Showing posts with label พี่ชาย. Show all posts
Showing posts with label พี่ชาย. Show all posts

Thursday, April 07, 2016

เปลี่ยนก๊อกน้ำ

ผมเคยรายงานให้เพื่อน ๆ ทราบในเรื่องค่าใช้จ่ายในการเปลี่ยนกระเบื้องพื้นห้องน้ำชั้น ๓ ว่า มีค่าใช้จ่ายทั้งสิ้น ๗๑๕ บาท เป็นค่ากระเบื้องปูพื้น ๔ กล่อง ค่ากาวซีเมนต์ปูกระเบื้องทั่วไป ๑ ถุง และค่ากาวยาแนว ๑ ถุง  


๓ - ๔ วันที่ผ่านมา ผมลงไปเปลี่ยนกระเบื้องให้กับห้องน้ำของพี่ชาย โดยใช้กระเบื้องปูพื้นจำนวนพอ ๆ กับห้องน้ำชั้น ๓ 


นอกจากนั้นยังได้เปลี่ยนก๊อกน้ำอ่างล้างหน้าให้ใหม่ ใช้ก๊อกหัวปัดยี่ห้อ Camel (ตัวละ ๒๕๔ บาท)....


ส่วนก๊อกฝักบัวก็ใช้ก๊อกวาล์ว ๒ ทางสำหรับใช้เปิดน้ำฝักบัวและเปิดน้ำใส่ถังเพื่อตักอาบ ราคาค่อนข้างแพงครับ...๓๔๐ บาท


การเอาก๊อกตัวเก่าออกแล้วแทนด้วยตัวใหม่ ต้องทำด้วยความนุ่มนวล อย่าได้ใช้กำลังเกินไม่ว่าจะหมุนออกหรือหมุนเข้า เพราะเป็นจุดแตกหักหรือเกิดเกลียวหวานได้ง่ายครับ ต้องใจเย็น ๆ


 เรียบร้อยแล้วจ้า...


อ่อ...นกไม่มาทำรังติดกับมุ้งลวดแล้วครับ!

Wednesday, March 23, 2016

ไข่ตุ๋นแม่ปราณี

จากที่เคยนอนให้ป้อนข้าวป้อนน้ำจนกระทั่งหายดีสามารถเดินได้โดยไม่ต้องพยุง...น่าเสียดายยิ่งนักที่พี่ชายของผมกลับพอใจที่จะกิน ๆ นอน ๆ อยู่อย่างนั้นมาได้ ๖-๗ ปีแล้ว

ทุกเช้าตื่นขึ้นมาแล้ว ผมก็ต้องคิดว่าจะทำอะไรให้พี่ชายกินดี ถ้าไม่มีอะไรจริง ๆ ผมก็จะตุ๋นไข่  หรือถ้าไปจ่ายตลาด หิ้วไข่กลับมาบ้านแล้วพบว่าไข่แตก ไม่ว่าจะเป็นกี่ฟอง...ผมก็จะนำมาตุ๋น เป็นการตุ๋นไข่แบบง่ายสุด ๆ ตามที่เคยเห็นคุณแม่ทำให้กินบ่อย ๆ ตอนเป็นเด็ก

วิธีการมีดังนี้คือ ตอกไข่ใส่ชาม (ถ้าเป็นไข่แตกก็นำมาเทใส่ชามแล้วตักเอาเปลือกออกให้หมด) ใส่น้ำปลาลงไป ๑-๒ ช้อนโต๊ะ...


เติมน้ำลงไป...


คนให้เข้ากัน  (เคยเห็นคุณแม่ตักติดปลายช้อนขึ้นมาชิม ถ้ายังไม่เค็มพอ ท่านจะเติมน้ำปลาลงไปอีก สำหรับผมแล้วไม่เคยชิมเลย ส่วนใหญ่จะใส่น้ำปลาไม่เกิน ๑ ช้อนโต๊ะ เพื่อหลีกเลี่ยงการบริโภคอาหารรสจัด) 


จากนั้นก็นำเข้าไมโครเวฟ ตั้งไฟแรง ๕ นาที  ยกออกมา (ระวังหน่อยนะ...มันร้อน) หน้าตาอย่างนี้แหละ.... 
  

ถ้ามีกระเทียมเจียวหอม ๆ หรือต้นหอมผักชี ก็นำมาโป๊ะหน้า แล้วเหยาะพริกไทยลงไปอีกนิด...


นี่แหละ "ไข่ตุ๋นแม่ปราณี" เป็นกับข้าวอย่างง่าย ๆ ใช้เวลาไม่เกิน ๑๐ นาที กินกับข้าวสวยร้อน ๆ หุหุ...แก้ขัดไปได้อีก ๑ มื้อ!

Wednesday, January 12, 2011

เหนื่อยใจจัง…

วันนี้ผมยังคงสวมหัวโขนเป็นช่างก่อสร้าง! ทำงานกั้นห้องสำหรับ learning hostel ตามที่ได้ลงมือไว้ตั้งแต่วันวาน..


ต้องพยายามใช้ไม้หน้าสามเท่าที่มีอยู่ให้หมดเสียก่อน ไม่พอค่อยซื้อมาเพิ่ม ช่วงบ่ายผมตัดต่อไม้ให้ได้ความยาวตามแบบแปลนที่เขียนไว้ในสมอง เรียบร้อยแล้วก็วางไว้อย่างที่เห็นในภาพ ออกไปซื้อตะปูขนาด ๒ นิ้วและ ๒ นิ้วครึ่ง อย่างละ ๒ ขีด ซื้อน้ำมันสน ๑ ขวด และดอกสว่านเจาะไม้ hi-speed อีก ๑ ดอก หมดไป ๗๕ บาท แล้วกลับมาทำงานต่อ  ๖ โมงกว่า...ยกโครงขึ้นตั้ง


พรุ่งนี้จะติดตั้งโครงและวงกบประตูให้แล้วเสร็จ ต่อจากนั้นก็จะเป็นการตีฝาด้วยไม้อัด ทาสี และใส่บานประตู ผมอยากจะให้งานกั้นห้องเรียบร้อยภายในเดือนนี้…

พักนี้เป็นอะไรไม่รู้ ผมรู้สึกท้อใจเอาดื้อ ๆ เห็นพี่ชายยังคงพอใจที่จะนอนอยู่กับเตียงวันละประมาณเกือบ ๒๓ ชั่วโมง

ผมเหนื่อยใจเหลือเกิน...

Wednesday, June 09, 2010

ยังมีหวัง…

เช้าวันนี้ผมจัดอาหารเช้าให้พี่ชายตามปกติ สิ่งแรกที่ผมให้พี่ชายคือ “น้ำผลไม้” คำพูดที่จะใช้บ่อย ๆ คือ “เอ้า…ล้างลำไส้ก่อน” พร้อมกับยื่นแก้วน้ำผลไม้ให้พี่ชายดื่มด้วยหลอดดูด  แล้วกลืนลงคอเสียงดัง "อึก ๆ”  เมื่อใกล้หมดผมก็จะบอกว่า “เอาให้ดังป้อดเลย"  พี่ชายผมก็จะดูดน้ำผลไม้จนหมดแก้วเสียงดังป้อดดดดดด...

จากนั้นผมก็จะทิ้งช่วงหน่อยนึง ให้พี่ชายได้ลุกขึ้นนั่งกินอาหารเช้าที่จัดเตรียมไว้ให้บนโต๊ะกลมเล็ก ๆ ที่สามารถดึงเข้าชิดขอบเตียงได้ รายการอาหารก็ไม่มีอะไรมาก แค่เพียงข้าวโอ้ตใส่นมถั่วเหลือง ขนมปังโฮลวีท ๑ คู่ และกาแฟเย็น ๑ แก้ว  ส่วนใหญ่ก็จะกินเหลือ กินหก คล้ายกับเด็กที่ถูกพ่อแม่เอาใจจนไม่เห็นคุณค่าของอาหารที่เหลือคาถ้วยคาชาม แต่กรณีพี่ชายผมนั้นคงเป็นเพราะการสั่งงานของสมองมากกว่า

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมพาพี่ชายไปหาหมอที่คลีนิกบ้านฟ่อน  พี่ชายยังเดินไม่ได้ แม้แต่จะเหยียดขาตรงเพื่อรับน้ำหนักตัวเองก็ทำไม่ได้ ผมต้องประคองปีก ยกและอุ้มเดินไปขึ้นรถ ลงรถ เดินไปนั่งรอคุณหมอได้ที่ม้ายาว...


คุณหมอให้ยาตัวเดิม และให้ความหวังว่าพี่ชายของผมจะมีชีวิตอยู่ได้อีกหลายปี…

เย็นวันอังคาร คุณน้อย (แม่น้องเดียร์) ก็กรุณามาเยี่ยมถึงบ้านพร้อมกับขนมจีบและซาลาเปา สิ่งที่วิเศษสุดที่คุณน้อยได้นำมาให้คือ “กำลังใจ” ซึ่งทำให้พี่ชายผมเกิดความหวังที่จะอยู่อย่างไม่ไร้ค่า แม้ว่าตัวเองจะเดินไม่ได้ก็ตาม…

ขอกราบขอบคุณคุณน้อยและผู้ที่ห่วงใยทุกท่านมา ณ ที่นี้ด้วย