  มันช้าจนอัพโหลดรูปภาพลงบล็อกได้บ้างไม่ได้บ้าง ผมต้องจ่ายเดือนละ ๕๙๐ บาท (ยังไม่รวม Vat อีก 7%) ด้วยความจำใจมาโดยตลอด!

วันหนึ่งโทรศัพท์ก็เสีย แล้วสัญญาณเน็ตก็หายไป  ตั้งแต่นั้น…ผมเข้าเว็บไม่ได้  ไม่สามารถเขียนบล็อก หรือเปิดดูข่าว   โทรไปแจ้งให้ TOT  ผ่านมาได้หลายวัน…ผมก็ยังไม่เห็นมาทำการแก้ไข! จึงอยากจะบอกไว้ ณ ที่นี้ว่า ถ้าท่านคิดจะใช้บริการของ TOT  ก็น่าจะใคร่ครวญให้ดี ๆ  เนื่องจากการทำสัญญาแล้วต้องทนใช้บริการที่ไม่ดีตามที่คุยไว้ถึง ๑๒ เดือนเต็ม เป็นเรื่องที่ชวนให้ประสาทเสียได้!

ขณะเขียนบล็อกในวันนี้ ผมมีอินเทอร์เน็ตใช้แล้วครับ  แต่ไม่ใช่ของ TOT  ผมต้องหาวิธีเอาเองด้วยวิชาช่างเหอะ… ดูด wifi รายเดือน ๆ ละ ๙๙ บาทของ 3ฺฺBB มาใช้  โดยลงทุนซื้ออุปกรณ์มาเพิ่ม คือ Wireless PCle Adapter ยี่ห้อ SMC

เจ้าตัวนี้จะทำให้เครื่องคอมพิวเตอร์ของผมสามารถรับสัญญาณ wifi ได้….

หมดตังค์ไป ๓๓๐ บาท ทำให้สามารถรับ wifi ของ 3ฺฺฺBB ได้  แต่สัญญาณยังไม่แรงสำหรับการใช้งานอย่างราบรื่น ผมจึงต้องประมูลซื้อเสาอากาศ wifi มาอีก ๑ ตัว  (ราคา ๕๕๐ บาท)

มันคือตัวดูด wifi ที่คุ้มค่ากับการลงทุน…

จากความแรงของสัญญาณ “แย่” ก็กลายเป็น “ดีเยี่ยม”…

ทดสอบความเร็วมาให้เพื่อน ๆ ดูหน่อย ได้ 9.43 Mbps…ใช้เน็ต 10 Mb เดือนละ 99 บาทของ 3BB ผมทดลองอัพโหลดรูปลงบล็อกแล้ว เร็วกว่าตอนที่ใช้เน็ตเดือนละ 590 บาทของ TOT เยอะเลย

จากนี้ไปก็มาเขียนบล็อกให้เพื่อน ๆ อ่านได้เหมือนเดิมแล้วคร้บ…

ภาพเก่าเล่าอดีต

วันนั้นผมไปเล่นแอคคอร์เดียนบน ย.๑ อุทยานแห่งชาติดอยขุนตาน  "ลานชมดาว"ยังหาดาวให้ชมไม่ได้  มีแต่แดดร้อนเปรี้ยง...ชวนให้หิวกระหาย!

ตรงข้ามลานชมดาวมีร้านอาหาร ด้านขวาเป็นห้องจำหน่ายเครื่องดื่มและของที่ระลึก มีรูปขาวดำเล่าอดีตเกี่ยวกับการก่อสร้างอุโมงค์ขุนตานใส่กรอบแขวนไว้เหนือประตู ผมเห็นว่าน่าสนใจ จึงถ่ายภาพนำมาให้เพื่อน ๆ ดู... 

 

ขอเป็นหูเป็นตาแทนเพื่อน ๆ ที่ยังไม่เคยไปครับ... 

อยากส่งข่าวถึงอาจารย์หมู

พี่ชายของผมสายตาสั้นพันกว่าต้องสวมแว่นตาหนาเตอะ วันหนึ่งผมพาไปหาคุณหมอพงษ์ศักดิ์ ที่คลีนิกซึ่งอยู่ตรงข้ามกับ "วัดป่าฝาง" 

"วัดป่าฝาง" หรือ "วัดศาสนโชติการาม" เป็นวัดพม่าซึ่งเป็นที่รู้จักกันดี...

พี่ชายไปพบแพทย์ครั้งแรก คุณหมอก็นัดให้ไปผ่าตัดลอกต้อและเปลี่ยนเลนส์ตาเลย หลังจากการผ่าตัดและได้รับการดูแลจนหายดี ทุกวันนี้พี่ชายผมกลายเป็นคนตาดีที่สามารถอ่านตัวเลขบนแบบทดสอบสายตาแถวรองสุดท้ายได้ถูกหมด!

วันนี้ผมคิดถึงอาจารย์หมูวงแมคอินทอช ผู้มีสายตาสั้นเช่นกัน มีอยู่ครั้งนึงที่อาจารย์หมูแวะมาคุยด้วยที่บ้าน อยากให้เพื่อน ๆ กลับมามีสายตาที่มองเห็นได้โดยไม่ต้องใช้แว่นตาหนา ๆ...ผมเล่าเรื่องการผ่าตัดเปลี่ยนเลนส์ตาให้ฟัง และแนะนำให้ไปหาหมอพงษ์ศักดิ์...

ตั้งแต่วันนั้น ผมยังไม่มีโอกาสพบกับอาจารย์หมู แต่ก็คิดว่าถ้าได้เจอะเจอก็อยากจะยกกรณีพี่ชายให้เป็นตัวอย่าง!

อยากบอกว่าชีวิตจะดีขึ้นอย่างแน่นอน ถ้าสามารถมองเห็นได้ดีโดยไม่ต้องพึ่งแว่นตาหนาเตอะ!

ณ หนา ลำปาง

ผมเป็นคนตกยุคที่ได้แต่ขาบอยู่ (กบดาน)!!  งานประชาสัมพันธ์อย่างที่เคยไปจัดรายการ "คุยก่อนนอนกับลุงน้ำชา" ที่ Smooth Radio ก็เลิกทำมานานแล้ว ผมไม่ได้ออกไปเห็นแสงสีในเมือง ขนาดห้างเปิดใหม่อย่างเซ็นทรัลพลาซ่าก็ยังไม่เคยขึ้นไปเดินดู 

นานปีทีหนถึงจะมีคนจ้างให้ไปเล่นหีบเพลงสักครั้ง อย่างเช่นในงาน "แอ่วขุนตาน...ม่วนแต้หนา" เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมา

การได้ออกไปเปิดหูเปิดตาทำให้ผมได้เห็นการแสดงของคนรุ่นใหม่ ที่เรียกตัวเองว่า ณ หนา ลำปาง ในละครเพลงเรื่อง "สายรุ้งที่ปลายอุโมงค์"  ผมรู้สึกประทับใจกับการแสดงของคนหนุ่มสาวเหล่านั้นมาก ๆ

การแสดงยาวประมาณ ๑๐ นาที แต่มีค่ายิ่งในความคิดของผม เสียดายที่มีผู้ชมไม่มาก และดูเหมือนว่าส่วนใหญ่จะมองเห็น "สายรุ้งที่ปลายอุโมงค์" เป็นแค่เพียงการแสดงละครธรรมดาเรื่องหนึ่งเท่านั้น....

แม้แต่เพื่อนนักดนตรีซึ่งอยู่บนเวที นอกจากจะไม่ให้ความสนใจแล้วยังเป่าขลุ่ยส่งเสียงรบกวนในขณะที่ละครเพลงกำลังดำเนินด้วยความตั้งใจและทุ่มเทของนักแสดง...

ผมไม่รู้ว่าจะมีสักกี่คนที่ได้เห็นในความงดงามทั้งการลีลาการเคลื่อนไหวและบทเพลงประกอบ แม้จะไม่สมบูรณ์ ๑๐๐ เปอร์เซนต์ แต่สิ่งที่เขาเหล่านั้นนำมาถ่ายทอดใน "สายรุ้งที่ปลายอุโมงค์" ก็ยิ่งใหญ่แล้ว...ในความคิดของชายแก่คนหนึ่งอย่างผม!

ณ หนา จะเป็นใครไม่สำคัญ ผมขอแสดงความชื่นชมในผลงานของพวกคุณครับ...

สมาร์ทบอร์ด

วันนี้ผมต้องเล่นกับสมาร์ทบอร์ด!  สมาร์ทบอร์ดเป็นวัสดุไฟเบอร์ซีเมนต์บอร์ด ที่ใช้สำหรับงานฝ้าเพดาน ผนัง และแผ่นรองวัสดุต่าง ๆ ใช้ได้ดีทั้งภายในและภายนอก มีคุณสมบัติด้านการทนน้ำและทนชื้น ปลวกไม่กิน เนื้อวัสดุเหนียว ดัดโค้งได้ นอกจากนั้นยังแข็งแรง ทนทาน รับแรงกระแทกได้มาก  ผมซื้อสมาร์ทบอร์ดขนาด ๑๒๐ ซม. x ๑๒๐ซม. หนา ๔ มม.  มาจากงาน "อิวหลีแฟร์" เมื่อปลายปีที่แล้ว จำนวน ๑๐ แผ่น เอามาเก็บไว้ตั้งนาน วันนี้เพิ่งได้นำออกมาใช้!

ใช้กั้นผนังห้อง workshop ของช่างเหอะ ผมตั้งโครงไว้แล้วโดยใช้ไม้เก่าที่ซื้อมาจากครูหนิง ก่อนอื่นผมต้องยึดโครงผนังให้อยู่กับที่เสียก่อน จะทำอย่างไรให้กระทบกระเทือนกับพื้นดาดฟ้าน้อยที่สุด ผมขี่จักรยานไปซื้อตะปูตอกคอนกรีตขนาดนิ้วครึ่งมาใช้... 

ใช้สว่านเจาะนำที่ไม้ก่อน ไม่ตอกลงเฉย ๆ เพราะไม้เนื้อแข็งอย่างนั้น ต่อให้มือฉมังขนาดไหนก็อาจงอหรือตอกไม่ตรงได้  ตะปูซื้อนับตัวมา...อย่าเสี่ยงดีกว่า!

ตอกแค่ตะปูจิกลงไปบนพื้นคอนกรีตประมาณเกือบครึ่งนิ้วก็พอแล้ว  ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่อยู่ เพราะมีถึง ๔ จุด...

จากนั้นก็นำสมาร์ทบอร์ดออกมาตัดให้ได้ขนาดกับโครงไม้ที่ได้ตั้งไว้  ขีดเส้นด้วยดินสอ วางลงกับพื้นแล้วใช้เหล็กปลายแหลมขีดตามเส้น พอเป็นร่องลึก... 

นำไม้เหลี่ยมมารองข้างใต้ตามแนวขีด แล้วค่อย ๆ กดด้านที่จะตัดออกลงอย่างเบามือ มันก็จะขาดออกจากกัน สวยหรือไม่สวยขึ้นอยู่กับการขีดร่อง...

จากนั้นก็นำไปตีติดกับโครงไม้...

ติดตั้งแผ่นแรกแล้ว...

ต่อไปก็ตัดอีกแผ่นสำหรับด้านบน ซึ่งยากกว่าเพราะต้องตัดให้เข้ารูปหลังคาและมีช่องสำหรับแป...

เรียบร้อยแล้วก็โป้วหัวตะปูด้วยดินสอพองผสมน้ำและกาวลาเท็กซ์ (ต้องใช้เหล็กนำย้ำหัวตะปูลงไปก่อน) จากนั้นก็ปล่อยให้แห้ง ก่อนที่จะนำกระดาษทรายมาขัด  เมื่อเห็นว่าพร้อมแล้ว...ผมก็นำสีน้ำมันมาทา

ี้

ผลที่ได้วันนี้ก็คือ ปวดเมื่อยไปทั้งตัวครับผม!

ซ่อมที่จ่ายน้ำยาล้างจาน

ทำอ่างล้างจานไว้ตรงมุม...ผมติดตั้งตัวจ่ายน้ำยาล้างจานไว้ด้านซ้ายมือ!   

เป็นของถูกที่ซื้อมาจากห้าง Global House ยี่ห้อ Saku

ใช้งานมาได้ไม่นานก็เริ่มเสีย คือ อยู่ ๆ น้ำยาล้างจานก็รั่วไหลออกจนหมด มันค่อย ๆ ซึมออกมา ทีแรกผมก็เข้าใจว่าตัวกดค้าง พยายามใช้งานด้วยความระมัดระวังตลอดเวลา...

คืนก่อน...ตอนล้างจานก็ยังเห็นน้ำยาอยู่ประมาณ ๑/๔  พอตื่นเช้ามากลับพบแต่ความว่างเปล่า มันไหลออกหมด!  ไม่ได้... อยู่ไม่ได้แล้ว ช่างเหอะต้องรีบลงมือซ่อม หรือไม่งั้นก็โยนทิ้งไป ไม่ใช้มัน!

แกะออกมาดูแล้วพบว่า การออกแบบไม่ดีเท่าที่่ควร จะเห็นได้ว่าเมื่อเรากดใช้น้ำยาล้างจาน จะเกิดแรงโยก นาน ๆ ไปพลาสติกก็มีรอยร้าว เกิดรอยรั่วระหว่างภาชนะกับตัวปั้ม เป็นสาเหตุทำให้น้ำยาล้างจานไหลซึมออกมา....

ช่างเหอะมี Silicone Sealant ซึ่งบอกว่าใช้อุดรอยรั่ว ช่องว่าง หรือรอยต่อวัสดุจำพวกกระจก แก้ว คอนกรีต กระเบื้อง ท่อ และสุขภัณฑ์...

นำออกมาใช้อุดรอยรั่ว เหมือนการซ่อมตู้ปลา...

ตัดเศษไม้ชิ้นเล็ก ๆ ใส่กาวลาเท็กซ์นำมาอัดใส่เพื่อให้ตัวปั้มไม่โยกเยกอีกต่อไป ไม่สวยไม่เป็นไร เพราะอยู่ด้านใน...มองไม่เห็น!

ตรงที่ยึดฝาปิดหักไปข้างนึง ก่อนปิดหลอดกาว ก็เลยแต้มไว้ซะหน่อย...

ทิ้งไว้ข้ามคืน เมื่อกาวแห้งดี ก็ประกอบเข้าที่ เรียบร้อยแล้วครับ ใช้งานได้ดีแล้ว น้ำยาล้างจานไม่รั่วอีกเลย....

เกือบโยนทิ้งซะแล้ว....อิอิ!

ตะปูหมวกหลุด!

วันก่อนผมเขียนเรื่องมุงสังกะสี workshop ของช่างเหอะ....

 ไม่ได้เล่าว่ามีอยู่ตัวนึงที่ตัว cap มันหลุดออก เหลือแต่หัวตะปู อย่างนั้นน้ำฝนอาจซึมเข้าได้...

มันอยู่สูง และเป็นช่วงกลางแผ่นสังกะสีซะด้วย ทำให้ยากที่จะเอื้อมขึ้นไปถอนตะปูออก แล้วตอกตัวใหม่! ช่างเหอะลองเงื้อง่าคว้าคีมปากนกแก้วขึ้นไปทำท่าถอนเจ้าตะปูตัวนั้นดูแล้ว เห็นว่ายากสสส์!! นอกจากจะไม่สำเร็จแล้ว ยังจะทำให้สังกะสีแถวนั้นยับเยินเป็นแน่แท้...

ก็ต้องใช้วิธีการง่าย ๆ ครับ ตอกตัวใหม่เข้าไปเลย...

เรียบโร้ย...

สังกะสีโดยรอบก็ไม่บุบ...

ไหน ๆ ก็เสี่ยงชีวิตไต่กะไดขึ้นไปแล้ว ผมเลยถือโอกาสใช้สีน้ำมันสีเขียวแต้มหัวตะปูเสียด้วยเลย...

 รอดตายไปได้อีกวันนึง!