ว่าด้วยเรื่องไม้ในลาว

อยู่ที่ "ด้วยรักจำปาสัก" ๑๐ วัน ๑๐ คืน... ผมพักอยู่บนเรือนไม้ที่กำลังได้รับการก่อสร้างเพิ่มเติม

ได้รับการต้อนรับขับสู้อย่างดีจากอาจารย์หมู มือกีต้าร์ชั้นเทพ...

ตามประสาช่างเหอะ ผมได้เห็นบ้านที่สร้างด้วยไม้หนา ๆ หน้ากว้าง ๆ แล้ว รู้สึกอิจฉาเป็นที่สุด ที่บ้านเราไม้มีค่ายิ่งกว่าทองคำ...

ได้ยินมาว่าที่นี่คนรวยอยู่บ้านปูน ส่วนคนจนอยู่บ้านไม้ นายช่างคุยให้ฟังว่า "ไม้ในลาวยังหาได้อยู่ ราคาไม่แพง" ผมจึงได้เห็นไม้สวย ๆ ถูกนำมาใช้  คุณเกศเจ้าของสถานที่บอกว่าไม้กองใหญ่ที่ซื้อมาล็อทสุดท้ายคิดเป็นเงินไทยแค่ ๕,๐๐๐ บาทเอง...

รู้หรือเปล่าว่าไม้อย่างที่กำลังจับอยู่นั่น ที่เมืองไทย...ถ้าเป็นไม้สักก็ท่อนละเกือบพันบาท!

เผลอ ๆ หาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ!!

DogGang.com ยังคงอยู่...

เมื่อวันที่ ๒๕ เดือนที่แล้ว... ผมเขียนถึง "อาจารย์กิติพันธุ์ ปุณกะบุตร" ไว้ในบล็อกเรื่อง "คิดถึงอาจารย์หมู"  กล่าวว่า "ไม่รู้ว่าทุกวันนี้อาจารย์หมูสบายดีหรือเปล่า?  โรงเรียนดนตรีแถวท่ามะโอยังเปิดอยู่หรือไม่?  ผมเห็น faccbook ของ DogGang ไม่เคลื่อนไหวมานานแล้ว"

วันนี้ผมได้ขี่จักรยานยนต์เข้าเมือง จึงถือโอกาสแวะไปดูที่อาคารพาณิชย์ราชพัสดุ ซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงเรียนดนตรี DogGang.com    ประมาณ ๙ โมงครึ่ีงเห็นจะได้  ผมเห็นประตูหน้ายังปิดอยู่...

ผมรู้สึกดีใจที่เห็นว่า DogGang  ยังคงไม่หนีไปไหน!  มีรถยนต์ป้ายทะเบียนกรุงเทพจอดอยู่...น่าจะเป็นรถของอาจารย์หมู!

เข้าไปยืนชิดกระจก ผมเพ่งสายตามองเข้าไปเห็นถุงขนมขนาดใหญ่ ๒ ถุงวางไว้ตรงทางเข้า...

มองไปที่โต๊ะ reception  ยังมีรายชื่อวิชาและอัตราค่าเรียนตั้งอยู่...

ผมเห็นแผ่นกระดาษเขียนว่า DogGang By หมู McIntosh ติดอยู่ที่กระจก...

ด้านหน้ามีโต๊ะและเก้าอี้ตั้งอยู่ ร่องรอยการใช้งานเมื่อคืนก่อนยังปรากฏให้เห็น.... 

ผมมองผ่านกระจกลึกเข้าไปหลังบ้าน ผมคิดว่าเจ้าของบ้านคงจะอยู่ข้างบนโน่น ดู ๆ แล้วโรงเรียน DogGang อาจไม่มีนักเรียน หรือถ้ามีก็น้อยมาก  อาจารย์หมูคงไม่ได้จ้างเจ้าหน้าที่มานั่งประจำเหมือนแต่ก่อน!  ผมเห็นประกาศว่าโรงเรียนเปิดเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์   อดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ลึก ๆ ในใจก็คิดว่าอาจารย์หมูคงไม่เดือดร้อน เพราะต้นไม้ที่อยู่หน้าบ้านยังดูสวยสดงดงาม!!

 ตราบใดที่เจ้าของบ้านยังคงดูแลรดน้ำใส่ปุ๋ย ยังไง ๆ เจ้าสิ่งที่ได้ลงทุนลงแรงสร้างไว้ก็คงไม่ตาย!!

 รวมทั้งชื่อของ DogGang.com ด้วยครับ...