ความคืบหน้าร้านเปียโน

ได้เห็นร้านอาหาร "ด้วยรักจำปาสัก" แล้วรู้สึกชื่นชอบบรรยากาศริมโขงและการตกแต่งภายใน ผมบอกอาจารย์หมูว่า เมื่อกลับถึงบ้านห้างฉัตรจะต้องรีบลงมือทำงานสร้างร้านเปียโนในฝันต่อทันที...

ผมเป็นเรือเกลือมานาน งานไม่ขยับ พอกลับมาก็รีบสั่งของจากห้างอิวหลีโดยได้รับการช่วยเหลือจากคุณแอ้ม ผมแค่คำนวณว่าต้องใช้วัสดุอะไรแล้วส่งข้อความผ่าน messenger ไปสั่งสินค้าได้เลย ตอนกลางคืนนอนคิดทบทวนแล้วพบว่าสั่งของไม่ครบ ตอนเช้าก็สั่งเพิ่มได้อีก ไม่ต้องรอนาน...ทางห้างฯ นำเหล็กกล่อง ไม้อัด ลวดเชื่อม ไฟเบอร์ตัดเหล็ก พุกเหล็ก สกรูปลายสว่าน เหล็กเส้น และปูน มาส่งให้ถึงบ้านห้างฉัตร

คุณแอ้มเห็นผมสั่งของก็ถามว่าทำไหวเหรอ? แล้วเตือนให้ระมัดระวังในการทำงาน ผมตอบว่างานนี้ทำเองไม่ได้ เพราะต้องเชื่อมทำตงและปูด้วยไม้อัดหนา ๑๕ มิล จ้างช่างมาสองคน ผมแค่อยู่ห่าง ๆ คอยจัดหาเครื่องไม้เครื่องมือเสริมให้ และคอยดูแลภาพเขียนมิให้เสียหาย...

ช่างเหล็กมาทำได้ ๒ วัน ตอนนี้วางตงเรียบร้อยแล้ว...

ก่อนกลับบ้าน ช่างปูไม้อัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว...

พรุ่งนี้จะถ่ายภาพให้เพื่อน ๆ ดูนะครับ...

ว่าด้วยเรื่องไม้ในลาว

อยู่ที่ "ด้วยรักจำปาสัก" ๑๐ วัน ๑๐ คืน... ผมพักอยู่บนเรือนไม้ที่กำลังได้รับการก่อสร้างเพิ่มเติม

ได้รับการต้อนรับขับสู้อย่างดีจากอาจารย์หมู มือกีต้าร์ชั้นเทพ...

ตามประสาช่างเหอะ ผมได้เห็นบ้านที่สร้างด้วยไม้หนา ๆ หน้ากว้าง ๆ แล้ว รู้สึกอิจฉาเป็นที่สุด ที่บ้านเราไม้มีค่ายิ่งกว่าทองคำ...

ได้ยินมาว่าที่นี่คนรวยอยู่บ้านปูน ส่วนคนจนอยู่บ้านไม้ นายช่างคุยให้ฟังว่า "ไม้ในลาวยังหาได้อยู่ ราคาไม่แพง" ผมจึงได้เห็นไม้สวย ๆ ถูกนำมาใช้  คุณเกศเจ้าของสถานที่บอกว่าไม้กองใหญ่ที่ซื้อมาล็อทสุดท้ายคิดเป็นเงินไทยแค่ ๕,๐๐๐ บาทเอง...

รู้หรือเปล่าว่าไม้อย่างที่กำลังจับอยู่นั่น ที่เมืองไทย...ถ้าเป็นไม้สักก็ท่อนละเกือบพันบาท!

เผลอ ๆ หาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ!!

เสาเอ็นและทับหลัง

เมื่อวันก่อนผมเขียนเรื่องแผ่นดินไหว แล้วนำภาพจากอินเทอร์เน็ตมาโพสต์ ๓ บาน ภาพหนึ่งแสดงให้เห็นถึงการล้มของผนังที่ก่อด้วยซีเมนต์บล็อค...

ผมได้ทราบมาอีกว่าเกิดอาฟเตอร์ช็อคมากกว่า ๗๐๐ ครั้ง ทำให้ตัวเลขบ้านพังทั้งหลังพุ่งสูงถึง ๑๑๖ หลัง ขออนุญาตนำภาพจากอินเทอร์เน็ตมาลงอีก ๑ บานดังนี้...

ขอแสดงความเสียใจกับความเสียหายที่เกิดขึ้นกับทุก ๆ ครัวเรือน  วันนี้ผมอยากจะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการก่อสร้างด้วยตนเอง (DIY) ไว้สักเล็กน้อย...

ผมไม่เคยเรียนวิชาก่อสร้างหรือสถาปัตย์มาก่อน แต่พอดีมาสนใจเรื่องงานปูนงานไม้ก็ตอนที่จำเป็นต้องซ่อมบ้านปงแสนทองด้วยตนเอง ผมซื้อหนังสือมาอ่านและปฏิบัติตามตำราไปเรื่อย ๆ  พอได้เห็นภาพผนังที่ก่อด้วยอิฐหรือบล็อคล้ม นอกจากคิดว่าโชคดีที่มิได้ล้มใส่ผู้คนแล้วทำให้ต้องบาดเจ็บหรือเสียชีวิต ...ผมยังรู้สึกว่าแผ่นดินไหวครั้งนี้น่าจะเป็นสัญญาณเตือนให้เราต้องมาตระหนักกันแล้วว่า ต่อไปถ้าจะสร้างอะไรง่าย ๆ แบบ DIY โดยมุ่งแต่เพียงความประหยัด ผลเสียหายอาจตามมาอย่างที่เห็น!

จากภาพการก่อบล็อคในภาพบนสุด ดูเหมือนชาวบ้านจะก่อสร้างแบบเอาง่ายเข้าว่า ลืมคำนึงถึงเรื่องการทำเสาเอ็นและทับหลัง เมื่อพื้นที่ผนังทั้งด้านกว้างและสูงถึงจุดที่จะต้องทำเสาเอ็นหรือทับหลัง การฝากเหล็กในขณะก่อบล็อคก็อาจจะไม่ได้กระทำด้วยซ้ำ!!

อะไรคือ "เสาเอ็นและทับหลัง"?  ในเว็บ baanlaesuan.com ผู้เชี่ยวชาญได้อธิบายไว้ว่า...

เสาเอ็นจะทำหน้าที่ยึดประตูและหน้าต่างเข้ากับผนังบ้าน...อยู่ระหว่างผนังก่ออิฐกับวงกบข้างของประตู ส่วนทับหลังก็เปรียบได้คล้าย ๆ กับเสาเอ็น (แต่อยู่ในแนวนอน) คือทำหน้าที่รับน้ำของผนังซึ่งอยู่เหนือวงกบประตูหรือหน้าต่างและถ่ายน้ำหนักลงไปยังเสาเอ็น (คล้ายกับคานที่ถ่ายน้ำหนักลงเสา) ยึดประตูและหน้าต่างเข้ากับผนังบ้านเช่นเดียวกันกับเสาเอ็น

นอกเหนือจากหน้าที่ยึดวงกบของประตู และหน้าต่างเข้ากับผนังก่ออิฐแล้ว เสาเอ็นและทับหลังยังทำหน้าที่ยึดผนังกับผนังเข้าด้วยกัน เพื่อเพิ่มความแข็งแรงให้กับผนัง เพราะเมื่อผนังบ้านมีขนาดใหญ่มากๆ จะทำให้ผนังสามารถรับแรงที่กระทำที่ตั้งฉากกับผนังได้น้อยลง จึงจำเป็นจะต้องมีการทำเสาเอ็นและทับหลังเป็นระยะทุกๆ 2-3 เมตร เพื่อเพิ่มความแข็งแรงให้กับผนัง....

ขอขอบคุณ baanlaesuan.com

เจ้าของบ้านควรกำชับให้สถาปนิก ระบุให้ชัดเจนลงไปในแบบว่าจะต้องทำเสาเอ็นและทับหลังตรงตำแหน่งใดบ้างใช้เหล็กขนาดเท่าไหร่ อีกทั้งยังต้องกำชับให้ให้ผู้รับเหมาทำการก่อสร้างตามแบบอย่างเคร่งครัด...

 ด้วยความเป็นห่วงจากบล็อก "ช่างเหอะ" ครับ!

ความเจริญที่ยั้งไม่อยู่...

วันนี้ผมมีโอกาสนำภาพเก่า ๆ ที่ได้ถ่ายไว้ ตั้งแต่สมัยมาอยู่ที่อาคารพาณิชย์บ้านปงแสนทองใหม่ ๆ ออกมาดู!

ภาพหนึ่งที่ทำให้ผมอดภูมิใจไม่ได้ คือบริเวณหลังบ้านที่ผมต้องทำรั้วและฐานที่กรองน้ำเอง ก่อนหน้านั้นผมไม่มีความรู้เรื่องการก่อสร้างเลย ต้องซื้อหนังสือมาอ่านแล้วทำไปตามตำรา  เสาปูนทุกต้น...บล็อคแต่ละก้อน...ผมตั้งและก่อด้วยมือตัวเอง ไม่มีใครช่วย (แม้แต่พี่ชาย)  ประตูรั้วก็ทำเองด้วยโครงไม้และสังกะสี  จนเป็นเช่นภาพนี้...

ผ่านมาแล้ว ๑๐ กว่าปี ตอนนี้ผมกำลังจะขายบ้านและจากสิ่งที่ผมสร้างมากับมือไป...   

คูหาที่อยู่ติดกัน...คุณวิสูตร เจ้าของร้านไฟฟ้า ก็ขอซื้อต่อจากคุณเบิ้มไปแล้ว เขากำลังปรับปรุงใหม่ ทาสีฟ้าที่ดูสดสวย (แต่ผมจะไม่ใช้ทาอาคาร เพราะชอบ earth tone มากกว่า อาจารย์ต้อมว่าจริงมั้ย?... อิอิ)

บ่ายวันนี้ ผมขี่จักรยานยนต์ไปอำเภอห้างฉัตรเพื่อดูอาคารพาณิชย์ที่เค้าประกาศขายในเน็ต  ระยะทาง ๑๐ กว่ากิโลเมตรจากบ้าน...ผมค่อย ๆ ขับขี่ไปช้า ๆ ด้วยความระมัดระวัง!   ขาไป...ต้องผ่านพื้นที่กว้างขวางของห้าง Global House ซึ่งอยู่ทางด้านซ้ายมือ...

นำเจ้า Nikon D50 คล้องคอไปด้วย... ผมจอดรถอยู่ใต้เงาไม้ แล้วถ่ายภาพห้างใหญ่ที่กำลังจะเปิดในวันที่ ๒๐ เดือนพฤษภาคม...

ผมได้เห็นบริเวณนี้มาตั้งแต่สมัยที่มันยังเป็นป่าหญ้าและทุ่งนา แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว!

 

นับแต่นี้ไป...จาก Global House ไปจนถึงบ้านของผมจะกลายเป็นเมืองเล็ก ๆ  ที่เจริญเติมโตจนไม่มีใครหยุดยั้งได้อีกแล้ว!!