Don't fool yourself, man!

ใครไม่รู้...พูดในทำนองว่าคนไทยไม่ค่อยใช้ Google กันเลย ต้องระดับผู้บริหารอย่างเค้าสิที่ใช้เป็นประจำ!  เฮ้ย...กินยาผิดซอง หรือเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าเนี่ย?  

ดัดแปลงมาจากภาพของเว็บข่าวสด - ขอขอบคุณ

อยากจะบอกว่าคนแก่อย่างผมเคาะแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์มาตั้งแต่สมัยใช้ CPU 8088 ของอินเทล เริ่มทำเว็บ wichai.net มาตั้งแต่สมัยที่ต้องซื้อ internet package ชั่วโมงละ ๑๐ กว่าบาท นั่นมัน ๒๐ กว่าปีมาแล้วนะท่าน!

ทุกวันนี้ก็ไม่ได้ใช้แต่ Google อย่างเดียว  วิกิพีเดียผมยังเคยบริจาคเงินสนับสนุนไป ๕๐๐ บาทเพราะคิดว่าใช้งานของเค้ามามาก  ส่วนภาพยนต์สารคดีชั้นนำที่ให้ความรู้ ผมก็เปิดดูทุกสัปดาห์ ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้ ยิ่งดูก็ยิ่งเห็น...

ข่าวภัยพิบัติก็ติดตาม บางทีผมอาจจะเข้าใจปัญหาได้ดีกว่าท่านด้วยซ้ำ....

นอกจากนั้น ผมยังเป็นหนึ่งใน Google Local Guides ระดับ 9 รูปภาพของผมมีคนเข้ามาดูแล้วมากกว่า ๑๕ ล้านครั้ง

ใช้อินเทอร์เน็ตสั่งหนังสือมือสองจาก ebay มาอ่าน ส่งมาจากอังกฤษ ก็เพิ่งได้รับเมื่อไม่กี่วันมานี้

  

อยากจะถามจริง ๆ ว่า คนที่แนะนำให้ใช้ Google เคยทำอย่างผมหรือเปล่า?

คำขอบคุณจากคนเขียนบล็อก

จริง ๆ แล้วผมก็ไม่ค่อยรู้หรอกว่าที่ได้เขียนลงไว้ในบล็อกช่างเหอะและบล็อกท่องโลก (exploring the world) จะมีประโยชน์ต่อใครได้มากน้อยแค่ไหน?  ตัวผู้เขียนเองก็ลืมไปซะเป็นส่วนใหญ่แล้วว่าได้เขียนเรื่องอะไรไว้บ้าง! 

เมื่อเช้านี้ได้เห็นข้อความสั้น ๆ ปรากฏอยู่ ในขณะเขียนบล็อกด้วย wordpress  คุณ phiji บอกขอบคุณที่ผมแชร์ข้อมูล แจ้งด้วยว่ากำลังจะขี่มอเตอร์ไซค์ไปเที่ยวเวียงภูคาในช่วงสิ้นปี ๒๕๑๕ อืมมมมม...คงเป็นช่วงนี้แล้วสินะที่คุณ phiji จะควบจักรยานยนต์ท่องเมืองลาว ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพและมีความสุขนะครับ...

ด้วยความอยากรู้ว่าได้เขียนอะไรไว้บ้างเกี่ยวกับ "เวียงภูคา" ผมจึงลอง google ดู โดยใช้คำว่า "ที่พักเวียงภูคา" ได้ผลมาดังนี้...

พบเรื่อง "ฝ่าลมหนาวแอ่วลาวเหนือ – หาที่พักในเวียงภูคา" (เขียนไว้ตั้งแต่วันที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗) ผมคลิกเข้าไปดูก็เห็นรูปเตียงนอนและห้องน้ำตามที่ได้โพสต์ไว้....

มิได้เป็นที่พักสวยหรูเหมือนอย่างที่ได้เห็นในเว็บท่องเที่ยวส่วนใหญ่ ภาพที่นำลงอาจดูไม่น่าอภิรมย์นัก แต่เมื่อมีผู้เข้ามาดูแล้วทิ้ง comment ขอบคุณไว้ แสดงว่ายังพอมีนักท่องเที่ยวในรูปแบบประหยัดเข้ามาดูแล้วให้ความสนใจ อาจได้ประโยชน์จากข้อมูลของผม ทราบแค่นั้นก็ดีใจยิ่งแล้ว!  ผมไม่อยากได้ชื่อได้เสียงตลอดจนเงินจากการโฆษณา ไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น...นอกจากการรับรู้ว่ามีผู้ได้ประโยชน์จากข้อมูลที่ลงไว้ มันเป็นกำลังใจที่จะทำให้ผมตั้งหน้าตั้งตาเขียนบล็อกต่อไป แม้ต่อไปจะไม่มีอะไรให้เขียน ผมก็จะออกไปแสวงหาข้อมูลดิบมาอีก และเขียน ๆๆ จนกว่าจะสิ้นแรงไป...ในวันใดก็วันหนึ่ง!

ขอขอบคุณนักเดินทางผู้เห็นประโยชน์ของบล็อกลุงน้ำชา!

Google Street View

ผมเคยเขียนเรื่องเพื่อนจากเชียงใหม่ผู้มาเยือนพร้อมกับนำสิ่งใหม่ ๆ มาแนะนำ...

เรื่องหนึ่งที่อยากจะเขียนถึงในวันนี้ คือเรื่อง"การใช้งานโหมด Google Street View บนโปรแกรม Google Earth" 

ผมได้ยินเรื่องที่มีรถของ Google เที่ยววิ่งบันทึกภาพไปทั่วมานานแล้ว แต่ก็ไม่ได้ติดตามความคืบหน้า จนกระทั่งเพื่อนนำข่าวมาบอกกล่าว

ในเว็บ kalasin3.go.th อธิบายไว้ว่า...

กูเกิ้ล สตรีท วิว นับได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของ Google Map โดยการใช้งานจะเป็นการเชื่อมต่อกัน เมื่อเราทำการ Zoom in แผนทีไปที่ ขนาด 20ม. ต่อ 100ฟุต (ใหญ่สุด) และเมื่อเรา Zoom in ต่อไปอีกก็จะพบกับ Mode Street View ที่เป็นภาพถ่ายแบบ 360 องศา มุมมอง 45 องศาจากทาอากาศ และสามารถดูสิ่งปลูกสร้าง 3 มิติได้ทั้งหมด การเก็บภาพนั้นเป็นการเก็บภาพจากกล้องถ่ายภาพพิเศษของ Google (ตามภาพบน) สำหรับประเทศไทยนั้นมีแผนจะทำให้ได้ทั่วประเทศโดยใช้เวลาประมาณ 2-3 ปี ถึงจะสามารถทำได้ทั่วประเทศไทย โดยเริ่มจากเมืองใหญ่ๆ อย่าง กรุงเทพ ปริมณฑล ภูเก็ต เชียงใหม่ เป็นต้น

ผมได้ดูสาธิตการใช้โปรแกรม Google Earth ในโหมด Google Street  แล้วอดรู้สึกตื่นตาตื่นใจไม่ได้  คุณเดชา เพื่อนผู้มาเยือน ได้พาผมไปเดินเที่ยวตามถนนซอกซอยในกรุงโตเกียว คล้ายกับว่าเรากำลังไปเดินอยู่ที่นั่นจริง ๆ ผมถึงกับออกปากว่า ถ้ายังงี้ก็ไม่ต้องเสียเงินเดินทางไปเที่ยวอีกแล้วล่ะ (ในใจก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าทุกวันนี้ข้อมูลพื้นที่แต่ละตารางเมตรบนแผ่นดินไทยได้ตกไปอยู่ในอุ้งมือของประเทศมหาอำนาจอย่างอเมริกาจนหมดสิ้นแล้ว) 

เมื่อมีเวลา ผมก็ลองเข้า Street View ไปเดินดูบ้านเก่าที่ปงแสนทอง  หุหุ ตอนนั้นกำลังติดป้ายประกาศขาย... 

ไหนลองดูบ้านที่ห้างฉัตรหน่อยดิ...

เอ้า...แล้วบ้านเก่าที่ทุ่งโฮเต็ลซอย ๓ ล่ะ เป็นอย่างไรบ้างนะ?  แค่ไม่กี่คลิก...ผมก็ได้เห็นบ้านเก่าที่เชียงใหม่ซึ่งโทรมลงไปมากทีเดียว 

รู้สึกท้าทาย ผมบอกตัวเองว่า งั้นลองไปดูบ้านคุณบิมด้วยสิ  รู้แต่เพียง "ที่อยู่" แต่ยังไม่เคยไปเห็น อยากรู้จังว่าคุณบิมจะมีกิจการใหญ่โตขนาดไหน?   ไม่ยากเลย...ผมใช้ Google Street เข้าไปดูร้านของเสี่ยใหญ่ มีความรู้สึกคล้ายว่าได้เดินบนถนนช้างเผือกแล้วแหงนหน้ามองหาจนเจอ...

ถ้า Google เกิดออกโปรแกรม bed-room view ขึ้นมาอีก ผมคงจะมองเข้าไปได้ถึงในห้องนอนของคุณบิมเป็นแน่!