คำขอบคุณจากคนเขียนบล็อก

จริง ๆ แล้วผมก็ไม่ค่อยรู้หรอกว่าที่ได้เขียนลงไว้ในบล็อกช่างเหอะและบล็อกท่องโลก (exploring the world) จะมีประโยชน์ต่อใครได้มากน้อยแค่ไหน?  ตัวผู้เขียนเองก็ลืมไปซะเป็นส่วนใหญ่แล้วว่าได้เขียนเรื่องอะไรไว้บ้าง! 

เมื่อเช้านี้ได้เห็นข้อความสั้น ๆ ปรากฏอยู่ ในขณะเขียนบล็อกด้วย wordpress  คุณ phiji บอกขอบคุณที่ผมแชร์ข้อมูล แจ้งด้วยว่ากำลังจะขี่มอเตอร์ไซค์ไปเที่ยวเวียงภูคาในช่วงสิ้นปี ๒๕๑๕ อืมมมมม...คงเป็นช่วงนี้แล้วสินะที่คุณ phiji จะควบจักรยานยนต์ท่องเมืองลาว ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพและมีความสุขนะครับ...

ด้วยความอยากรู้ว่าได้เขียนอะไรไว้บ้างเกี่ยวกับ "เวียงภูคา" ผมจึงลอง google ดู โดยใช้คำว่า "ที่พักเวียงภูคา" ได้ผลมาดังนี้...

พบเรื่อง "ฝ่าลมหนาวแอ่วลาวเหนือ – หาที่พักในเวียงภูคา" (เขียนไว้ตั้งแต่วันที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗) ผมคลิกเข้าไปดูก็เห็นรูปเตียงนอนและห้องน้ำตามที่ได้โพสต์ไว้....

มิได้เป็นที่พักสวยหรูเหมือนอย่างที่ได้เห็นในเว็บท่องเที่ยวส่วนใหญ่ ภาพที่นำลงอาจดูไม่น่าอภิรมย์นัก แต่เมื่อมีผู้เข้ามาดูแล้วทิ้ง comment ขอบคุณไว้ แสดงว่ายังพอมีนักท่องเที่ยวในรูปแบบประหยัดเข้ามาดูแล้วให้ความสนใจ อาจได้ประโยชน์จากข้อมูลของผม ทราบแค่นั้นก็ดีใจยิ่งแล้ว!  ผมไม่อยากได้ชื่อได้เสียงตลอดจนเงินจากการโฆษณา ไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น...นอกจากการรับรู้ว่ามีผู้ได้ประโยชน์จากข้อมูลที่ลงไว้ มันเป็นกำลังใจที่จะทำให้ผมตั้งหน้าตั้งตาเขียนบล็อกต่อไป แม้ต่อไปจะไม่มีอะไรให้เขียน ผมก็จะออกไปแสวงหาข้อมูลดิบมาอีก และเขียน ๆๆ จนกว่าจะสิ้นแรงไป...ในวันใดก็วันหนึ่ง!

ขอขอบคุณนักเดินทางผู้เห็นประโยชน์ของบล็อกลุงน้ำชา!

บันทึกจากไวรัสคางทูม

ก่อนอื่นขอแนะนำตัวว่าผมชื่อ Mumps  บางคนเรียกผมว่า Paramyxo  หน้าตาก็เป็นอย่างที่เห็นนี่แหละ... 

ผมชอบเข้าไปในต่อมน้ำลายของเด็ก ๆ แล้วทำให้มันอักเสบและโตขึ้น ผู้ใหญ่ก็ไม่เว้นนะ ก่อนหน้านั้นผมอาศัยอยู่ในหมู่บ้านที่เวียงภูคา แขวงหลวงน้ำทา สปป. ลาว

ผมอาศัยอยู่ในบ้านที่เห็นในภาพ อยู่กับเด็ก ๆ จนคุ้นเคยกันดี

เมื่อวันที่ ๒๘ ธันวาคม ๒๕๕๖ ขณะเกาะอยู่ในแก้วน้ำ ผมเห็นคุณป้าเรียกใครก็ไม่รู้ให้เข้ามาในบ้าน เป็นชายแก่ผมขาวถือกล้องถ่ายรูปมาด้วย ดูท่าทางไม่เหมือนคนบ้านเราเลย 

เค้ามานั่งคุยด้วยข้างกองไฟ ผมได้ยินว่ามาจากเมืองไทย ไปเที่ยวเมืองสิงแล้วนั่งรถจากหลวงน้ำทามาลงที่เวียงภูคาพร้อม ๆ กับคุณป้าเจ้าของบ้าน พรุ่งนี้เช้าจะนั่งรถไปห้วยทราย ผมเกิดสนใจขึ้นมาทันที อยากติดตามไปเที่ยวเมืองไทย!!

พอคุณป้ารินน้ำใส่แก้วไปให้คนไทยดื่ม ผมก็กระโดดเกาะตามไปด้วยเลย  ว้าว..ได้ไปกับเค้าแล้ว!

รู้สึกเวียนหัวนิด ๆ ตอนที่เค้าเดินลงเนินเพื่อกลับที่พัก แต่ก็ปรับตัวได้  เข้าไปอยู่ในสายเลือด...ผมได้ตามไปเที่ยวเชียงของ เชียงราย เชียงใหม่ และลำปาง

สนุกดีครับ ผมใช้เวลาฟักตัวเกือบ ๒ อาทิตย์ ก่อนที่จะเข้าไปทำให้ต่อมน้ำลายของชายที่เรียกตัวเองว่า "ช่างเหอะ" บวมโต ผมเห็นเค้าคางทูมจนกลายเป็นคนหน้าเหลี่ยม เห็นเข้าไปดูในอินเทอร์เน็ตแล้วพูดว่าไม่ต้องรักษาก็หายเองได้  ก็ดีแล้ว! อีกหน่อยเราจะอยู่ด้วยกันได้อย่างผู้คุ้นเคย เหมือนกับเด็ก ๆ ที่บ้านเวียงภูคา อิอิ

ผมตามมาอยู่ห้างฉัตรแล้ว ก็ยังคงไม่ลืมเวียงภูคานะครับ...