แนะนำคลังความรู้

เคยได้ยินเข้าหูมาว่า มีผู้สงสัยว่าผมไม่ได้เรียนจบอะไร เพราะไม่เห็นมีรูปรับปริญญาติดข้างฝา คงไม่มีความรู้พอจะสอนคนอื่นหรอก!  จริง ๆ ด้วยแฮะ...ผมไม่เคยเข้าร่วมในพิธีรับปริญญาบัตรเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่มีรูปมาติดโชว์ให้คนเชื่อ!   

ทุกวันนี้คนเรียนสูงมีเยอะ อยากรู้จังว่าจบปริญญาโท-ปริญญาเอกแล้วยังไงต่อ? มีใบปริญญาบัตรอยู่ในมือแล้วยังคงให้ความรู้ตัวเองต่ออีกมากน้อยแค่ไหน?  ยังอัพเดทข้อมูลให้ทันสมัยหรือเปล่า?  ผมคิดว่า ถ้าไม่ได้ทำ...ปริญญาบัตรที่ติดโชว์ก็น่าจะเป็นแค่เพียงแผ่นกระดาษใบนึงเท่านั้น!  

สำหรับเพื่อน ๆ ที่ไม่มีโอกาสเรียนต่อเพื่อเพิ่มวุฒิ ก็อย่าได้น้อยอกน้อยใจไปเลย ทุกวันนี้หลังจากมีอินเทอร์เน็ตให้ได้ค้นคว้าและศึกษาเพิ่มเติมได้ทุกแขนงวิชา เราสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตนเองอย่างไม่มีที่สิ้นสุด...

ความรู้ในสมองนั้นมีค่ายิ่งกว่ารูปถ่ายรับปริญญาที่บางคนทวงถามซะอีก!! วันนี้ผมอยากแนะนำ Open Library (one web page for every book)  เว็บคลังความรู้ ที่มีหนังสืออิเล็คทรอนิคส์ (e-book) เป็นแสน ๆ เล่มให้เพื่อน ๆ ได้อ่านหรือยืมอ่าน...

The World's classic literature at your fingertips.  Over 1,000,000 free ebook titles available....

Open Library is yours - to borrow, read & collect  เข้าใช้ง่ายนิดเดียว! สมัครสมาชิกแล้ว log in ได้ทันที  ค้นหาหนังสือโดยป้อน subject ที่อยากอ่านในช่อง search ได้เลย... ...

ผมลองใช้คำว่า "travel"  มีหนังสือเกี่ยวกับการท่องเที่ยวออกมาให้เลือกมากมาย ตั้งแต่ Across Asia by land, Across Asia Minor on foot, Across Asia on a bicycle และอีกนับไม่ถ้วน  .... 

ลองเลือกเปิด Across Asia on a bicycle ให้เพื่อน ๆ ดูหน่อย....

คลิกตรงแว่นขยายให้ใหญ่ขึ้น  หรือจะเลือกแบบหน้าเดียวก็ได้....

สามารถคลิกให้มันเปิดทีละหน้าหรือเปิดผ่าน ๆ แบบภาพสไลด์...

หนังสือท่องเที่ยวโบราณ ๆ อย่างเนี้ยก็หาอ่านได้.... 

ลองค้นหาหนังสือเกี่ยวกับ "ไวโอลิน" ให้เพื่อน ๆ ดู ผลออกมาแล้ว! ที่เป็นรูปหนังสือเขียนว่า Read สามารถคลิกเปิดอ่านได้เลย....

ขอคัดผลที่ค้นได้มาให้ดู ๓-๔ หน้าพอ....มันมีมากจริง ๆ 

ลองเปิดให้เพื่อน ๆ ดูดังนี้...

ที่อัศจรรย์สุด ๆ คือ เมื่อเปิดหน้าใดหน้าหนึ่งออกมาแล้ว ถ้าคลิกตรงรูปลำโพงตรงมุมขวาบน จะมีเสียงผู้หญิงอ่านให้ฟัง เธอจะอ่านเสียงแจ๋วไปเรื่อย ๆ  จบหน้าก็เปิดอ่านต่อ  อ่านให้ฟังจนจบเล่มโดยไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย ค่าจ้างอ่านก็ไม่คิด!...

อยากเรียนรู้เรื่องอะไร หาอ่านได้ใน Open Library ครับ!

อาลัยลุงต่วย

"ลุงต่วย" - ภาพจากวิกิพีเดีย

หนังสือพิมพ์แนวหน้าฉบับวันที่ ๕ ตุลาคม ๒๕๕๘ รายงานข่าวว่า....

....นายวาทิน ปิ่นเฉลียว หรือ ลุงต่วย นักเขียนและนักวาดการ์ตูนชื่อดัง ถึงแก่กรรมอย่างสงบเมื่อวันที่ ๔ ต.ค. ๒๕๕๘ ด้วยวัย ๘๕ ปี...
นายวาทิน ปิ่นเฉลียว หรือ ลุงต่วย เกิดเมื่อวันที่ ๕ เมษายน พ.ศ. ๒๔๗๓ โดยในปี พ.ศ. ๒๕๐๙ วาทิน ปิ่นเฉลียว และ ประเสริฐ พิจารณ์โสภณ นักเขียนจากนิตยสารชาวกรุง ร่วมกันตั้งสำนักพิมพ์ชื่อ "สำนักพิมพ์ประเสริฐ-วาทิน" และรวบรวมการ์ตูนที่วาทินวาดในนิตยสารชาวกรุง รวมเล่มเป็นพ็อกเกตบุ๊กในชื่อ "รวมการ์ตูนของต่วย" พิมพ์ออกมาขายเป็นชุด ต่อมาจึงพิมพ์เรื่องสั้น โดยขอต้นฉบับจากบรรดานักเขียนอาวุโส และเพื่อน ๆ พี่ ๆ ที่เป็นนักเขียนในสมัยนั้น เช่น หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช, รัตนะ ยาวะประภาษ, นพพร บุญยฤทธิ์, วสิษฐ เดชกุญชร รวมกับการ์ตูนของวาทิน ออกเป็นนิตยสารรายสะดวก ใช้ชื่อว่า "รวมการ์ตูนต่วยและเรื่องขำขันจากชาวกรุง"...
ต่อมามีคนท้วงติงว่า ชื่อหนังสือยาวเกินไปเรียกยากจำยาก จึงตัดชื่อหนังสือเหลือ ต่วย'ตูน และเริ่มพิมพ์เป็นรายเดือนฉบับแรกเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. ๒๕๑๔ และพิมพ์ ต่วย'ตูน พิเศษ เป็นนิตยสารรายเดือน มีเนื้อหาเกี่ยวเกร็ดประวัติศาสตร์ เรื่องน่ารู้ เรื่องลึกลับ เรื่องแปลกและเรื่องผี ฉบับแรกเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. ๒๕๑๗...

ผมเพิ่งเขียนถึงการปิดตำนาน wichai.net ว่า "หน้า "ต่วยตูน"...ด้วยคำขึ้นต้นว่า "รัก ต่วย'ตูน มั่ก ๆ กั๊บ..." ผมสแกนการ๋ตูนจากหนังสือ "ต่วยตุูน" มาเก็บไว้ให้เพื่อน ๆ บริหารใบหน้าด้วยการยิ้ม....

ด้วยความเคารพรัก...ผมไม่เคยได้เห็นตัวจริงเสียงจริงของลุงต่วย แต่ก็ศรัทธาในผลงานของท่านมาโดยตลอด...  

วันนี้ "เปลว สีเงิน" ได้เขียนไว้ในไทยโพสต์ว่า...

"ต่วย'ตูน" ยังไม่ตาย....!
แต่ผู้ทำให้ "ต่วย'ตูน" เกิด คือ "คุณวาทิน ปิ่นเฉลียว" สู่สาระ+หรรษานิรันดร์แล้ว เมื่อวาน (๔ ต.ค.๕๘) ด้วยวัย ๘๕...
"ต่วย'ตูน" กำเนิดจากการ์ตูน ล้อชวนหัวเราะอย่างมีชาติสกุล สไตล์ "เส้นสายลายสถาปัตย์" ตามที่คุณวาทินถนัด เพราะร่ำเรียน "'ถาปัตย์ จุฬาฯ"
ผมดูประจำจาก "ชาวกรุง" ตั้งแต่ยุคต้นกึ่งพุทธกาลโน่น ก็ขำบ้าง ไม่ขำบ้าง เพราะยังเด็กตามไม่ทัน "มุก" ลุงต่วย สมัยนั้น!
ต่วย'ตูน กับ วาทิน ปิ่นเฉลียว เป็นเงาในร่าง-เป็นร่างในเงา เป็นคนคนเดียวกันในโลกหนังสือ เรียกขาน "หันปุ๊บ" เหมือนกัน จะต่างกันตรงเป็นตัวเรียก...."ต่วย'ตูน" เป็นคน เรียก...."ลุงต่วย"!
สรุปเป็นว่า "ต่วย'ตูน" พ็อกเกตแมกกาซีน "สาระ+หรรษา" ที่ซื้อหาอ่านกันอยู่ทุกวันนี้-ขณะนี้คือหน่อพันธุ์ "ลุงต่วย" โดยตรง! เล่มเดือนกันยา ๕๘ Stronger Together ก้าวสู่ปีที่ ๔๕ ถึงมือ-ถึงตาผมแหม็บๆ แต่เย็นวาน ก็ได้ข่าว "ลุงต่วย" ไปสู่ ณ ที่ซึ่งไม่มีใครตามพบอีกแล้ว..... โดยถอดจิต-วิญญาณไว้ที่ "ต่วย'ตูน" ให้แฟนๆ ได้พานพบ เพื่อขบและขันแบบหรรษา+สาระ เหมือนเดิม!....

ในฐานะที่เคยสแกนภาพจาก "ต่วย ตูน" มาโพสต์โดยมิได้ขออนุญาต ผมขอกราบขออโหสิกรรมจากดวงวิญญาณของลุงต่วยไว้ ณ ที่นี้

ขอคารวะ...และร่วมแสดงความเสียใจกับการจากไปของ "ลุงต่วย" ผู้ที่จะอยู่ในดวงใจของผมไปอีกนานเท่านานครับ!  

ปิดตำนาน wichai.net

วันนี้ผมมีข่าวที่จะแจ้งให้ทราบเกี่ยวกับ wichai.net ซึ่งเป็นเว็บที่ให้บริการแก่ผู้ที่รักในเสียงดนตรี ครูดนตรี ผู้สนใจอยากได้โน้ตเพลง ฯลฯ มาเป็นระยะเวลายาวนาน...

มันนานมากกกก... นานจนผมจำจุดเริ่มต้นของ wichai.netไม่ได้  เริ่มตั้งแต่ตอนที่ใช้ windows 98 ด้วยซ้ำ...ผมจด domain name แล้วเช่า host เขียนเว็บในเวลาไล่เลี่ยกับเว็บ olddreamz.com ของคุณเดชา....  

นอกจากการจัดซื้ออุปกรณ์เก็บข้อมูล (ใช้ hard disk พังไป ๒๐ ตัว) การซื้ออุปกรณ์อื่น ๆ ในระบบ hard ware รวมทั้งจ่ายค่า hosting ปีละ ๓-๔,๐๐๐ บาท และค่ารักษาโดเมนเนมมาเกือบ ๒๐ ปี รวมแล้วผมหมดเงินไปกับการทำเว็บ wichai.net ประมาณ ๑ แสนบาทน่าจะได้  ทำเว็บที่ไม่มีรายได้...ผมควักกระเป๋าจ่ายลูกเดียว เพียงเพราะอยากให้มีเว็บ wichai.net ไว้บริการแก่เพื่อน ๆ....

มาถึงวันนี้เหลือเวลาอยู่ในโลกนี้อีกไม่นาน ทุกวันนี้ปราศจากบำเน็จบำนาญ...ผมได้แต่กินเงินเก่าไปวัน ๆ เหมือนน้ำที่ไหลซึมออกจากถังเก็บทีละน้อย ๆ อีกไม่นานก็จะหมด...

กล่าวจากใจ...ผมอยากให้ตัวเองจากไปก่อนที่น้ำจะหมด แต่เมื่อยังต้องดำรงชีพอยู่ต่อไป ผมจึงต้องหันมาจับจ่ายอย่างประหยัด การหยุดทำเว็บ wichai.net จะทำให้ประหยัดได้อีกปีละ ๕,๐๐๐ บาท ด้วยเหตุนี้ผมจึงได้ตัดสินใจที่จะปล่อยวาง wichai.net ซึ่งทำมาด้วยใจรักเกือบ ๒ ทศวรรษลง...

ผมได้แจ้งไปยังโฮสต์ wichai.net ซึ่งจะหมดอายุในวันที่ ๑๔ ตุลาคมนี้ ถึงกระนั้นก็ยังช้าเกิน เค้าต่ออายุและเรียกเก็บเงินจำนวน $119.40 แล้ว การยกเลิกจริง ๆ แล้วไม่สามารถขอเงินคืนได้ แต่ทาง SiteGround เค้าเห็นใจ จะคืนเงินให้ $84.40 โดยจะหักไว้ $35 เป็นค่าดำเนินการ หมายความว่าผมเสียเงินประมาณ ๑,๒๐๐ บาทเพราะความขี้หลงขี้ลืมแท้ ๆ 

แน่นอนแล้วครับว่า นับตั้งแต่วันที่ ๑๔ เดือนนี้จะไม่มี wichai.net ใน cyber world อีกต่อไป...

วันนี้ผมอยากจะเขียนถึง page ต่าง ๆ ใน wichai.net สักนิด  เริ่มจาก "It sounds jazzy!"  เพจนี้ผมได้ทำ midi files จากโน้ตเปียโนเพลงบรรเลงแจ๊สยาก ๆ โดยใช้โปรแกรม sibelius แล้วมาเก็บไว้เพื่อให้เพื่อน ๆ คลิกฟัง และโหลดโน้ตเพลง เสียดายที่ผมทำไว้ได้แค่ ๑๖ เพลง...

หน้า "หนังสือเก่าของผม"  หน้านี้มีหนังสือหายากที่มีอยู่ ผมได้ทุ่มเททั้งพิมพ์ สแกนภาพ และใช้เวลาให้กับหนังสือเก่าจำนวน ๑๕ เล่มคือ...

The Kangaroos and Wallabies
The Changing Voice
Swiss Alpine Songs
มองพม่า
คำให้การของ ดร. ป๋วย
จันทร์เสี้ยว
คนเลี้ยงม้า
Approch to Piano Teaching
The First Step to The Violin
คนปลูกต้นไม้
ข้ามน้ำสามทวีป
Beckel's Easy Violin Player
ตำราวาดภาพคน
Pictorial Guide to Pagan
หลักวิชาการดนตรีและขับร้อง เล่ม ๒ - พระเจนดุริยางค์  

page ที่ผมภูมิใจมาก ๆ คือ "วีรธรรม" ซึ่งได้พิมพ์เรื่องสั้นจากนิตยสารวีรธรรมเก่า ๆ นำขึ้นไว้ พร้อมกับข้อความที่คุณ woody เขียนไว้ให้ตั้งแต่วันที่ ๒ พ.ย. ๒๕๔๕ ว่า

จุ่น ต้อย หุยฮา แกซ่าน่าดู
ใคร ๆ ไม่รู้ สงสัยเก่าจัง
แนะนำให้อ่าน ไม่อยากว่ากัน
มีดีที่นั่น ไม่ล้าไม่เชย
ยิ่งเก่ายิ่งขลัง เป็นคลังสมอง
คำพูดคล้องจอง ทำนองเพราะดี
อย่างนี้แหละน่า เอามาฆ้องตี
เร็ว ๆ น้องพี่ เข้ามาอ่านกัน

อีก page หนึ่งที่ภูมิใจไม่แพ้วีรธรรมคือ "กองหน้าร่าเริง"....

"ห้องเก็บหนังสือลุงน้ำชา" ก็ให้บริการมานาน ช่วงหลังโดนแบนเนื่องจากปัญหาลิขสิทธิ์ หนังสือส่วนใหญ่ไม่สามารถดาวน์โหลดได้....

เก่าแก่ที่สุดคงเป็น "หมวดว่าด้วยสุขภาพ" หน้านี้มีมาตั้งแต่เปิดเว็บ...

"Children Songs" ก็เป็นอีกหน้าหนึ่งที่บริการสำหรับผู้ปกครองและครูสอนดนตรีชั้นอนุบาล...

"โน้ตเพลงไทยสากล" มีโน้ตเพลงไทยเก่า ๆ ให้ดาวน์โหลด...

"โน้ตเพลงสุนทราภรณ์" หน้านี้ประกอบด้วยโน้ตเพลงสุนทราภรณ์...

 "On Stage" หน้านี้ผมลงไว้ได้แค่ ๕ เรื่อง ก่อนที่จะอ่อนล้า...

หน้า "ต่วยตูน"  ด้วยคำขึ้นต้นว่า "รัก ต่วย'ตูน มั่ก ๆ กั๊บ..." ผมสแกนการ๋ตูนจากหนังสือ "ต่วยตุูน" มาเก็บไว้ให้เพื่อน ๆ บริหารใบหน้าด้วยการยิ้ม....

ที่ได้ทำในสิ่งที่รักคือ "Cycling The World"  ประกาศในความรักการปั่นจักรยานท่องโลก แม้ตัวเองจะไม่มีวาสนาได้ทำในสิ่งที่ฝันไว้...

นอกจากนั้นผมยังได้ทำอัลบั้มเก็บภาพสำหรับเด็กนักเรียนโรงเรียนเทศบาล โรงเรียนเพ็ญจิตตพงษ์ และโรงเรียนลำปางกัลยาณี คิดว่าหลาย ๆ  คนคงได้เห็นรูปตัวเองตอนเป็นเด็กนักเรียนชั้นประถมหรือมัธยม...

ผมทำเพจ "เชิญถวายเสียง" โดยการสแกนโน้ตเพลง ทำมิดี้แล้วนำขึ้นไว้ด้วยความยินดี...

"ขับร้องประสานเสียง" ก็ทำมิดี้และโน้ตเพลงโดยใช้โปรแกรม sibelius แล้วโพสต์ไว้...

"กรุเพลงเก่า" อยู่ในตำนานควบคู่มากับ wichai.net ตั้งแต่ยุคแรก สมัยนั้นสามารถคลิกฟังเพลงจากมิดี้ไฟล์และอ่านบทความประกอบ ผมใช้เวลากับการทำกรุเพลงเก่านานมากกกกกก....

"It's not that hard!" ก็เช่นกัน ผมตั้งใจทำไว้สำหรับผู้ที่หัดเล่นเปียโนใหม่ ๆ  สมัยนั้นยังไม่มี YouTube... ผู้ที่ฝึกเล่นเปียโนคลาสสิกง่าย ๆ สามารถเข้ามาในนี้แล้วคลิกฟัง

"หมวดว่าด้วยธรรมะ" ก็มีมานาน นับแต่ยุคแรกของ wichai.net  

page ซึ่งจะรู้จักกันดีในบรรดาครูดนตรีคือ "โน้ตเพลงวงโยธวาทิต" เพราะมีไฟล์ sib ให้ครูบ้านนอกได้ดาวน์โหลดไปใช้สอน... 

ช่วงหลังมีเพื่อน ๆ ผู้มีความสามารถทางด้านวงโยฯ อย่างเช่นคุณพงษ์พิทักษ์ ไตรยมาตย์ที่ได้เอื้อเฟื้อโน้ตเพลงมาแบ่งปัน...

รู้สึกเศร้าเหมือนกันที่จะแจ้งให้เพื่อน ๆ ทราบว่า wichai.net จะปิดตัวลงภายใน ๒ สัปดาห์ เมื่อปิดแล้วจะไม่มี url wichai.net ใน cyber world อีกต่อไป....

ขอบอกลาเพื่อน ๆ ของ wichai.net ไว้ตั้งแต่วันนี้เลยนะครับ!

ปูกระเบื้องห้องพัก...

บ้านห้างฉัตรที่ผมซื้อต่อเค้ามามีพื้นชั้นลอยชั้นสองและบันได ปูด้วยกระเบื้องสีเปลือกมังคุดขนาด 12" x 12" ที่มีลวดลาย

หลายวันก่อน...ไปเจอกระเบื้องปูพื้นที่ห้าง global house นำมาโล๊ะขายในราคากล่องละ ๘๕ บาท เหลืออยู่ ๓ กล่องกับเศษอีก ๕-๖ แผ่น...ผมเหมามาหมดเลย

หลังจากปูกระเบื้องพื้นห้องน้ำชั้นล่างแล้ว ผมก็หันมาทำห้องตรงระเบียงชั้นลอยซึ่งตั้งใจจะใช้เป็นห้องเรียนเครื่องสายต่อ   ก่อนหน้านั้นเคยคิดว่าถ้ามีแขกมาเยือน ก็จะจัดให้พักใน workshop สีเขียวบนดาดฟ้า

แต่มาตรองดูแล้วคงไม่สะดวก ทั้งเรื่องห้องน้ำและการขึ้นลง ผมเปลี่ยนใจจะให้นอนในห้องเครื่องสายนี่แหละ ปรับปรุงให้สวยแล้วเก็บเตียงแบบพับได้ไว้ข้างหลังฝาที่เห็น พอมีแขกก็เอาออกมากาง...

ห้องน้ำชั้นล่างทำไว้ดีแล้ว ผู้มาเยือนสามารถเดินลงบันไดไปใช้ได้สบาย...

ต้นเดือนธันวาคมนี้คงจะมีโอกาสได้ต้อนรับแขก (คนไทย) ผมต้องรีบปูพื้นห้องพักด้วยกระเบื้องที่ซื้อมา...เมื่อวานนี้ลองแกะกล่องนำกระเบื้องออกมาเรียง

เนื่องจากไม่มีที่ตัดกระเบื้อง ผมต้องเริ่มวางให้ชิดของผนังอย่างที่เห็น กระเบื้องที่มีลวดลายต้องเรียงให้ถูกลายด้วย...

ไม่รู้เป็นไง...ผีขยันเกิดเข้าสิงตอนแดดร่มลมตก!  ผมไปค้นหาจนเจอเจ้าเกรียงหวีที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงในห้อง workshop...

ใช้เกรียงแล้วลืม!  ไม่ได้ล้างแล้วเก็บให้ดี  มันถูกทิ้งไว้จนสนิมจับ เป็นตัวอย่างนิสัยที่ไม่ดีของช่างเหอะ เพื่อน ๆ อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะครับ

ได้เกรียงแล้ว! ผมคว้าเส้นอลูมิเนียมที่ใช้ทำกรอบมุ้งลวดลงไปด้วย ไม่มีเจ้าตัวพลาสติกที่ใช้วางกำหนดช่องห่างระหว่างกระเบื้อง แถมยังขี้เกียจขึงเชือกซะอีก...."ช่างเหอะ" ตัดเส้นอลูมิเนียมให้ยาวพอดี แล้วเอาไปวางอย่างที่เห็น  (เป็นการใช้งานผิดประเภทและมักง่าย)...

เมื่อวานนี้ ผสมปูนแล้วลงมือปูกระเบื้องไปได้เกือบเต็ม ๒ แถว ปูนหมดพอดีเมื่อความมืดมาเยือน ด้วยรู้สึกเลือน ๆ ตอนกลางคืนผมนอนคิดอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าจะวางกระเบื้องไม่ถูกลาย?  เช้านี้ต้องรีบลงไปดู    เฮ้อ...ไม่ผิดแฮะ!  โล่งอก...ถ้าผิดคงเป็นเรื่อง!

เซาะร่องซะหน่อย...ก่อนทำความสะอาด!

เดี๋ยวช่วงบ่อย ๆ ค่อยมาปูกระเบื้องต่อ (ถ้าขยัน) !

๑๗.๑๑ น....เพิ่งลงมาจากนำเครื่องมือไปล้างบนดาดฟ้า ผมเซแซด ๆ เพราะเวียนหัว หลังจากปูกระเบื้องพื้นห้องเรียนเครื่องสายต่ออีกจนเหลือกระเบื้องแค่ ๘ แผ่น...

ต้องรีบเขียนต่อครับ และอยากเขกหัวตัวเองสักโป๊กสองโป๊กด้วย  เมื่อเช้านี้หลงคุยเสียดิบดีว่าเรียงกระเบื้องไม่ผิด  ที่ไหนได้....พอลงไปปูต่อ ผมถึงรู้ว่าเมื่อวานนี้เรียงกระเบื้องผิดไว้ตั้ง ๔ แผ่น ...

หุหุ ถ้าเรียงผิดแค่แผ่นเดียว...ยังพออภัยได้ อาจจะทุบออกแล้วเปลี่ยนใหม่ แต่เนี่ยตั้ง ๔ แผ่น...ไม่ไหว! คงต้องปล่อยเลยตามเลย ถือว่าเป็นบทเรียนละกัน (เมื่อคืนนี้ก็คิดแล้วนาว่ามันต้องผิด)... 

แต่ตอนเช้าตาถั่วมองไม่เห็น... หุยฮา!