ลุยต่อ...

เพื่อน ๆ ที่รัก... พักนี้ผมค่อนข้างจะมีงานยุ่งหน่อยนะ กำลังเร่งมือปรับปรุงร้านเปียโนและห้องสมุดดนตรีครับ!  

ช่างที่จ้างมาทำงานให้ด้วยค่าจ้าง ๑๐,๐๐๐ บาทได้ทิ้งงานไว้ให้ผมต้องตามเก็บ แต่ผมก็มีความสุขนะ รู้สึกดีจังที่เห็นความคืบหน้าจากสองมือที่ลงมือทำด้วยตนเอง แถมยังจะได้อะไรที่สามารถนำมาเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังได้อีกไม่รู้จบสิ้น! แม้จะเป็นเรื่องไร้สาระก็ตาม งานห้องครัวหลังบ้าน ผมลงมือไสไม้ก่อนเป็นอันดับแรก (ได้รับแรงบันดาลใจจากการได้เห็นช่างลาว ๒ นายทำงานให้ร้านด้วยรักจำปาสัก... ละเอียด ฝีมือดี ไม่หวงแรงตัวเอง)

ทำไปก็ศึกษาไป เครื่องไม้เครื่องมือผมต้องปรับแต่งเองตามประสาช่างเหอะ ดีบ้างไม่ดีบ้างก็ไม่เป็นไร

ในที่สุดผมก็ไสไม้ได้ทั้งกอง เป็นการไสแบบไม่ต้องการให้เนียบอย่างที่ช่างลาวทำ...

กำลังตั้งโครงเพื่อจะใส่บานเกร็ดและเหล็กดัด...

ใช้ไม้หน้า ๓ ยาว ๘ ศอกที่เหลืออยู่ ๑ เล่มและไม้ที่ไสเตรียมไว้...

เช้านี้ผมบึ่งมอเตอร์ไซค์ไปซื้อดอกสว่านมา ๑ ดอก (๒๐ บาท) มีปัญหาเรื่องสายตาและการทรงตัว ไม่สามารถตอกตะปูได้ดี จำเป็นต้องเจาะนำก่อนแล้วค่อยตีตะปู วันนี้ได้มาก็หวังว่างานจะเดินหน้า

แล้วจะรายงานให้ทราบทุกระยะ ให้เหมือนกับว่าเพื่อน ๆ ได้เป็นส่วนหนึ่งของร้านเปียโนและห้องสมุดดนตรีแห่งนี้เลยทีเดียว...

อ่อ...ต้องขอขอบคุณครอบครัวพัฒนาเศรษฐ์ สำหรับ "ส้มจากไร่" มาให้ช่างเหอะได้กินเพิ่มความสดชื่นในการทำงานด้วยนะครับ...

ขออนุญาตลงไปลุยงานต่อก่อนน้า.....

Shining Center อีกแห่งหนึ่ง

เช้าวันนี้อากาศเริ่มหนาวเย็น ชอบหน้าหนาว...ผมเฝ้ารอคอยบรรยากาศเช่นนี้มาเป็นเดือนแล้ว!

อุณหภูมิลดลงเหลือ ๑๙ องศา ผมเปิดประตูดาดฟ้าออกไปสัมผัสความเย็นสดชื่นผสมผสานมากับความรู้สึกยินดีที่ได้อยู่บ้านห้างฉัตรมาจนถึงวันนี้ มองไปทางทิศตะวันออกเห็นโครงหลังคาข้างบ้านถูกตั้งขึ้นส่วนหนึ่ง "อีกไม่นานคงแล้วเสร็จ"...ผมคิดในใจ

เกือบ ๘ โมงแล้ว ท้องฟ้ายังเป็นสีเทาอยู่เลย 

เมื่อวานนี้ผมใช้เวลาช่วงบ่ายทำงานไม้ หาวิธีแก้ไขกบไฟฟ้าจนใช้งานได้ จึงได้หันไปเริ่มปรับปรุงร้านเปียโนต่อ ทำไปก็คิดถึง "Shining Center" ของคุณธเนศ...

อีกหน่อยคนแก่เล็ก ๆ คนนี้ก็จะทำให้ "ร้านเปียโน" เป็นแหล่งเรียนรู้แห่งหนึ่งของห้างฉัตรด้วยเช่นกัน 

แล้วจะรายงานความคืบหน้าให้เพื่อน ๆ ทราบนะครับ...

ขอเวลาอีกไม่นาน

เพื่อน ๆ ที่รักครับ วันนี้เริ่มต้นเดือนใหม่ใกล้วันลอยกระทงเข้าไปทุกที.... 

หลังจากปล่อยวาง ผมไม่รู้สึกยินดียินร้ายกับข่าวสารการเมือง ไม่เต้นไปกับเรื่องที่เห็นทั้งใกล้หรือไกลตัว ได้ยินอะไรก็เฉยเสีย ผมไม่เคยฟังรายการคืนความสุขฯ เพราะคิดว่ามันเป็นภาพมายา ที่เห็นจะ ๆ ก็คือนักการเมืองและตำรวจทหารระดับนายพลมีทรัพย์สินนับพันล้านหรือหลายร้อยล้าน วัดวาอารามเก็บเงินสดหลายสิบล้านไว้ในกุฏิจนปลวกแทะ จะเอาอะไรกับสังคมยุคมือใครยาวสาวได้สาวเอา  ผมคิดว่าปิดเครื่องรับไว้จะดีกว่า!

แต่ก็ยังคงพยายามปรับปรุงบ้านไปเรื่อย ๆ เพื่อทำ "ห้องสมุดดนตรี" ตามความฝันที่มีอยู่ นักสังคมสงเคราะ์ท่านหนึ่งแนะนำให้ทำเรื่องขอการสนับสนุนจากหน่อยงานรัฐ ผมมิได้คาดหวังอะไร ควักกระเป๋าทำไปเรื่อย ๆ เมื่อต้นเดือนที่ผ่านมาจ่ายค่า server สำหรับ wichai.net ที่ siteground ก็หมดไปเห็น ๆ ๓,๙๐๐ กว่าบาท!  ระยะเวลาเดือนกว่า ๆ จากนี้ไป จะเร่งมือปรับปรุงอาคารชั้นล่าง ผมกำลังติดต่อบริษัทจำหน่ายกรอบรูปให้ทำกรอบเพื่อใส่ภาพวาดของคุณเดชา ซึ่งมีอยู่ประมาณร้อยกว่าภาพ อาจต้องใช้งบประมาณถึง ๒ หมื่นบาท.... 

ห้างฉัตรกำลังเจริญอย่างรวดเร็ว สังเกตได้จากร้านค้าและอาคารพาณิชย์สองฝั่งซุปเปอร์ไฮเวย์ที่ผุดขึ้นอีกหลายแห่ง...

อย่างห้องแถวสร้างใหม่ที่อยู่ตรงข้ามร้านของกิ๋นลำที่เห็นนั่น ผู้รับเหมาก่อสร้างคนหนึ่งบอกผมว่า ราคาห้องละ ๓,๕๐๐,๐๐๐ บาท   บ้านที่ผมอาศัยอยู่ทุกวันนี้ก็ใช่ว่าจะอยู่ไกล...

ถ้าประกาศขายก็คงได้กำไร แต่ผมไม่ขาย ของโบราณและเครื่องดนตรีเก่าก็ไม่ขายด้วยเช่นกัน (ให้ได้) ผมจะนำมันมาตั้งไว้ให้เด็กรุ่นหลังได้ชม....

    

หวังว่าสักวันหนึ่ง ห้างฉัตรจะมีบ้านซึ่งผู้คนสามารถแวะมาเที่ยวชมภาพวาด ของเก่า และเครื่องดนตรีโบราณ หากเด็กไม่มีเปียโนที่บ้าน แต่มีความตั้งใจจริง จะมาซ้อมกับแกรนด์เปียโนก็ได้....

ขอเวลาอีกไม่นาน หุหุ