Nikon D100

ตอนผมเดินทางไปย่างกุ้ง-อินเล คุณเมธีได้มอบกล้องนิคอน D50 ให้ผมใช้ฟรี ๆ บอกแค่เพียงให้เอาไปดูแลต่อ  นับว่าเป็นกล้องดิจิตอลแบบ single-lens reflex ตัวแรกและตัวเดียวที่ผมมีใช้มาเกือบ ๑๐ ปีเห็นจะได้...

ผมชอบการถ่ายภาพที่มองผ่านช่อง viewfinder มาก ๆ เคยเขียนว่า "ได้ยินเสียงชัตเตอร์ลั่น...นับเป็นความสุขอย่างบอกไม่ถูก! ทริปไปอินเลผมได้ใช้เจ้า D50 ที่คุณเมธีมอบให้ ยังประทับใจไม่ลืม แม้ตอนนั้นยังคงใช้ระบบ auto ในการบันทึกภาพ..."

ใช้มาหลายปี ผมแค่เปลี่ยนยางรองตาครั้งนึง นอกนั้นก็ไม่ต้องทำอะไร แบตเตอรี่ก็ยังคงเก็บไฟได้ดีจนถึงทุกวันนี้  ช่วงหลังสามารถถ่ายแบบ manual ได้ก็ยิ่งมีความสุขกับการกดชัตเตอร์เจ้า D50 ผมนำไปเก็บภาพกิจกรรมต่าง ๆ หลายครั้ง...

เมื่อเดือนพฤศจิกายน ๒๕๕๖ ผมประมูลเลนส์ซูมยี่ห้อ Tokina 60-300 mm มาตัวนึง นำมาใช้กับเจ้า D50 ในลักษณะแบบเลนส์มือหมุน

สามารถซูมได้ไกล...

ทำให้สนุกยิ่งขี้นในการถ่ายรูป แต่เวลาเดินทางแบบ travellin' light หรือใช้จักรยานพับ ผมก็เอาเจ้า D50 ไปด้วยไม่ได้ ต้องทิ้งให้อยู่บ้านอย่างเดียวดาย...

วันที่ ๔ ตุลาคม ๒๕๕๙ ผมได้รับเมลจากคุณชัยแจ้งว่า "ผมมีเลนซ์ Nikon AF NIKOR 28-200mm.  F3.5-5.6 เห็นว่าคุณลุงน้ำชามีกล้อง Nikon 50D เผื่อว่าต้องการเลนซ์ระยะดังกล่าวนี้ ผมยินดีมอบให้เป็นอภินันทนาการครับ สภาพใช้งานได้ดี ตามภาพถ่ายที่ผมแนบมาด้วย..."

ภาพจากคุณชัย

ภาพจากคุณชัย

ผมโชคดี มีคนเมตตา ในที่สุดก็ได้เลนส์ Nikon ใหม่เอี่ยมมาอีกตัวนึง คุณชัยส่งให้ผมฟรี ๆ เจ้า D50 จึงใช้เลนส์ ๓ ตัว สองตัวหลังใช้งานในลักษณะมือหมุน  จริง ๆ แล้วผมก็พอใจกับสิ่งที่มีอยู่ทั้งหมด ไม่คิดว่าอยากจะได้อะไรเพิ่มอีก! 

แต่พอดีเมื่อต้นเดือนดันไปเห็นประกาศในเว็บประมูลว่า "NIKON D100 มือสอง สภาพดี ใช้ได้ปกติ อุปกรณ์มี แบต แท่นชาร์จ สายสะพาย..."  กิเลสก็กระโดดเข้าหาทันที ผมคิดว่าถ้าได้ D100 เฉพาะ body มาอีกตัว เลนส์ที่มีอยู่ก็จะได้ใช้งานได้ดีกว่า บางทีกล้อง Nikon D100 อาจสามารถทำให้เลนส์ที่คุณชัยให้มาทำงานในรูปแบบ auto focus ก็ได้...

ภาพจากผู้ขาย

โชคดีอีกนั่นแหละ ผมไปซ่อมและตั้งสายเปียโนที่โรงแรมภราดร  ๒ หลังพ่อเลี้ยงให้ตังค์มา ๒,๐๐๐ บาท ผมตัดสินใจประมูลซื้อได้มาในราคา ๒,๑๐๐ บาท วันนี้ได้รับสินค้าแล้วครับ...

ผมดีใจมาก อยากได้จริง ๆ ครับ อยากให้รางวัลกับชีวิตตัวเองในขณะที่มีเวลาเหลืออีกไม่มากนัก  เพื่อน ๆ อย่าหาว่าผมสุรุ่ยสุร่ายเลยนะครับ

สภาพยังดีมากเลย ผมไม่แน่ใจว่าจะมีข้อขัดข้องอะไรหรือเปล่า?

เดี๋ยวทดสอบแล้ว จะเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังนะครับ!
                                         

เป็นได้มากกว่าเลนส์มือหมุน

เมื่อเดือนพฤศจิกายน ๒๕๕๖ ผมประมูลเลนส์ซูมยี่ห้อ Tokina หลังจากจากศึกษาจากประกาศในเว็บประมูลที่ว่า...

Lens Zoom AF Tokina 60-300 mm Mount NIKON ใช้งานได้ปกติ ภาพชัด (ขึ้นกับฝีมือตากล้อง)  ซูมแน่น - กล้องบางรุ่นอาจปรับค่า f-stop ได้แค่ f/4 หรือ f/22 เพียงค่าเดียว - หน้าเลนส์ใสกิ๊ก - หลังเลนส์มีคราบ (ให้ช่างหรือท่านที่สามารถล้างเลนส์เองล้างออกได้) -  มี HOOD (กลีบดอกไม้) และฝาปิดเลนส์หน้าหลังครบ

อยากนำมาใช้กับเจ้า Nikon D50...ผมประมูลได้มาในราคา ๑,๖๕๔ บาท จริง ๆ แล้วก็เห็นอยู่นะว่าเป็นเลนส์ AF (auto focus) แต่เมื่อนำมาใส่แล้วไม่ทำงาน ผมก็พอใจที่จะใช้มันเป็นแค่เพียงเลนส์มือหมุนโดยตั้งไว้ที่ M (manual) แล้วปรับโฟกัสด้วยมือมาตลอด...

ผมหา filter 67 mm มาใส่ แต่ไม่ได้ล้างคราบสกปรกที่หลังเลนส์...  

ภาพที่ได้ก็ไม่เลวเหมือนกัน มีเลนส์ซูมตัวนี้ตัวเดียวก็พอ ไม่ต้องการอะไรมากกว่านี้อีก...

เช้าวันตรุษจีนวันนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร! ผมหยิบเจ้า D50 ออกมาเปลี่ยนเอาเลนส์ Nikkor 18-55mm ซึ่งมากับกล้อง (ใช้ถ่ายภาพ ๒ พันบานที่สุรินทร์และเสียมราฐ) ออก แล้วนำเจ้าเลนส์มือหมุนที่ว่าใส่แทน...

ลองปรับโฟกัสด้วยมือเหมือนที่เคยทำ เฮ้ย...หมุนไม่ได้!! เสียรึเปล่า?  ผมปรับสวิชข้าง ๆ lens mount ไปที่ AF แล้วกดชัตเตอร์ เฮ้ย...เลนส์มันปรับโฟกัสได้เอง! เกิดเสียงดัง "ปี๊ป"  พอกดชัตเตอร์หนักขึ้น ก็ได้ยินเสียงดัง "แซ๊ะ".... กล้องบันทึกภาพบ้านที่อยู่ไกลสุดไว้ได้!!!

เมื่อวานนี้ควงจอบดายหญ้าหน้าบ้านก็เลยอยากใช้เจ้า D50 + เลนส์ Tokina ถ่ายภาพจากระเบียงชั้นสาม ผมลองทั้งแบบมือหมุนและแบบออโต้โฟกัส... 

จำไม่ได้แล้วว่าภาพไหนใช้ระบบ AF

รู้สึกดีใจที่มันเป็นได้มากกว่าเลนส์มือหมุน! ผมทดลองบันทึกภาพในระดับแสงที่ต่างกัน...

อืมมมม์... ชักสนุกแล้วสิ!!

ศพเกลื่อน!!

วันนี้ขอทำหน้าที่สัปเหร่อซักวันเหอะ… ผมนำซากกล้องถ่ายรูปดิจิตอลที่เคยรับใช้ผมขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ มันเป็นศพที่ไม่เน่าเปื่อย ไม่ส่งกลิ่น แต่ก็ถึงเวลาอันควรแล้วที่จะต้องบรรจุซากทั้งหมดลงถุง เพื่อทำตามคำแนะนำที่ว่าปีนี้เราต้องกำจัดสิ่งของที่รกรุงรังและไม่ได้ใช้ ออกไปให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

ก่อนอื่นก็อยากทำหน้าที่แทนคุณหมอพรทิพย์ในการชันสูตรพลิกศพ เอ๊ย…ไม่ใช่ ก็แค่อยากจะแกะออกมาดูตับไตไส้พุงของกล้องบางตัวเท่านั้น ต้องมีเครื่องมือสำหรับชำแหละซึ่งไม่ใช่มีดผ่าตัด แต่เป็นไขควงแบบที่ช่างนาฬิกาเค้าใช้กัน ผมไปดูที่ร้าน “เล่าจิ้นกวง” เห็นมีขายเป็นชุด ราคา ๑๖๐ และ ๑๔๐ บาท โห…แพงจัง ไม่ซื้อ!! ขี่รถไปซื้อที่แผงขายของจิปาถะหน้าโรงหนังเก่าใกล้ตลาดอัศวิน ได้มาแล้วครับ….

ทั้งกล่องราคา ๑,๐๐๐ สตางค์ เป็นเครื่องมีคุณภาพต่ำ แต่ก็หวังว่าจะใช้งานได้ ผมนำเจ้ามิวซาวที่เพิ่งเดดซะมอเร่ไปขึ้นมาวางไว้ด้วยอีกหนึ่งศพ

ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ส่งเจ้ามิวซาวไปชุบชีวิตที่ไหน เพราะดูจากสภาพแล้วคงไม่มีหวัง แบตเตอรี่ก็เสื่อม ที่ชาร์จก็พัง ดูตรงรอยถลอกที่แผ่นปิดหน้าเลนส์ก็รู้แล้วว่ามันถูกใช้งานมาหนักหนาแค่ไหน ผมอยากรู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุทำให้เจ้ามิวซาวต้องจบชีวิตเท่่านั้นเอง!

ซื้อมา ๑,๗๐๐ บาท ตั้งแต่เจ้ามิวซาวยังสวยเช้งวับ จากนั้นก็ใช้มา ๓ ปีเต็ม ตีว่า ๑,๐๐๐ วัน ถ้าถ่ายวันละ ๑๐ ภาพ ก็เท่ากับว่าผมใช้งานมันมานับหมื่นครั้ง ตากแดดตากฝน ลุยน้ำ (แต่ไม่ลุยไฟ) มาก็หลายครั้ง ตกหรือ! ๒-๓ ครั้งเห็นจะได้ สมควรแล้วที่ต้องปิดฉากการเดินทางอยู่ในกระเป๋ากางเกงร่วมไปกับผม….

ชันสูตร…พบแล้วว่าอะไรเป็นตัวที่ทำให้เจ้ามิวซาวต้องจากไป!!! ผมพยายามที่จะชุบชีวิตให้มันกลับมาลืมตาได้อีก แต่ก็ได้เพียงการหายใจเป็นเฮือก ๆ ก่อนที่จะเงียบไปอีก คงเยียวยาไม่ได้แล้วล่ะ!! อนิจจัง วัตสังขารา ท้ายที่สุดผมก็ต้องทำใจ…

ในบรรดาซากศพที่เห็น ยังมีอีกหนึ่งศพที่ผมไม่สามารถนำมาฌาปนร่วมกับเพื่อน ๆ เจ้าตัวนั้นคือ Fufifilm finepix s5000 ซึ่งผมประมูลมาตั้ง ๖ พัน แต่ใช้งานได้ไม่นานก็เสีย ผมนำไปให้ช่างซ่อม เค้าบอกว่าต้องรออะไหล่ แล้วนายช่างคนนั้นก็มีอันต้องย้ายไปทำงานที่จังหวัดอื่น เขานำทุกอย่างไปด้วย ไม่ว่า ตัวกล้อง momory card แบตเตอรี่และที่ชาร์จ ตั้งแต่นั้น…ผมไม่เคยได้พบหน้านายช่างอีกเลย  วันนี้ถ้ามีเจ้าฟูจิอยู่ด้วยก็คงดี จะได้ฌาปนไปด้วยกันเลย  นี่ยังไม่รวมกล้องฟิล์มและเลนส์ซูมอีกหลายตัวนะ!!

เอ้า…ถ่ายภาพเจ้า Polaroid กล้องดิจิตอลตัวแรกในชีวิตของผม มาให้ดูชัด ๆ หน่อย หลายพันนะเนี่ย! ช่วงนั้นใครได้ใช้กล้องดิจิตอลก็นับว่าทันสมัยสุด ๆ แล้ว

เจ้า Toshiba ตัวนี้ก็พังไปกับมือ!!

เจ้า Nikon Coolpix 2500 ตัวนี้ถ่ายภาพออกมาดีเหมือนกัน พอดีไปทำตกที่อุทัยธานี ตั้งแต่นั้นก็เลยรวนมาเรื่อย ๆ จนตายสนิท!

Canon PowerShot S200 ตัวนี้ได้มาก่อนเจ้ามิวซาว เคยพาไปเที่ยวสิงคโปร์ หลังจากนั้นไม่นานก็กลับบ้านเก่า!

เอาหละ…ได้เวลาลงถุงแล้ว RIP นะที่รัก!