rat-a-tat-tat

 

อากาศที่บ้านห้างฉัตรเย็นลงบ้างแล้ว ช่วงนี้บางวันมีฝนตก ทำให้ต้นไม้ที่ปลูกไว้บนดาดฟ้าเริ่มฟื้นตัว...

 

ด้านตรงข้ามบริเวณถังเก็บน้ำติดห้องเขียวซึ่งผมเคยเรียกว่า workshop ตอนนี้ต้นมะกรูดเริ่มดูดีขึ้น...

วันก่อนมีฝนตก....

บนหลังคาสังกะสี ผมได้ยินเสียงเม็ดฝนตกกระทบหลังคารัวแบบที่ฝรั่งเรียกว่า  rat-a-tat-tat

Longdo Dic อธิบายว่า  "rat-a-tat-tat คือ [N] เสียงรัวแหลม, เสียงเคาะถี่และแหลม"   ในหน้าที่ ๕ ของหนังสือ "Squashed  Possums (Off the beaten track in New Zealand)" Tindale, Jonathan Tindale เขียนไว้ว่า...

Above me stands a slanted corrugated metal roof that valiantly attempts to protect me from the elements. It’s not a thing of beauty it must be said, but it keeps me dry. The rain bounces off it with a rat-a-tat-tat like the trigger happy gunfire in a Rambo movie. My roof is held in place by several wooden beams that plunge vertically and diagonally all around me. You might say they embrace me and hold me together.

เขียนไปเรื่อย ๆ แฝงโน่นนิดนี่หน่อย เพื่อน ๆ ทนอ่านไปก็แล้วกัน อิอิ

Never give up

สวัสดีครับเพื่อน ๆ ที่รักทุกคน...  ผมยังคงปิดตาปิดหูและปิดปากไม่หมกมุ่นอยู่กับปัญหาบ้านเมือง เพื่อรักษาสุขภาพจิตให้อยู่ในสภาพที่ไม่เลวร้ายเกินไป รอจนกว่าจะถึงเวลาของการเดินทางครั้งสุดท้าย (the final trip) 

 

 

หน้าที่การจัดหาอาหารให้คนที่ช่วยตัวเองไม่ได้ก็ยังคงเป็นไปตามปกติ...

 

นอกจากนาน ๆ ครั้ง ที่ได้ขึ้นไปคลายเครียดบนดาดฟ้าด้วยการเฝ้าดูอาทิตย์ตกดินพร้อมกับกล้องถ่ายรูปในมือ...

 

 

ยามค่ำคืนบางครั้งก็เคยขึ้นไปยืนดูดวงจันทร์.. ฝันว่าจะเห็นภาพอย่างนี้ที่นิวซีแลนด์

 

 

All in all... ยังคงเชื่อมั่นว่าจักรยานพับนั้นเหมาะที่สุดสำหรับตาแก่เช่นผม

 

 

 

อย่าได้อวดทนงตนเหมือนคนหนุ่มว่าจะต้องปั่นจักรยานเพียงอย่างเดียว (ยกเว้นนั่งเรือ) no train - no bus ซึ่งมิใช่กติกาโหดสำหรับคนแก่วัย ๗๐+  

 

 

ทุกวันนี้ได้แต่เฝ้ามองเจ้าทัสซูเฮะ...

จัดเตรียมอุปกรณ์ข้าวของเตรียมไว้...

 

ด้วยใจที่มุ่งมั่นครับผม!

Squeaky Wheels - Scott Hippe

squeaky เป็นคำคุณศัพท์ (adjectives) หมายความว่า "ส่งเสียงดังอี๊ดอ๊าด" ซึ่งถ้าเปิดปิดประตูแล้วมีเสียงดังอี๊ดอ๊าด ช่างเหอะก็จะหาน้ำมันมาหยอดตรงบานพับซะหน่อย...

แต่ถ้าเป็นล้อจักรยาน หากปั่น ๆ ไปแล้วมีเสียงดังเอี๊ยด ๆ อยู่ตลอดเวลา คนขี่ก็น่าจะรู้ได้ว่ากำลังมีปัญหา! Longdo Dict อธิบายว่า "squeaky" (adj) = 1: having or making a high-pitched sound such as that made by a mouse or a rusty hinge. ดังนั้นภาษาอังกฤษจึงเรียกล้อนั้นว่า "squeaky wheel" แต่ล้อของเจ้า Banian ของผมนั้นยังคงลื่นไหลดีครับ เที่ยวไปด้วยกันหลายทริปแล้ว ยังไม่เคยบ่นหรือส่งเสียงดังให้เป็นกังวล

 ยิ่งเจ้าทัสซูเฮะเพื่อนใหม่ ก็น่าจะไม่มีปัญหาใด ๆ

ผมเพิ่งซื้อหนังสือ Squeaky Wheels เวอร์ชั่น Kindle มาอ่านครับ...

ต้องหาซื้อของถูกมาอ่าน...เล่มนี้ผมจ่ายแค่ $0.99 ครับ เป็นเรื่องของการปั่นจักรยานข้ามประเทศสหรัฐอเมริกา หนา ๒๙๖ หน้า เขียนโดย Scott Hippe มีรายละเอียดว่า...

"Squeaky Wheels" is the travel memoir of an enterprising free-spirit and his pedal-powered journey across the United States in the summer of 2011. As the voyage steams (sweats, rather) eastward from Seattle to New York, he meets a diverse, humorous, and motley bunch of individuals in full support of his spirit of adventure, evidence that one's wildest dreams are in fact worth pursuing. The story is a testament to the power of welcoming the stranger and the good that resides in us all. Read it to laugh, read it to learn, or read it simply to remember that you are human.

ช่วงนี้ทำได้แค่เพียง...อ่านไป-จัดของไป...ครับ

เกาะเสม็ด จังหวัดระยอง

 ผมได้รับข่าวสารฉบับที่ ๗ (กันยายน-ตุลาคม) จากสโมสรสื่อเดินทางเมื่อวันที่ ๒๙ ตุลาคม ๒๕๒๙

 

เกือบครบ ๓๔ ปีแล้ว ผมก็ยังเก็บเจ้ากระดาษโรเนียวขนาด A4 (เย็บติดกันจำนวน ๔ แผ่น) ไว้ได้ วันนี้หยิบออกมาอ่านพบว่าหน้า ๕ มีการแนะนำแหล่งแค้มปิ้งที่ยังไม่เคยไป...

 

เกาะเสม็ด (เกาะแก้วพิศดาร) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของอุทยานแห่งชาติเขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ดประกาศตั้งเป็นอุทยานเมื่อตุลาคม ๒๔๒๔ ขึ้นอยู่กับ ต.เพ อ.เมือง จ.ระยอง เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อของจังหวัดระยอง เพราะมีธรรมชาติของชายทะเลอันสวยงาม น้ำใสสะอาด หาดสวย ๆ ทั้งหลายของเกาะเสม็ดจะอยู่ทางด้านตะวันออกเกือบทั้งหมด ยกเว้นอ่าวพร้าว หาดทรายแก้ว ซึ่งเป็นหาดที่สร้างชื่อเป็นอย่างมาก เพราะมีทรายขาวละเอียดเหมือนผงแป้ง หาดวงเดือนหรืออ่าวคอก อ่างโค้งครึ่งวงกลมที่มีปะการังสวยงามทั้ง ๒ ด้านของปีกอ่าวนอก จากนี้ยังมีหาดและอ่าวกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป

 

สารานุกรมเสรีวิกิพีเดียกล่าวว่า...

เกาะเสม็ด เป็นเกาะในตำบลเพ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง ในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติเขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด ห่างจากชายฝั่งบ้านเพประมาณ ๖.๕ กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ ๓,๑๒๕ ไร่ มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม หาดทรายขาวละเอียด มีมีต้นเสม็ดขาวและเสม็ดแดงขึ้นอยู่มาก จึงถูกเรียกว่าเกาะเสม็ดชาวบ้านนำมาใช้เป็นไต้เพื่อจุดไฟ
สภาพภูมิประเทศมีสันเขาเป็นแกนยาวจากทิศเหนือลงมาทางใต้ ฝั่งตะวันตกของเกาะเป็นหน้าผาสูงชันและค่อย ๆ ลาดเอียงสู่ฝั่งตะวันออกซึ่งมีอ่าวและชายหาดที่สวยงามจำนวนมาก ส่วนฐานของเกาะอยู่ด้านทิศเหนือซึ่งหันเข้าสู่ฝั่งบ้านเพ มีภูเขาสลับซับซ้อนกันอยู่ ๒-๓ ลูก มีพื้นที่ราบขนาดเล็กรอบอ่าวต่าง ๆ ส่วนใหญ่จะอยู่ทางด้านเหนือและตะวันออกของเกาะ บริเวณปลายแหลมด้านใต้มีเกาะเล็ก ๆ อยู่ใกล้ ๆ ๓ เกาะ คือ เกาะจันทร์ เกาะสันฉลาม และเกาะหินขาว ซึ่งเป็นหินล้วน ไม่มีต้นไม้ เป็นที่อาศัยและวางไข่ของนกนางนวล  

 

เคยไปแต่ตัวเมืองระยอง เกาะเสม็ดผมยังไม่เคยไป แต่ก็อยากปักหมุดไว้ครับ

white-line fever

Leana Niemand เป็นนักปั่นจักรยานท่องโลกคนหนึ่งซึ่งเขียนบล็อก A LONG BIKE RIDE  ผมเป็นหนึ่งในผู้ติดตามหนังสือของเธอใน amazon

 Leana Niemand - ภาพจากบล็อก A LONG BIKE RIDE

เพิ่งสั่งซื้อหนังสือ Cycle Touring Australia (Kindle version) ของเธอมาอ่าน   Leana เล่าเหตุการณ์ขณะปั่นจักรยานจากจุดพักรถ Ingomar ไปยังจุดพักรถ (ระยะทาง  ๗๙ กิโลเมตร) ว่า "I couldn't believe it was another day of making our way into the wind and a pan-flat road with very little change in scenery, On and on the road went and it was head down into the wind. I was close to getting white-line fever.

ไม่เข้าใจ white-line fever  ผมต้องรีบหาคำตอบในอินเทอร์เน็ต ซึ่งเมื่อทราบและได้ความรู้เพิ่มขึ้น ตาแก่เมืองรถม้าก็อยากจะนำมาถ่ายทอด เผื่อว่าเพื่อน ๆ บางท่านอาจไม่รู้จักมาก่อน (เหมือนผม) ก็จะได้รับรู้ไปด้วย

white-line fever เป็นสภาวะทางจิตที่เปลี่ยนแปลงไปของนักปั่นหรือคนขับรถที่เดินทางยาวไกลไปบนเส้นทางที่เหมือนเดิม กล่าวคือเห็นแต่เส้นขาวกลางถนนไปเรื่อย ๆ (เหมือนกับว่าจะไม่มีอันจบสิ้น) ทำให้เกิดสภาพมึนงงหรืออาการคล้ายหลับใน...การศึกษาในปี ๑๙๒๙ เรื่อง Sleeping with the Eyes Open โดย Walter Miles ได้บอกว่าเป็นไปได้ที่ผู้ขับขี่รถยนต์จะหลับโดยลืมตาและขับรถต่อไป และเกิดอุบัติเหตุตามมา  (ข้อมูลจากวิกิพีเดีย)

อืมมม... ตั้งแต่ผมปั่นจักรยานทางไกลมา ก็ยังไม่เคยมีอาการ white-line fever เลยสักครั้ง คงเป็นเพราะเส้นทางที่ล้อหมุนไปข้างหน้าล้วนเปลี่ยนแปลงและมีแต่ความน่าสนใจก็เป็นได้!

Tashuhei bikepacking

Saint Augustine กล่าวว่า  "The world is a book and those who do not travel read only one page."

ภาพจากเว็บ lonely planet.com - ขอขอบคุณ

ผมรักการเดินทาง ตั้งแต่เป็นเด็ก...จากบ้านทุ่งโฮเต็ลผมโดดเรียนปั่นจักรยานไปเที่ยวน้ำตกห้วยแก้ว บางครั้งก็ปั่นไปหนองบัว ดอยสะเก็ด การท่องโลกคือการเปิดหนังสืออ่านมากกว่า ๑ หน้า ผมคิดว่าถูกต้องที่สุด

วางแผนไว้จนกระทั่งถึงการเดินทางครั้งสุดท้ายในชีวิต ผมมิได้หวังไว้ ๑๐๐ เปอร์เซนต์ว่าจะต้องทำได้ แต่เตรียมตัวให้พร้อมเสมอ ได้เวลาเมื่อใด...ผมกับเพื่อนคู่ใจก็จะออกเดินทางทันที

 

ทุกวันนี้เวลาเดินผ่านเจ้าเพื่อนใหม่ ผมก็ดีใจที่ได้ออกแบบในเรื่อง bikepacking ด้วยตัวเอง เลือกใช้อุปกรณ์ราคาประหยัด ไม่คิดไขว่คว้าหาของแพงที่นิยมกันในบรรดานักปั่นเป๋าตังค์หนักมาใช้ และที่ต้องแอบภาคภูมิอยู่ในใจคือการนำกระเป๋าสะพายข้างราคาใบละ ๑๔๗ บาทมาทำเป็น panniers คู่หน้า

 

 

มีความสุขที่ได้แพ็คของ แล้วนั่งมองดูเป้และสัมภาระซึ่งประกอบด้วย...

1. กระเป๋าหน้าด้านซ้าย ใส่อุปกรณ์ไฟฟ้าพวก charger ไฟฉาย สายไฟ แบตเตอรี่ ฯลฯ ต้องคว้าไปใช้ทุกครั้งเมื่อเข้าที่พักหรืออยู่ในเต็นท์
2. กระเป๋าหน้าด้านขวา ใส่อุปกรณ์เครื่องใช้ส่วนตัวพวกแปรงสีฟัน ยาสีฟัน สบู่ น้ำมันมะพร้าว แป้งโรยตัว ฯลฯ ไปห้องน้ำก็คว้าเจ้าใบนี้ไป
3. กระเป๋าหลังด้านซ้าย บรรจุเสื้อผ้า กันหนาว กันฝน ผ้าขนหนูขนแมวทุกอย่างอัดเข้าไป
4. อุปกรณ์แค้มปิ้งและทำครัว มีตั้งแต่ ground sheet, hammock, heater ไฟฟ้า, เตาพับได้, ฯลฯ ถ้าไม่ได้นอนกลางป่ากลางดอยก็ไม่ต้องรื้อเอาออกมาใช้
5. เป้ใหญ่ใบกลาง ใช้ใส่แอคคอร์เดียนจิ๋ว เครื่องมือและอะไหล่สำหรับตั้งสายเปียโนและซ่อมจักรยาน 
   
6. เต็นท์แบบนอนคนเดียว 
   
7. ถุงนอน (sleeping bag) 
8. กระเป๋าคาดเอวที่เพื่อนให้มา (ใช้มาหลายงานแล้วก็ยังดีอยู่) อันนี้สำมะคัญต้องพกติดตัว ใช้ใส่ยา แว่นตา เอกสาร ตังค์ย่อย ปากกา สมุดบันทึก แผนที่ มีดพับ ลูกกุญแจ ฯลฯ  
9. กระเป๋าสะพายข้าง Devy สำรองไว้ก่อนเด้อ
10. กระเป๋าติดแฮนด์ (ขออำภัยไม่มีรูป) ติดไว้ข้างหน้า  ใช้ใส่ของกิน มูสลี่ ขนม ผลไม้ อะไรก็ได้ใส่ไปเหอะ ปั่นไปหยิบกินได้ง่าย
11. เสื้อจิงโจ้ (ไม่มีรูปอีกเช่นกัน) เป็นเสื้อกล้ามห่านคู่สีขาวที่เย็บกระเป๋าไว้ด้านหน้า สวมใส่ติดลำตัว ใช้เก็บหนังสือเดินทาง ตั๋วรถ เอกสารสำคัญ และกระเป๋าสตางค์ 

 

 

This overwhelming happiness would be with me for years!

ทำ panniers เอง (3) - เสร็จแล้ว!

รีเว็ทแบบขันเกลียวที่สั่งมาใช้ในการทำ panniers คู่หน้าให้เจ้าทัสซูเฮะมาถึงแล้วครับ..

 

เลือกสั่งแบบโบราณ Bronze ขนาดเล็กสุด ๑๐ ตัว ๓๐ บาท ก็ตกคู่ละ ๖ บาท... 

 

 

 

 

ลงมือติดเจ้าขอเกาะ (buckle) กับกระเป๋าได้แล้วครับ ก่อนอื่นก็ต้องพิจารณาว่าจะทำอย่างไรกับเจ้าตัวยาว ๆ สีดำที่สั่งซื้อมาในราคา ๑๔๗ บาท?  วัสดุทำจากไฟเบอร์กลาส (fiberglass) ยาว ๒๖ ซม. ถ้านำมาติดกับกระเป๋าที่ซื้อมามันก็ยาวไป...

นั่งคิดอยู่นาน ในที่สุดช่างเหอะก็ตัดสินใจตัดครึ่งด้วยใบเลื่อยตัดเหล็กใบละ ๔ บาท...

 

 

นี่งัย...ตัดครึ่งแล้วก็ลองเอามาวางทาบตรงที่จะยึดติด... 

 

ตัดแต่งและลบมุมเสียหน่อยให้ดูดี แล้วนำมายึดติดด้วยสกรูสแตนเลส...

 

 

จากนั้นก็ติดตั้ง buckle ตัวล่างด้วยรีเว็ทที่เพิ่งมาถึง ใช้ ๒ คู่ก็ตก ๑๒ บาท สีบลอนด์ทอง...ใส่แล้วก็ดูสวยงามดีทั้งข้างนอกและข้างใน!

เรียบร้อยแล้วกั๊บ....

 

ทำเสร็จทั้ง ๒ ใบ แล้วนำมาติดให้กับทัสซูเฮะ...

ถ่ายภาพมาให้เพื่อน ๆ ได้เห็นชัดเจน...

เรียบร้อยแล้วครับ...panniers คู่หน้า ใช้งบประมาณทั้งหมด ๖๐๐ บาท...

ทัสซูเฮะแต่งองค์ทรงเครื่องเกือบครบแล้วจ้า!

Keep waiting

Bukit Lawang is a small village 90 kilometers northwest of Medan, the capital city of North Sumatra, Indonesia, situated on the eastern side of Gunung Leuser National Park.

 

On 2 November 2003, a frightening flash flood hit Bukit Lawang and severely destroyed 400 houses, mosques, bridges, kiosks and food stalls, hotels, guest houses, and killed 239 people.  After eight months of rebuilding, it was re-opened again in July 2004.

Many years ago, I backpacked to Bukit Lawang and spent such an enjoyable moment in that peaceful village; it was unforgettable to me undoubtedly.  Since then, I have seen real orangutans in the wild, not in the zoo. 

God also guided me to see Tony Silalahi, an Indonesian friend who eventually became close as brothers.  He is an artist and a good chef, opening a souvenir shop in Buki Lawang.  Before returning to Thailand, I promised him to revisit as soon as possible;  he intended to take me to Lake Toba and show me his home soil.

 

Unfortunately, the spread of the Covid-19 virus and a big responsibility in Thailand have delayed my travel abroad so far.  Today I miss Tony so much and wanna say that on the final trip of mine we will meet each other again for sure.

The Indonesian volcano might not be as attractive as one in New Zealand, but it is much easier to reach, I reckon.  The heat underneath would be the same.

 

Let's see what would happen on my last trip!