พอใจในสิ่งที่มีอยู่

ท้องฟ้าวันนี้สดใส!  อากาศกำลังเย็นสบาย ชอบใจจัง...ผมขึ้นมาบนดาดฟ้า เก็บภาพแสงแดดอบอุ่นบนดาดฟ้ามาอวดเพื่อน ๆ

กลายเป็นเอกลักษณ์ของผมไปซะแล้ว ตาแก่สวมกางเกงสะดอ เสื้อยืด... 

ผมเผ้ามิได้ตัด หนวดเครามิได้โกน..

แต่ที่ภูมิใจคือได้ใช้เจ้าโต...รถเก่าที่ซื่อสัตย์และคุ้มภัย  

วันนี้ขอรายงานต่อเรื่องบนดาดฟ้าว่าข้างบ้านทำหลังคาและผนัง metal sheet เรียบร้อยแล้ว...

แม้จะปิดบังพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า...

แต่ก็ดูปลอดภัยและให้ความเป็นสัดเป็นส่วน...

รู้สึกดีจังเลยครับ!

พัสดุจากคุณธเนศ

เมื่อวานนี้ผมขี่จักรยานยนต์ไปตลาดเทศบาลห้างฉัตรแล้วกลับออกมาทางวัดขามแดง เห็นอุโบสถหลังเก่าถูกรื้อออกไปแล้ว เหลือแต่องค์พระประธาน ทางวัดกำลังขึ้นเสาเพื่อสร้างโบสถ์หลังใหม่... 

ภาพอุโบสถเก่าวัดขามแดง ถ่ายเมื่อปี ๒๕๕๗

ภาพพระประธานในอุโบสถเก่าวัดขามแดง ถ่ายเมื่อปี ๒๕๕๗

เห็นแล้วก็รู้สึกเสียดายเหมือนกัน กับวัดซึ่งก่อตั้งเมื่อปี ๒๔๗๕ ที่มาทุบของเก่าทิ้งเพื่อสร้างใหม่! ขณะขี่แมงกะไซค์ผ่านวัดขามแดงก็มีโทรศัพท์เข้ามา ปรากฏว่าเป็นคุณธเนศหรือครูเตี๋ยงโทรมาสอบถามถึงที่อยู่บ้านห้างฉัตรเพื่อให้แน่ใจก่อนส่งพัสดุมาให้ บอกว่าจะส่งเปียโนไฟฟ้ายี่ห้อคาสิโอมาให้ผมเล่นและใช้สอนเด็ก ๆ!

เช้าวันนี้ผมได้รับโทรศัพท์แจ้งจากบริษัทสยามเฟิสท์ทัวร์บอกว่ามีพัสดุ ให้ไปรับที่บริษัทซึ่งอยู่ตรงแยกเพ็ญทรัพย์  ๑๐ โมง...ผมจึงขับเจ้าโตเข้าเมือง แวะจอดเช็คหม้อน้ำหน่อย เลือกตรงจุดที่เคยเอามอเตอร์ไซค์ไปล้มหัวฟาดพื้นถนน... 

ไหล่ถนนทรุด ลักษณะอย่างเนี้ยแหละที่ทำให้มอเตอร์ไซค์ล้มคว่ำหลายคันแล้ว!

หม้อน้ำโอเคครับ ไม่มีปัญหา ผมขับต่อไปยังสี่แยกเพ็ญทรัพย์...

รู้สึกว่าขับรถคู่ใจคันนี้แล้วไม่เครียด ผมจอดที่หน้าบริษัทเลย...

เข้าไปขอรับพัสดุ ต้องกรอกเอกสารและแสดงบัตรประชาชน พนักงานช่วยขนของใส่รถบอกว่า "มี ๓ ชิ้น"  ผมคิดในใจว่าคุณธเนศส่งของมาให้ขนาดนี้เชียวหรือ?

 

กลับมาถึงบ้านแล้วครับ...

นำพัสดุออกจากรถ...

นำขึ้นมาไว้ที่ชั้นลอย เอ้ย... ชั้นสอง (เรียกใหม่หลังจากต่อเติมอาคาร)  ผมยังไม่ได้แกะกล่อง แต่คิดว่าดูจากภายนอกแล้วคงเป็นเปียโนไฟฟ้าราคาแพง ในโลกนี้ยังมีอีกหรือที่จะผู้ใจดีมีเมตตาส่งของแพงมาให้ผมใช้ฟรี ๆ

ยังไม่แกะกล่องออกดู ผมอยากลุ้นพร้อม ๆ กับเพื่อน ๆ!

ลุ้นจนตัวโก่ง

เคยบอกกับเพื่อน ๆ ว่า ก่อนสิ้นเดือนเมษาฯ จะต้องย้ายเจ้าโตออกไปข้างนอกให้ได้...

ก่อนอื่นก็จะต้องหาแบตเตอรี่มาใส่ เมื่อวันที่ ๖ เมษายน ๒๕๖๐ ผมเขียนเรื่อง "รอลุ้น" ว่าด้วยการนำแบตเตอรี่เก่ามาล้างแผ่นธาตุด้วยน้ำยาล้างห้องน้ำ เพื่อน ๆ หลายท่าน (รวมทั้งอาจารย์ติ่ง) ก็คงจะช่วยลุ้นว่ามันจะใช้งานได้หรือไม่?

แบตเตอรี่ที่อาจารย์สุภาพให้มาอายุ ๓ ปีกับอีก ๕ เดือน  หลังจากการล้างผมคว่ำหม้อทิ้งไว้ ๑๐ วัน เมื่อได้เวลาก็นำไปให้ช่างนวยซึ่งอยู่ใกล้บ้านเติมน้ำกรดแล้วชาร์จทิ้งไว้ทั้งคืน เช้านี้ผมขี่รถมอเตอร์ไซค์ไปรับแบตเตอรี่ด้วยความอยากรู้ว่าจะใช้ได้หรือเปล่า??  ก่อนมอบแบตเตอรี่ให้ผม ช่างนวยใช้มิเตอร์วัดไฟ แล้วบอกว่ามีไฟ เค้าคิดค่าน้ำกรดและค่าชาร์จรวม ๘๐ บาท...

นำกลับมาถึงบ้านแล้วครับ...

ตื่นเต้นพอสมควรสำหรับการสตาร์ทเจ้าโต ผมต้องใช้น้ำมันล่อในคาร์บูเรเตอร์ ต่อขั้วแบตฯ เรียบร้อยแล้วก็บิดกุญแจสตาร์ท   "แชก ๆๆๆๆ"... เสียงไดสตาร์ททำงาน ผมเหยียบคันเร่ง...ลุ้นจนตัวโก่ง ได้ยินเสียงระเบิดตรงคาร์บูเรเตอร์ แล้วเครื่องยนต์ก็ติด!  

เจ้าโตถูกย้ายออกไปแล้วครับ...

 

ทิ้งไว้แต่คราบน้ำมันและความสกปรก...

ปัญหายังมีให้แก้ ผมขับเจ้าโตไปให้ "ช่างใหญ่" ช่วยรักษา ก็คงต้องใช้เวลาอีกนาน ค่าใช้จ่ายก็คงจะไม่น้อยด้วยครับ!

สานฝันต่อ

หลังจากซ่อมท่อประปาที่แตกอยู่ใต้ดินบริเวณหน้าร้านอาจารย์ตุ๊... ระบบประปาบ้านหัวหนองก็กลับมาดีตามปกติ น้ำที่เคยนองอยู่ในคูหน้าวัดดอนมูลก็แห้งเหือดหายไป!

ช่วงที่มีปัญหาผมต้องต้องสูบน้ำขึ้นไปเก็บไว้ในถังที่ชั้นลอยแล้วสูบขึ้นไปใส่ถังบนดาดฟ้าอีกทีนึง หลังจากการซ่อมแซม ด้วยระดับความสูงของถังเก็บน้ำทำให้น้ำประปาไหลแรงขึ้นไปจนถึงถังเก็บของผมบนชั้นลอย...

ระบบน้ำที่ผมทำไว้ก็ทำงานตามปกติ อัตโนมัติหมด ผมไม่ต้องทำอะไรเลย  สูบน้ำที่ติดตั้งไว้แก้ปัญหาก็หมดหน้าที่ตาม...

กำลังจะเคลียร์พื้นที่หลังบ้าน ผมคิดว่าจะนำถังและสูบน้ำที่เห็นไปติดตั้งบนดาดฟ้า เอาไว้ทำระบบโปรยละอองน้ำรดต้นไม้และทำความเย็นสู้กับคิมหันต์  ถึงอย่างไรทั่วทั้งบ้านไม่มีที่ไหนจะเย็นและน่าอยู่เท่ากับชั้นล่าง บริเวณที่จะทำร้านเปียโน ผมเริ่มคิดถึงการสานฝันทำเคาน์เต้อร์บาร์ตรงจุดที่เจ้าโตนอนครองมา ๓ ปีเต็ม!

ต้องเริ่มด้วยการย้ายเจ้าโตออกไปก่อน...

เดี๋ยวจะเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังเกี่ยวกับการสานฝันของช่างเหอะนะครับ!

ช่างรอด

ถึงเวลาพา "เจ้าโต" ไปหาหมอ...  ผมเคยถามอาจารย์ไกรทอง (มือแมนโดลิน) ถึงช่างซ่อมรถยนต์ที่ไว้ใจได้ในห้างฉัตร  คำตอบคือ "ต้องช่างรอด เท่านั้น"

บ่ายวันนี้ ช่างเหอะทาสีบันไดขึ้นดาดฟ้าได้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ  ก็ต้องวางมือ แช่แปรง แต่งตัวออกไปเสาะหา "ช่างรอด"...

ต้องไปถึง "บ้านวอแก้ว" ทีแรกผมตั้งใจว่าจะใช้ "เจ้ายักษ์"  แต่พบว่ายางอ่อนมาก จึงหันไปหาแมงกะไซค์...

ถนนหนทางดีมากเลยล่ะ....

ผมหา "โรงเรียนวอแก้ววิทยา" ให้ได้ซะก่อน แล้วค่อยสอบถามผู้คนที่พบเห็นถึงบ้านช่างรอด 

ไม่มีใครไม่รู้จัก!  คุณยาย ๓ คนที่นั่งอยู่หน้าบ้าน ช่วยกันบอกผมว่า"ไปตี้กาดมั่วฮั่นเต๊อะ"  นี่ไง"กาดมั่ว"!

ผู้คนมองชายแปลกหน้าผู้มีกล้องถ่ายรูปคล้องคอไปด้วย ราวกับว่าเป็นสายสืบไปหาความลับของหมู่บ้าน (อิอิ ผมคิดไปเอง)  ผมเข้าไปทำความคุ้นเคยด้วยการซื้อฟักทองสังขยา ๒ ชิ้น ๆ ละ ๑๐ บาท ก่อนที่จะถามถึงบ้านช่างรอด...

ได้ความแล้ว บ้านช่างรอดอยู่ใกล้นิดเดียว ก่อนไปผมถือโอกาสถ่ายภาพบริเวณรอบข้างไว้หน่อย...

ยึดถังประปาเป็นหลัก บ้านช่างรอดอยู่ตรงนั้น!

เจอแล้วครับ...ช่างรอด!

ทำเป็นภาพสีน้ำด้วยโปรแกรม PhotoShop

หลังจากการสนทนา ผมก็รู้ว่าเจ้าโตรอดแน่ ๆ ถ้าพามาหาหมอคนนี้!