รีวิวสินค้าจีน - ไฟหน้าและไฟท้ายจักรยาน

ปั่นจักรยานไปเมืองลี้ครั้งที่ผ่านมา มีสิ่งหนึ่งที่ไม่ได้เอาไปด้วยนั่นคือ "ไฟท้าย" ซึ่งจริง ๆ แล้วก็ไม่ได้ลืม แต่ตอนจัดของผมหามันไม่เจอ!

นำมาซึ่งปัญหาคือเวลาเช้าหรือค่ำมืดไม่สามารถนำจักรยานออกไปบนท้องถนนได้ กลัวอันตรายซึ่งอาจเกิดจากรถที่ตามมา ทุกวันนี้กลับมาบ้านห้างฉัตรแล้วก็ยังหาไฟท้ายไม่เจอ...ผมเริ่มเตรียมตัวสำหรับ FB Trip ช่วงสงกรานต์ปีนี้ พอดีเห็นสินค้า flash sale ในลาซาด้า

ไฟหน้าและไฟท้ายรถจักรยาน ๑ ชุดราคา ๔๓ บาทจัดว่าไม่แพง ผมสั่งซื้อได้มาแล้ว! เจ้าไฟหน้าต้องใช้ถ่าน AAA ๔ ก้อน...ไม่ได้ลอง แต่ก็คิดว่าน่าจะใช้ได้

เจ้าไฟท้ายใช้ถ่าน AAA ๒ ก้อน ผมแกะฝาออกมา แล้วหาถ่านใส่

เวลาแกะใช้ไขควงงัด ต้องมือเบาหน่อย ดีไม่ดีอาจแตกได้...

กดปุ่มสวิชต์สีเหลืองนั่นเบา ๆ เช่นกัน...

ทำงานแล้วครับ มีให้เลือกทั้งโหมดไฟ LED ติดพร้อมกันทั้ง ๕ ดวง...

 หรือจะให้มันวิ่งเรียงไปตามลำดับด้วยความเร็วให้เลือก ๒ ระดับ...

รีวิวของถูกสำหรับเพื่อน ๆ ผู้มีงบน้อยครับ!

ซิปแตก

"FB Trip 2020 ไป อช.แม่ปิง" ครั้งล่าสุดเท่ากับว่าเป็นการซ้อมหรือทดลองปฏิบัติสำหรับ the final trip ในปี ๒๕๖๖ 

กล่าวคือผมมีเครื่องมือซ่อมรถ เต๊นท์ ถุงนอน เปลญวน เตา ไฟฉาย เสบียง ครบถ้วนชนิดเดินทางไปต่างประเทศได้เลย น้ำหนักที่ถ่วงอยู่ท้ายรถน่าจะประมาณเกือบ ๒๐ กิโลกรัม หรือเท่ากับเด็กน้อยซ้อนท้ายไปด้วยคนนึง ได้ข้อสังเกตว่าหลังจากที่เปลี่ยนมาใช้จานหน้าที่มีฟันน้อยลง การปั่นของผมดีขึ้นเยอะเลย มีสัมภาระเต็มพิกัดไปด้วย ผมใช้เกียร์ 9 ปั่นทางเรียบได้สบาย

เวลาขึ้นเขาก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน !  แต่ก็ยังดีกว่าตอนใช้จานหน้าที่ติดมากับรถซึ่งผมต้องลงจูงเกือบทุกเนินเขา ทริปนี้ถ้าทางชันไม่ต่อเนื่องกันจริง ๆ ก็ไม่ต้องลงจูงแล้ว ผมปั่นโดยใช้เทคนิคเร่งส่ง พอขึ้นเขาก็ลดเกียร์ลงมาเรื่อย ๆ จนถึงเกียร์ต่ำสุด ปั่นต่อไปให้สุดจนหมดกำลังก็หยุดพัก รอสักครู่ให้กลับมามีแรงปั่นต่อ ขยับขึ้นไปอีกเป็นระยะ ๆ จนถึงยอดเขา 

งั่ม ๆ ผมไม่ได้ตั้งใจเขียนเรื่องการปั่นจักรยานขึ้นเขา เพราะมิใช่ guru ทางนี้ ที่อยากเขียนวันนี้ก็คือเรื่องการซ่อมกระเป๋าคาดเอวซึ่งคุณเดชาให้มาใช้ใส่ของจำเป็นสำหรับการเดินทางท่องโลกตั้งแต่เมื่อ ๖ ปีที่แล้ว...

หลังจากใช้งานมานานหลายทริปหลายโอกาส กลับมาจาก "FB Trip 2020 ไป อช.แม่ปิง" ผมก็พบว่ากระเป๋าคาดเอวที่ใช้มีอยู่ช่องหนึ่งซึ่งซิปแตก...

ช่างเหอะร้องเฮ้ยแล้วหาวิธีซ่อม โดยใช้เครื่องมืออย่างเดียวคือคีม...

ไม่มีอะไรยากครับ จัดตำแหน่งตัวติดฟันซิปให้เข้าที่อยู่ในตำแหน่งเริ่มต้นของมันแล้วใช้คีมค่อย ๆ บีบด้านบนและล่างให้ชิดลงไปอีกนิด (ตามลูกศรเหลือง)

ทดลองรูดซิปไปจนสุด จะเห็นว่าตอนนี้มันทำงานได้เป็นปกติแล้ว ไม่หลุด ไม่ติด... 

ตัวจับหลุดหายไป ผมนำเข็มกลัดมาใส่แทน พอใช้รูดซิปไปมาได้ครับ เอาเข็มกลัดติดไว้อย่างเนี้ยก็ดี เผื่อจำเป็นต้องกลัดอะไร (เช่นกลัดกระเป๋าตังค์กันหาย) หรืออาจใช้แทนเข็มจิ้มซิมได้ในกรณีที่จำเป็น

ต้องหล่อลื่นซะหน่อย ผมหาจารบีไม่เจอ ก็เลยต้องคว้าน้ำมันเครื่องมาหยอด นี่แหละ...ที่เรียกว่า "ช่างเหอะ" 

เรียบโร้ย กลับมาใช้งานได้ตามเดิม ผมแขวนเอาไว้เพื่อรอใช้งานทริปต่อไปครับ...

ไม่รู้ว่าอีก ๔ ปีจะยังดี... ให้ผมได้ใช้กับ the final trip หรือเปล่า?

กลับมาแล้วจ้า...

ช่วงข้ามปี ๒๕๖๒-๒๕๖๓ ผมตั้งใจว่าจะปั่นจักรยานจากภูดู่-ปากลาย-ไปทุ่งไหหิน มรดกโลกแห่งใหม่ของลาว แต่ก็ต้องเปลี่ยนใจหันมาเลือกว่าจะปั่นขึ้นเหนือไปห้วยน้ำดังหรือลงใต้ไปอุทยานแห่งชาติแม่ปิงดี

วันที่ ๒๘ ธันวาคม ๒๕๖๒ ผมกับเจ้า Banian เดินทางไปถึงสถานีรถไฟเชียงใหม่เวลา ๙ โมงเช้า ซื้อตั๋วรถไฟท้องถิ่นขบวน 408 (เชียงใหม่-นครสวรรค์) ไปลงสถานีหนองหล่ม (ลำพูน) ด้วยราคาที่ถูกอย่างไม่น่าเชื่อคือแค่เพียง ๘ บาท

รถออกเวลา ๙.๓๐ น. วันนี้คนเยอะครับ!  อยู่ในช่วงเทศกาลพอดี

ผู้โดยสารมากจนต้องยืน

๑๐ โมงกว่า ๆ เจ้างูเหล็กก็เลื้อยเข้าเทียบสถานีหนองหล่ม... 

มีผมลงจากรถคนเดียว! 

อ่อ...เจ้าเพื่อนยากด้วย!

จะเห็นได้ว่าทริปนี้ ผมบรรจุข้าวของลงเป้จักรยานมาเต็มพิกัด มีทั้งเต๊นท์ ถุงนอน เปลญวน ฯลฯ ต่างกับคราวที่ปั่นไปมะละกา มาเลเซีย...

ทริปไปมะละกา จอดอาบน้ำริมทาง

ประมาณ ๑๕๐ กิโลเมตรจากสถานีรถไฟหนองหล่ม (1) ไปอุทยานแห่งชาติแม่ปิง (2) ครับ...

จากอุทยานแห่งชาติแม่ปิงไปเชียงใหม่ แล้วขับรถกลับบ้านห้างฉัตร สิ้นสุดทริป ๕ วัน ๔ คืน ซึ่งใช้เงินไปประมาณ ๕๐๐ บาท เก็บภาพได้ ๒ พันกว่าบาน...

จากนี้ผมจะเขียนเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังนะครับ 

ทดสอบจานหน้า 49 ฟัน

เพื่อน ๆ จำได้มั้ยครับว่า ผมเปลี่ยนจานหน้าของเจ้า Banian จาก ๕๒ ฟันเป็น ๓๙ ฟันแล้ว... อยากให้การปั่นขึ้นเนินทำได้ง่ายขึ้นอ่ะ

ใช้จานราคา ๑๖๓ บาทมาใส่แทนจานที่ติดมากับรถ...  ประหยัดดี!

ผมเขียนว่า "...แล้วค่อยหาเวลาออกไปปั่นบนท้องถนน เพื่อทดสอบจานหน้า 39T ว่ามันจะพาผมขึ้นเขาลูกเล็ก ๆ ได้หรือเปล่า?..."

วันนี้มีโอกาสได้ทดสอบแล้วครับ บนถนนหมายเลข 1039 (ลำปาง-ห้างฉัตรสายเก่า) มีสะพานข้ามทางรถไฟซึ่งสูงเอาการ...

กลับมาจากการซ้อม ระหว่างทางผมเห็นแล้ว! นั่นไงสะพานข้ามทางรถไฟข้างหน้าโน้น...  

ปั่นตรงไปด้วยเกียร์ 9 (49/11) จนขึ้นสะพาน ระหว่างที่รถไต่ขึ้นทางชัน ก็ลดเกียร์ลงเรื่อย ๆ พยายามรักษารอบขาให้คงที่ ตั้งแต่หัดซ่อมจักรยานมาเนี่ย...ผมเริ่มมองเห็นภาพในสมองเมื่อเปลี่ยนเกียร์จาก 9-8-7-6-5

รู้สึกดีใจที่การปั่น uphill ไม่หนักสักเท่าใด พอถึงจุด peak ยังคงค้างอีกตั้ง ๓ เกียร์ ผมคิดว่าหากต้องโหลดสัมภาระติดรถเพิ่มอีก ๒๐ กิโลกรัม หนักขึ้น...ถึงตอนนั้นคงต้องใช้ถึงเกียร์ 1 

โอเคครับ... จานใบใหม่ใช้ได้ไม่ติดขัด หวังว่า FB Trip ครั้งต่อไป คงไม่ต้องลงจูงบ่อย ๆ แล้วเนอะ

ความสุขบนเส้นทาง ๒๘ กิโลเมตร

ขอรายงานต่อเรื่องการซ้อมปั่นจักรยานสำหรับ "FB Trip ไปทุ่งไหหิน" นะครับ...

เช้านี้ออกจากบ้านประมาณ ๖ โมงครึ่ง อากาศไม่หนาว ผมสวมกางเกงสะดอ เสื้อยืด ทับด้วยเสื้อเชิ้ตไม่กลัดกระดุมเพื่อใช้ประโยชน์จากกระเป๋าเสื้อ ไม่พกกระเป๋าตังค์ ไม่มีมือถือ ไม่มีน้ำดื่ม และไม่มีเป้าหมายล่วงหน้า จากบ้าน (ร้านเปียโน) ปั่นตรงไปยังบ้านแม่ฮาวก่อน แล้วตัดสินใจเลี้ยวขวา ผ่านวัดดอนสัก ไปจนถึงวัดสถานีรถไฟ แล้วมุ่งหน้าไปจนถึงบ้านป่าไคร้ ถีงตอนนั้นก็ได้ประมาณ ๑๐ กิโลเมตร...

ไปจนถึงวัดบ้านล้องที่เคยถ่ายภาพมาแล้วครั้งนึง เช้านี้เห็นประตูโบสถ์เปิดอยู่ หากไม่แวะดูคงจะเสียชื่อลุงน้ำชา....

จากวัดบ้านล้อง ปั่นไปเรื่อย ๆ จนถึงวัดทุ่งผา...

บรรยากาศท้องทุ่งทำให้ลุงน้ำชาลืมความทุกข์ทั้งปวง...

สรุปแล้ว วันนี้ผมปั่นจักรยานผ่านวัดทั้งหมด ๖ วัด แวะถ่ายภาพแค่ ๒ วัด รวมรูปที่เก็บได้ ๑๓๐ บาน มีทั้งนก หมา วัว และเพิ่มมาใหม่คือควาย...
 

กลับเข้าบ้านก่อน ๘ โมงครึ่ง ผมใช้เวลาไปทั้งหมดประมาณ ๒ ชั่วโมง ได้ระยะทางคิดคร่าว ๆ ประมาณ ๒๘ กิโลเมตร เหลืออีก ๔๐ วันที่จะฟื้นฟูพลังขา ไม่รู้ว่าจะแข็งแรงพอที่จะปั่นไปทุ่งไหหินได้หรือเปล่า?

งานนี้ถ้าไม่ไหวก็คงต้องยกเลิก!

BCD 130

นับจาก FB Trip ครั้งแรกเมื่อผมเริ่มปั่นจากเชียงแสนไปสามเหลี่ยมทองคำ มาจนถึงถึงทริปไปมะละกา ผมพาเจ้า Banian เพื่อนยากไต่มาแล้วหลายม่อนดอย ที่ไม่เคยลืมคือบนทางหลวงหมายเลข 11 เมื่อต้องขี่จักรยานจากบ้านแม่ปานไปแยกปางเคาะระยะทาง ๑๓ กิโลเมตร...

แข่งกับเวลา ต้องจูงจักรยานขึ้นเนินสูงหลายครั้ง รวมระยะทางเกิน ๑ กิโลเมตร ระหว่างทางคิดว่าถ้าเราพับจักรยานแล้วโบกรถปิคอัพที่วิ่งผ่านมาคันแล้วคันเล่าก็คงจะถึงจุดหมายได้อย่างสบาย ๆ แต่ผมก็ไม่ทำ... ยังคงเดินจูงจักรยานขึ้นไปเรื่อย ๆ ถ้าเหนื่อยก็พัก เคยคิดอยากได้จักรยานที่มีเกียร์มากกว่านี้ มันอาจเบาขึ้นอีกนิด ถ้าไม่เหลือบ่าฝ่าแรงก็คงไม่ต้องลงจูง...

แต่ในที่สุดก็เปลี่ยนจิตไม่คิดนอกใจ ขอมีเจ้า Banian เดินทางไปด้วยกันตลอด ผมคิดเพียงแต่ว่าจะเพิ่มจานหน้า (chainrings) เจ้าเพื่อนยากให้มี ๒ หรือ ๓ ใบ ช่วยให้ทดเกียร์ปั่นขึ้นเขาได้ดียิ่งขึ้น...

แพงนะครับ  ถ้าเป็น Shimano รวมหมดแล้ว ๓ พันเอาไม่อยู่! ไหนจะต้องซื้อที่สับจาน (front shifter) เพิ่ม แถมน้ำหนักรถก็จะเพิ่มขึ้นอีก เกะกะมากกว่าเดิม...

จานหน้า Shimano Deore XT ราคา ๒,๖๐๐ บาท ใบจานอย่างเดียว ๘๐๐ บาท

จานหน้าเดิมซึ่งมีอยู่ใบเดียวนั้นมีขนาด ๕๒ ฟัน ทางราบอย่างเดียวก็โอเค... แต่จบแห่เมื่อต้องปั่นขึ้นดอย ผมกำลังมองหาจานหน้าขนาด 39T มาเปลี่ยน ต้องเป็นแบบ ๕ รู BCD* 130 นะครับ BCD (Bolt Circle Diameter) คือรัศมีเส้นรอบวงของน็อตยึดใบจานทั้งหมด ขนาดที่ผมต้องการคือ ๑๓๐ มิลิเมตร ซึ่งรองรับใบจานได้เล็กสุด ๓๘ ฟัน (38T) 

ภาพและที่มาของข้อมูล - thaimtb.com

หายากจริง ๆ ผมเห็นมีแต่ของแพง...!