วัดวอแก้ว

จากบ้านวอแก้ว  ขี่จักรยานพับกลับบ้านที่ห้างฉัตร ผมต้องผ่านวัดวอแก้ว...

หยุดถ่ายภาพไว้หน่อย  ที่ประตูวัดผมเห็นจักรยานของใครไม่รู้นอนพิงอยู่ดูอ่อนล้า!

บ่าย ๔ โมงแล้ว แสงเงาช่างเหมาะเหลือเกินสำหรับการบันทึกภาพ... 

ผมมองออกไปยังถนนที่มุ่งสู่บ้านห้างฉัตร....

จากวัดวอแก้ว ผมปั่นจักรยานมุ่งหน้าต่อไป...

รู้สึกดีใจที่ได้มาเยือนบ้านวอแก้ว...

ช่างรอด

ถึงเวลาพา "เจ้าโต" ไปหาหมอ...  ผมเคยถามอาจารย์ไกรทอง (มือแมนโดลิน) ถึงช่างซ่อมรถยนต์ที่ไว้ใจได้ในห้างฉัตร  คำตอบคือ "ต้องช่างรอด เท่านั้น"

บ่ายวันนี้ ช่างเหอะทาสีบันไดขึ้นดาดฟ้าได้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ  ก็ต้องวางมือ แช่แปรง แต่งตัวออกไปเสาะหา "ช่างรอด"...

ต้องไปถึง "บ้านวอแก้ว" ทีแรกผมตั้งใจว่าจะใช้ "เจ้ายักษ์"  แต่พบว่ายางอ่อนมาก จึงหันไปหาแมงกะไซค์...

ถนนหนทางดีมากเลยล่ะ....

ผมหา "โรงเรียนวอแก้ววิทยา" ให้ได้ซะก่อน แล้วค่อยสอบถามผู้คนที่พบเห็นถึงบ้านช่างรอด 

ไม่มีใครไม่รู้จัก!  คุณยาย ๓ คนที่นั่งอยู่หน้าบ้าน ช่วยกันบอกผมว่า"ไปตี้กาดมั่วฮั่นเต๊อะ"  นี่ไง"กาดมั่ว"!

ผู้คนมองชายแปลกหน้าผู้มีกล้องถ่ายรูปคล้องคอไปด้วย ราวกับว่าเป็นสายสืบไปหาความลับของหมู่บ้าน (อิอิ ผมคิดไปเอง)  ผมเข้าไปทำความคุ้นเคยด้วยการซื้อฟักทองสังขยา ๒ ชิ้น ๆ ละ ๑๐ บาท ก่อนที่จะถามถึงบ้านช่างรอด...

ได้ความแล้ว บ้านช่างรอดอยู่ใกล้นิดเดียว ก่อนไปผมถือโอกาสถ่ายภาพบริเวณรอบข้างไว้หน่อย...

ยึดถังประปาเป็นหลัก บ้านช่างรอดอยู่ตรงนั้น!

เจอแล้วครับ...ช่างรอด!

ทำเป็นภาพสีน้ำด้วยโปรแกรม PhotoShop

หลังจากการสนทนา ผมก็รู้ว่าเจ้าโตรอดแน่ ๆ ถ้าพามาหาหมอคนนี้!