กระต่ายขูดมะพร้าว

ไปกับทัวร์ Mekong Delta เมื่อวันที่ ๑๑ สิงหาคม ๒๕๕๘  ผมเห็นนาย Tong ไกด์เวียดนามยกกระต่ายขูดมะพร้าวให้ลูกทัวร์ดูแล้วถามว่ารู้หรือเปล่าเนี่ยอะไร?

อยากหัวร่อให้ฟันหลุด ไม่อยากจะบอกกับมัคคุเทศก์หนุ่มที่เรียกผมว่า "ป๋า" เลยว่า..บนดาดฟ้าบ้านฉันก็มี แถมเป็นกระต่ายขาวซะด้วย!

เว็บศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม อธิบายไว้ว่า...

กระต่ายขูดมะพร้าว บางพื้นบ้านเรียกว่า กระต่ายขูด หรือเหล็กขูด ใช้เป็นเครื่องมือสำหรับขูดมะพร้าวที่ยังไม่ได้กะเทาะเปลือกออก การเรียกชื่อกระต่ายขูดมะพร้าวอาจเนื่องมาจาก ฟันที่ใช้ขูดเนื้อมะพร้าวมีลักษณะเป็นซี่ยาวเหมือนฟันกระต่าย ประกอบกับการทำโครงไม้ซึ่งใช้เสียบฟันขูดและนั่งเวลาขูดมะพร้าว มักทำเป็นตัวกระต่ายมากกว่าสัตว์ประเภทอื่น แม้ว่าจะมีการประดิดประดอยโครงไม้เป็นตัวแมว สุนัข นก หนู สิงห์ เต่า ตะกวด ก็ตาม ชาวบ้านก็จะเรียกรวมว่า “กระต่ายขูดมะพร้าว” เดิมทีเดียวการขูดเนื้อมะพร้าวคั้นกะทิ จะใช้ช้อนทำจากกะลามะพร้าวขูดให้เป็นฝอย ต่อมาทำเป็นฟันซี่โดยรอบ บางแห่งใช้ซีกไม้ไผ่บากรอยเป็นซี่สำหรับขูดมะพร้าว จนกระทั่งเมื่อมีการใช้เหล็กมาทำของใช้ในครัวเรือน จึงได้ตีเหล็กแผ่นบาง ๆ ตัดรูปโค้งมน ใช้ตะไบถู ทำซี่ละเอียดปลายเหล็กคมเรียกว่า “ฟันกระต่าย” นำส่วนเหล็กขูดฟันกระต่ายนี้ไปประกบหรือเข้าเดือยกับรูปตัวสัตว์ที่เตรียมไว้...

เกิดทันได้ใช้...ตอนเป็นเด็กคุณพ่อเคยใช้ให้ผมขูดมะพร้าว!

ซ่อมเปียโนไฟฟ้า Roland KR-33

พ่อเลี้ยงจากเมืองแพร่นำเปียโนไฟฟ้ายี่ห้อ Roland รุ่น KR-33 มาให้ซ่อม ผมเก็บดองไว้ตั้งแต่ก่อนไปเขมร... รวมแล้วเดือนกว่า ๆ เห็นจะได้! 

อาการเสียคือประมาณ ๑๐ คีย์ในช่วงกลางกดแล้วไม่มีเสียง ผมบอกพ่อเลี้ยงว่าอะไหล่น่าจะไม่มีขาย ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะซ่อมได้หรือไม่!  เมื่อวานนี้ได้ฤกษ์ซ่อม...ผมรื้อออกมาดู

แกะออกมาแล้วต้องระวังให้ดี...อย่าให้สปริงที่ใช้ดึงคีย์หล่นหาย

นั่นไง... เจ้ายางซึ่งเมื่อกดคีย์ลงไปแล้ว จะทำให้ชิ้นคาร์บอนเล็ก ๆ ๒ ตัวไปเชื่อมต่อแผงวงจร มีหน้าที่คล้ายสวิชทำให้เกิดเสียงดัง 

นี่คือแผงวงจรซึ่งต้องทำความสะอาดด้วยน้ำยา...

เนื่องจากถูกใช้งานมานานกว่า ๒๐ ปี มันก็เสื่อมเสียไปตามสภาพ วิธีแก้ไขคือต้องซื้อมาเปลี่ยนใหม่ ผมไม่แน่ใจว่าจะมีอะไหล่ และไม่รู้ด้วยว่าจะไปหาที่ไหน ถ้าจะซ่อมให้พอใช้งานได้ ผมต้องเปลี่ยนเอาเจ้ายางเหล่านั้นไปไว้ทางด้านเสียงต่ำ แล้วนำยางจากด้านเสียงต่ำมาใส่แทน ซึ่งหมายความว่าจะต้องมีหลายคีย์จากเสียงช่วงต่ำสุดที่ใช้งานไม่ได้...

ผมแกะคีย์ช่วงเสียงต่ำและเสียงกลางออก...

ส่วนช่วงเสียงสูงซึ่งยังดีอยู่...ไม่ต้องแกะออกมาให้เสียเวลา!

นำยางจากช่วงเสียงต่ำมาใส่ช่วงเสียงกลาง โดยค่อย ๆ ทดสอบไปทีละคีย์...

เสร็จแล้วก็ประกอบคีย์กลับเข้าที่เดิม โดยไม่ลืมที่จะทำความสะอาดให้ดูงาม จากโน้ต F ต่ำสุดมีอยู่ ๘ คีย์ที่ไม่ดัง ถ้าพ่อเลี้ยงอยากจะให้ดีหมด ก็ต้องหาอะไหล่มาให้...

ใช้เวลาซ่อมทั้งหมด ๑๒ ชั่วโมงฮับ!

ทั้งเสียดายและอับอาย!

เมื่อวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๕๗ ผมได้เขียนเรื่อง "วัดศรีหลวงแจ้ซ้อน เมืองปาน" ด้วยความภาคภูมิใจในวัดเก่าแก่อายุนับพันปีที่คนเมืองปานยังคงรักษาเอาไว้....

วันนั้นผมดีใจที่มีโอกาสได้ไปเห็น ได้ถ่ายภาพและนำเรื่องมาโพสต์เก็บไว้ในบล็อก exploring the world (คลิกอ่านได้ที่นี่)  แต่วันนี้ผมกลับรู้สึกเสียใจ เมื่อได้อ่านข่าวจาก manager online ว่า...

สำนักศิลปากรที่ ๗ ได้บูรณะ “วัดศรีหลวงแจ้ซ้อน” วัดเก่าแก่ให้กลายเป็นวัดใหม่ใสกิ๊ก ไม่เหลือเค้าวัดเก่าวัดแก่อีกเลย โดยพระธาตุที่เคยแสดงถึงความเก่าแก่กลับกลายเป็นเหมือนพระธาตุใหม่ ทาองค์พระธาตุด้วยสีทองสดใส และฐานสีขาวใหม่ ส่วนวิหารหลวง ซึ่งเคยมีลักษณะที่บอกให้เห็นถึงความสวยงาม และความเก่าแก่ด้านวัฒนธรรมล้านนา ก็ถูกทาสีใหม่จนไม่เหลือความเก่าแก่ให้เห็น โดยเฉพาะลายไม้หน้าวิหารหลวงที่ถูกทาด้วยสีทอง และประดับด้วยกระจกจีนสีเขียว นับเป็นภาพที่ดูแปลกตาไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง...

นี่แหละคือการกระทำคนไทยผู้ไม่คำนึงถึงสมบัติของชาติที่ควรอนุรักษ์ไว้ให้คนรุ่นหลัง เราแข่งกันสร้างของใหม่ให้ใหญ่โตเข้าไว้ เหมือนกับวัดวาในลำปางที่มีซุ้มประตูอลังการ สร้างวิหารใหม่ใหญ่โตทั้ง ๆ ที่หาพระจำพรรษาแทบจะไม่มี พูดถึงตรงนี้แล้วทำให้ผมคิดถึงวันที่เคยไปคุยกับเจ้าอาวาสวัดขามแดง ท่านบอกว่าชาวบ้านอยากจะให้รื้ออุโบสถเก่าแล้วสร้างใหม่ คงจะขัดศรัทธาของญาติโยมมิได้ แล้วผมยังคิดย้อนกลับไปถึงครั้งหนึ่งซึ่งพาฝรั่งเยอรมันไปเที่ยววัดสวนดอก วันนั้นทางวัดกำลังบูรณะวิหารด้วยการใช้สีน้ำมันทาทับลงบนไม้เก่า ฝรั่งบอกผมว่าถ้าเป็นที่บ้านเค้าจะไม่ทำเช่นนั้นเป็นอันขาด...    

เมื่อทำลงไปแล้ว มันก็ยากที่จะแก้ไขให้กลับมาเหมือนเดิม ผมขอนำภาพเจดีย์วัดศรีหลวงแจ้ซ้อนที่ได้บันทึกไว้มาให้เพื่อน ๆ ดูดังนี้...

แล้วเปรียบเทียบกับภาพเจดีย์ที่ได้รับการบูรณะอย่างโง่เขลาเบาปัญญา...

ภาพจาก manager.co.th

ผมรู้สึกเสียดายและอับอายมากครับ!

ตัดกระจกบานเกล็ด

วันนี้ว่าด้วยเรื่องของการเก็บของเก่ามาใช้....อีกแย้วววว!!

ตั้งวงกบตรงระเบียงชั้นลอยเสร็จ ผมก็ติดรางบานเกล็ด จากนั้นก็เที่ยวหากระจกบานเกล็ดเก่า ๆ ไปทั่ว ทั้งที่มีวางขวางตาและหลบหน้า ได้มาประมาณ ๔๐ กว่าแผ่น  พอสำหรับหน้าต่าง ๔ บาน  ปัญหาอยู่ตรงที่ว่ากระจกแต่ละแผ่นนั้นยาวไปสำหรับบานหน้าต่างที่จะนำไปใส่ ผมต้องตัดให้พอดีก่อนนำไปใช้

ก่อนอื่นต้องเตรียมเครื่องมือดังต่อไปนี้...

• ฉากเหล็ก
• ดินสอหรือปากกาเมจิก
• ที่ตัดกระจก
• น้ำมันสนพร้อมพู่กัน
• แท่นรอง

พร้อมแล้วก็ลงมือตัดได้เลย...

ขีดเส้นด้วยดินสอหรือปากกา...

ใช้ฉากเหล็กทาบแล้วใช้พู่กันจุ่มน้ำมันสน...

นำมาทากระจก บริเวณที่จะตัด...

จากนั้นเลื่อนฉากไปทางซ้ายนิดนึง นำมีดตัดกระจกมาทาบเหล็กฉาก กรีดลากไปบนกระจกเสียงดัง "แกร๊ดดดดด" เป็นเส้นตรง.... 

ต้องขออภัยที่มีดตัดกระจกในภาพไม่มีด้าม (ผมทำหัก)  ต้องจับเฉพาะส่วนหัวแล้วกรีด...

จากนั้นก็เลื่อนแผ่นกระจกมาวางให้รอยกรีดอยู่ตรงขอบแท่นรอง เอาฉากเหล็กทาบแล้วใช้นิ้วโป้งทั้งสองมือกดให้สนิท (ทุ่มน้ำหนักตัวลงไปด้วย)  แน่ใจแล้วก็ใช้ปลายนิ้วมือขวาที่เหลือกดลงไปตรงปลายแผ่นกระจก ไม่ต้องแรงนัก เสียงดัง "แป๊ก"....กระจกก็ขาดออกจากกัน

แต่ละแผ่นใช้เวลาไม่นาน ผมตัดแล้วเดินเอาไปใส่ทีละแผ่น ค่อย ๆ ทำไป ไม่นานกระจกเก่าที่มีอยู่ก็ถูกตัดจนหมด...

ยังขาดอยู่อีกประมาณ ๒๐ แผ่น! 

ความสุขบนความเซ็งของผู้อ่าน

เพื่อน ๆ ที่รัก...ผมต้องขอขอบคุณที่กรุณาเข้ามาเยือน"บล็อกช่างเหอะ" ซึ่งหาสาระไม่ค่อยจะได้ แถมบางครั้งยังนำเรื่องเซ็ง ๆ มาเขียนให้อ่าน...

มันเป็นส่วนหนึ่งในความฝันของผมจริง ๆ ครับ เหมือนกับในสมัยที่เป็นวัยรุ่นก็เคยนึกอยากจัดรายการวิทยุ ผมต่อเครื่องส่งวิทยุ (มีกำลังส่งออกได้ประมาณ ๒-๓ หลังคาเรือน) แล้วเปิดเพลงออกอากาศ  ๔๐ กว่าปีต่อมาผมก็ได้ไปจัดรายการ"คุยก่อนนอนกับลุงน้ำชา" ที่สถานีวิทยุ Smoth Radio 104.50 Mhz  บรรยายไม่ถูกว่ามีความสุขแค่ไหน เมื่อโลกทั้งโลกเป็นของผมยามที่มี earphone ครอบหูและมีไมโครโพนจ่อปาก...

เรื่องเขียนบล็อกก็เช่นกัน เคยฝันอยากเขียนหนังสือหนังสือเกี่ยวกับดนตรีสักเล่มแต่ไม่สำเร็จ รู้สึกอิจฉาในความสามารถในการถ่ายทอดความคิดออกมาเป็นตัวหนังสือของคุณเมธีและคุณเดชา ผมก็เลยหันมาเป็น blogger เขียนเรื่องเที่ยวเรื่องแอ่วไปตามประสาแล้วโพสต์ด้วยรูปเสียเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งก็ทำให้ก็มีความสุข! แต่อาจเป็นความสุขบนความเซ็งของเพื่อน ๆ ก็ได้ (ฮา) 

วันนี้อยากรายงานเรื่องห้องเรียนไวโอลินซึ่งกำลังเร่งมือทำต่ออีกนิด....

วันวานผมทำโครงแบบง่าย ๆ ไว้แล้ว...

บ่ายวันนี้ ผมนำกระดาษอัดที่เหลืออยู่ ๑ แผ่นมาติดตั้ง...

พรุ่งนี้ตั้งใจจะตีตะปู (หัวโต-สั้น) ยึดให้แน่นหนา ก่อนที่จะย้ำหัวตะปู โป้ว และทาสี...

พอดีตอนเย็นต้องไปหาหมอพงษ์ศักดิ์ เป็นการไปตรวจตาทุก ๆ สามเดือน คุณหมอบอกว่าตาทั้ง ๒ ข้างยังใช้ได้อยู่ อาการที่น่าเป็นห่วงไม่ลุกลาม แค่นั้นผมก็ดีใจ ผ่าตัดใส่เลนส์มากว่าสิบปี ได้แค่นี้ก็ดีที่สุดแล้ว! คุณหมอให้ยาบำรุงมากินด้วย (ต้องขอ)...

เวลาเห็นเตารีดแบบใช้ถ่าน ผมนึกถึงตอนเป็นเด็กซึ่งยังทันได้มีประสบการณ์กับการรีดผ้าด้วยเตาแบบนี้ เด็ก ๆ รุ่นใหม่คงนึกภาพไม่ออกว่าต้องตัดใบตองมาใช้ถูก้นเตา และระวังไม่ให้ถ่านปะทุทำให้ผ้าเป็นรู! ทุกวันนี้เตารีดโบราณเป็นได้เพียงแค่ของเก่าที่ตั้งไว้เตือนความจำ...

ร่างกายของผมก็เช่นกัน เคยนึกอยู่เหมือนกันว่าเมื่อถึงวันที่มองอะไรไม่เห็น ต้องหยุดเขียนบล็อก วันนั้นผมจะอยู่อย่างเตารีดเก่านี้ได้รึ? 

ซ่อมบานประะตูห้องน้ำ

ห้องดนตรีที่ชั้นลอยดูเข้าที่เข้าทางบ้างแล้ว ต่อจากนี้ก็ได้เวลาปรับปรุงห้องน้ำชั้นล่าง ผมเปลี่ยนสีผนังและเพดานเป็นสีเหลือง...

ด้วยเหตุผลว่าสีอื่นเอาไม่อยู่ เพดานที่เคยใช้สีพลาสติกอย่างดีทา ปรากฏว่าสีไม่เรียบ มันบวมเป็นจุด ๆ เพราะความชื้นจากห้องน้ำข้างบน ดูน่าเกลียด ผมเปลี่ยนไปลงสีน้ำมัน(สีน้ำเงิน) ดูดีขึ้นมาหน่อยแต่ยังไม่เป็นที่พอใจ ในที่สุดก็ต้องตัดสินใจใช้สีเหลืองนี่แหละ...

เป็นสีอย่างดี แห้งเร็ว หวังว่าคงจะใช้ได้ ทาเสร็จแล้วรอทาทับอีกครั้ง...

ทีนี้ก็ต้องหันไปซ่อมประตูห้องน้ำซึ่งเป็นบานไม้อัดเก่าที่โดนน้ำจนขอบด้านล่างผุหมด ทีแรกผมคิดจะเปลี่ยนเป็นบาน bathic ราคาพันกว่าบาท แต่มีปัญหาตรงที่ว่าเจ้าวงกบที่มีอยู่นี้ มันเล็กกว่ามาตรฐาน ถ้าซื้อบาน bathic มาก็ใส่ไม่ได้ จะให้ใส่ได้ก็ต้องแต่งวงกบขนานใหญ่อย่างที่เคยทำที่บ้านปงแสนทอง ที่นี่ผมไม่เอาแล้ว! แต่...จะแก้ไขอย่างไรดี? 

พอดีมีเศษบัวพีวีซีเหลืออยู่ ผมนำมาใช้เป็นขอบประตูด้านล่างโดยตัดให้ได้ขนาด ทาด้วยกาวลาเท็กซ์ แล้วใช้สกรูเกลียวปล่อยยึดประกบทั้งสองข้าง... 

ใช้กาวตะปูอุดเพื่อกันน้ำ ผมปล่อยทิ้งไว้จนแห้งแล้วจึงค่อยทาสีทับ...

เก็บของเก่าใช้ดีกว่า ประหยัดเงินไว้ได้อีกเป็นพัน!!

บานเกล็ดหน้าต่าง

ห้อง workshop ผมได้ทำช่องหน้าต่างเอาไว้แบบหยาบ ๆ คือกำหนดความกว้างได้ แต่ความสูงต้องถูกบังคับให้พอดีกับโครงเหล็กที่ทำจากเตียงเก่า....

วัสดุทุกอย่างก็ใช้ของเก่าทั้งสิ้น ผมเก็บกระจกเหลือใช้มาจากบ้านเก่าปงแสนทอง เอามาวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ปล่อยให้ตากแดดตากฝนอยู่หลายเดือน... 

วันนี้ถึงเวลาขอพื้นที่โต๊ะคืน (หุหุ ใช้ศัพท์การเมือง) ผมจะต้องนำกระจกที่วางเกะกะไปใช้กับหน้าต่างที่ได้ทำไว้นานแล้ว ก่อนอื่นต้องไปแกะเจ้ารางกระจกบานเกล็ดอลูมิเนียมมาจากหน้าต่างห้องเรียนดนตรีที่ชั้นลอยออกมาก่อน...

รางกระจกบานเกล็ดและมือหมุน (ภาพแทน)

ไม่ยากครับ แค่ถอดกระจกออก แล้วใช้ไขควงขันสกรูยึดซึ่งมีข้างละ ๖ ตัวออก ก็ได้เจ้ารางกระจกบานเกล็ดเก่า ๆ มาใช้แล้ว...

พอดีวงกบหน้าต่างที่ทำไว้มีความสูงน้อยกว่า จึงจำเป็นต้องใช้เลื่อยมือตัดให้สั้นลง จากที่เคยใช้กระจก ๑๒ แผ่น เหลือแค่เพียง ๗ แผ่น...

ตัดเสร็จก็ทำความสะอาด แล้วนำไปติดตั้งโดยใช้สว่านเจาะตรงรูที่มีอยู่ แล้วยึดติดกับวงกบโดยใช้สกรูข้างละ ๔ ตัว...

 ติดตั้งเรียบร้อยทั้ง ๒ ข้าง ผมก็นำกระจก ๗ แผ่นไปล้างให้สะอาด....

จากนั้นก็นำไปใส่กับรางกระจก  เรียบร้อยแล้วจ้า!

มือหมุนที่ถอดมาใช้งานไม่ได้ จะต้องซื้อตัวใหม่มาใช้ ผมปล่อยเอาไว้อย่างเนี้ยก่อนละกัน....

ความสูงของวงกบน้อยไปหน่อย เลยทำให้กระจกแผ่นล่างสุดไม่เข้าที่...

เป็นความผิดพลาดที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เก็บของเก่าใช้ก็อย่างงี้แหละ!!