ผงยิปซั่มตราหมี

วงกบหน้าต่างห้องดนตรีมีช่องด้านบนซึ่งแต่ก่อนคงจะใส่กระจกฝ้า คงเป็นเรื่องยากถ้าผมไปสั่งตัดกระจกมาใส่...

ผมตัดสินใจซื้อสมาร์ทบอร์ดมาตัดใส่แทน..โดยใส่ทั้ง ๒ ด้าน! ก่อนจะทาสี ผมต้องโป๊วรอยต่อและช่องว่างต่าง ๆ เสียก่อน  พอดีผงโป๊วที่มีอยู่หมดเกลี้ยงไปนานแล้ว  ผมงุ่นง่านอยู่เป็นนาน กว่าจะไปเจอผงยิปซั่มตราหมีที่เหลือเก็บไว้นานแล้ว ทำให้คิดถึงตอนที่ซื้อมาใช้โป๊วผนังยิปซั่มร้าน Curiosity... มันนานแล้วจริง ๆ นะ

เห็นบอกว่า "ผงยิปซั่มตราหมีใช้สำหรับฉาบฝ้ายิปซั่ม อุดหัวตะปู ซ่อมแผ่นยิบซั่ม รอยแตกของคอนกรีต..." 

คงไม่ถูกกับงานสักเท่าใด เพราะผมเอามาโป๊วสมาร์ทบอร์ด แต่ก็ผสมใช้จนแล้วเสร็จ  คิดว่าหลังจากขัดกระดาษทรายแล้วทาสีก็คงจะดูดี...

เป็นรายงานความคืบหน้าก้าวเล็ก ๆ ของ "ร้านเปียโน" ครับ!

คมศิลป์วัสดุก่อสร้าง

วันอังคาร...ขอรายงานเรื่องการสร้างห้องดนตรีและร้านเปียโนอีกนิด!

มาดูงานซ่อม stool (โครงการร้านเปียโน) เจ้าตัวนี้เป็นแบบหมุนได้ ไม้ที่นั่งแยกออกจากกันและส่วนที่ยึดขาหลุดหายไปทั้งสองข้าง...

ผมใช้ไขควงไขคลายสกรู ๔ ตัวออกมา แยกออกจากกันได้ดังที่เห็น...

รักษาแบบเดิม คือใส่กาวแล้วอัดด้วยแค้มป์ทิ้งไว้ ๒๔ ชั่วโมง (ใช้แค้มป์ตัวเดียวอีกเช่นกัน เพราะมีหนังหุ้มอยู่)  ถ้าจะซ่อมต่อคงต้องค้นหาไม้ส่วนที่หายไปให้ได้ซะก่อน ตอนนี้เหลือ stool อีกตัวเดียวที่ต้องรักษา เสร็จหมดแล้วก็ค่อยล้างสีออก ขัดกระดาษทราย แล้วลงสีใหม่

ไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ เพราะเคาน์เตอร์บาร์ยังไม่มี ตอนนี้ช่างเหอะต้องเร่งมือก่อผนังห้องดนตรีให้เสร็จก่อนฝนมา อ่อ...ผมลืมบอกไปว่าตรงสามแยกใกล้ ๆ เทศบาลห้างฉัตร มีร้านขายวัสดุก่อสร้างอยู่ร้านนึง... 

อยู่เลขที่ ๑๑๘/๒ ติดถนน หาได้ง่าย...

 ชื่อว่า "คมศิลป์วัสดุก่อสร้าง"...

ผมมาอยู่ห้างฉัตรก็ได้อาศัยซื้อวัสดุที่ร้านนี้นำไปปรับปรุงบ้าน อย่างเช่นงานปูน ทางร้านใจดีนำวัสดุไปส่งให้ถึงหน้าบ้าน ราคาก็มาตรฐาน คอนกรีตบล็อค ๕๐ ก้อน ๆ ละ ๕.๕๐ บาท ปูนเสือ ๑ ถุง ๆ ละ ๑๒๐ บาท กาวลาเท็กซ์ ๓๒ ออนซ์กระปุกละ ๖๕ บาท..

ที่ถูกใจคือทรายหยาบราคาถุง ๆ ละ ๑๕ บาท...

ไหน ๆ ก็พูดถึงเรื่องปูนแล้ว ขอรายงานต่อว่างานก่อผนังใกล้จะชนเพดานแล้วนะ

เมื่อวานนี้ผมเททับหลังตัวที่ ๒ เตรียมไว้....

เหลือแค่วางบล็อกอีก ๑ ก้อนแล้วใช้ปูนอัดในส่วนที่เป็นรู

จากนั้นก็ฉาบแล้วทาสี!

รายงานความคืบหน้าร้านเปียโน (ต่อ) อีกแล้ว!

วันนี้ขอรายงานเรื่องความคืบหน้าของร้านเปียโนต่อ  ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ยังไม่เสร็จซักกะที!!  ผมไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาแก้ตัว นอกจากคติที่ว่า "ช้า ๆ ได้พร้าเล่มงาม"  อิอิ!

ชักช้าแบบเรือเกลือ... เมื่อวานนี้ผมเก็บงานทาสีประตูม้วนเพื่อรอนำป้ายชื่อร้านเปียโนขึ้นติด...

ได้เปลี่ยนภาพเขียนเหนือเปียโนไฟฟ้าในห้องดนตรีให้เป็นรูปอาจารย์ศิลป์ พีระศรี เพราะภาพ Dancing Girls ของคุณเดชาดูใหญ่เกินไป....

เช้านี้ผมใช้สีทองคำอะครีลิคแลคเกอร์แบบแห้งเร็วทาทับตัวหนังสือซึ่งเคยลงไว้ด้วยสีบรอนซ์ทอง...

สีอย่างที่เห็นน่าจะเป็นสีที่ช่างใช้ทาองค์พระเจดีย์ซึ่งมีมากมายในประเทศพม่า ดูที่ข้างกระป๋องเห็นว่าราคาแกลลอนละพันกว่าบาท ผมไม่ได้ซื้อหรอก ยืมที่เชียงใหม่มาใช้ก่อน  (แค่นิดเดียว...เดี๋ยวเอาไปคืน!)  จริง ๆ แล้ว ผมควรซื้อสีบรอนซ์ทองกระป๋องเล็ก ๆ มาใช้ แต่ประหยัดตังค์ไว้ดีฝ่า!! ได้แค่เนี้ยก็ดีแล้ว...

นอกจากนั้นผมยังได้ส่งภาพจากผลงานของคุณเดชาจำนวน ๙๙ บานไปให้บริษัทฯ ในกรุงเทพใส่กรอบให้ งานนี้ต้องใช้งบประมาณเกือบหมื่นบาท เพื่อจะได้รูปเกี่ยวกับชีวิตและผู้คนในอดีตมาติดไว้ที่บ้าน (ห้องสมุดดนตรี) ใ้ห้คนรุ่นหลังได้ดู...

ปีหน้านี้ ผู้ปกครองพาลูกหลานมาแวะเยี่ยมชมได้นะครับ..

รายงานความคืบหน้าห้องดนตรี

วันก่อนไปห้างไทวัสดุ ช่างเหอะซื้อชั้นวางของ ๔ ช่องมา ๒ ชุด ราคาชุดละ ๓๙๙ บาท ต้องคิดอยู่นานก่อนตัดสินใจซื้อ เพราะได้ตั้งใจว่าจะไม่ซื้ออะไรอีกหากไม่จำเป็นจริง ๆ 

ที่ผ่านมาผมพยายามหาแผ่นไม้จริง ๆ ขนาดกว้าง ๖-๘ นิ้ว มาทำเป็นชั้นวางหนังสือ แต่ปัจจุบันนี้หาซื้อไม้ได้ยากจริง ๆ  ที่มีก็แพง!  จะเที่ยวไปขอเศษไม้เหลือใช้จากที่อื่นก็คงไม่มีใครให้ เวลาเนิ่นนานมาเรื่อย ๆ ต้องจัดห้องเรียนดนตรีบนชั้นลอยให้เข้าที่เข้าทางก่อนสิ้นปี คิดแล้วคงรอต่อไปไม่ได้ ผมยอมควักกระเป๋าซื้อเจ้าชั้นวางของดังกล่าว!  นำกลับมาบ้านแล้ว...

แกะกล่องออกมา...

ลงมือประกอบตามเอกสารที่เค้าให้มา...

รายการฟิตติ้งและชิ้นส่วนประกอบด้วย แผ่นข้าง ๒ แผ่น แผ่นบน-ล่าง ๒ แผ่น แผ่นชั้น ๓ แผ่น แผ่นหลัง ๑ แผ่น สกรู 6x1 1/2 ๒๐ ตัว สกรู 4x5/8P ๒ ตัว เดือยพลาสติก ๒๐ ตัว....

 ใส่ฝาหลัง...

เรียบร้อยแล้วครับ ๑ ชุด...

ลองนำไปวางดูก่อน...

จากนั้นก็ประกอบอีกชุดหนึ่ง แล้วนำไปตั้งคู่กัน ผมนำไวโอลิน handmade จากคุณไพสิทธิ์ขึ้นตั้งโชว์บนแสตนที่ลูกศิษย์ไวโอลินให้มา...    

 

นำ tabla ที่ซื้อมาจากกรุงพาราณสีมาตั้งเคียงข้างไวโอลิน...

เปลี่ยนภาพเขียนเหนือเปียโนไฟฟ้าด้วย....

เรียบร้อยแล้วถ่ายรูปโดยรวมมาให้เพื่อน ๆ ดูอีกบาน...

แม้ช่างเหอะจะปวดฟัน แต่วันนี้ก็ได้งานครับ...

รายงานความคืบหน้า

Green Workshop ก้าวหน้าไปถึงไหนแล้ว? ผมไม่ได้รายงานให้เพื่อน ๆ ทราบมาตั้งหลายอาทิตย์แล้ว...

ยังก้าวเดินต่อเรื่อย ๆ ครับ แม้จะช้า และทำเท่าที่จะทำได้ อย่างน้อยมันก็ไม่ได้หยุดอยู่กับที่ ตอนนี้เกือบพร้อมที่จะใช้เป็นที่พักแรมแบบง่าย ๆ ให้กับเพื่อน ๆ ที่จะมาเยี่ยมเยียนได้แล้ว!

บนดาดฟ้ากำลังสร้าง Green Workshop ส่วนข้างล่างก็ต้องทำร้าน "เปียโน"  บ่ายวันนี้ผมทาบานประตูเหล็กด้วยสีน้ำมันที่คุณแอ้มให้มา...

เพิ่งทาได้แค่ ๑ ใน ๓ เอง...

ตอนนี้ปวดแขนมั่ก ๆ ครับ!! ยกแขนแทบไม่ขึ้น

รายงานความคืบหน้า

๓ ทุ่มแล้ว….ผมเพิ่งจะนำแม่เรไรกลับเข้าที่นอน(กล่อง) หลังจากนำออกมาฝึกซ้อมได้ประมาณชั่วโมงครึ่ง ก็อย่างที่เคยบอกเพื่อน ๆ ก่อนหน้านั้นแล้วว่าผมคงต้องกลับมาซ้อมเชลโล เพื่อทำให้โครงการวง string ensemble ฟื้นคืนมาอีกครั้งหนึ่ง  จริง ๆ แล้วผมก็คงจะไม่เล่นเอง ถ้ามีเด็กนักเรียนซักคนหนึ่งเลือกเล่นเชลโล เหมือนอย่างในภาพซึ่งอาจารย์ธนดลเมล์ส่งมาให้ดูจากจังหวัดแพร่...

ผมเคยฝันว่าลำปางเราจะมีผู้ปกครองสักคนหนึ่งที่กล้าควักกระเป๋าซื้อเชลโลขนาด 1/2 ให้ลูกใช้เรียน  ทุกวันนี้ยังไม่มีครับ จะมีก็แต่ไวโอลิน แต่ผมก็เข้าใจดีว่าการลงทุนซื้อเชลโลในราคา ๘,๐๐๐ บาท โดยที่ไม่รู้ว่าลูกจะเรียนไปได้แค่ไหน ก็เป็นเรื่องที่ยากไม่น้อย  อืมม์…ถ้าผมเป็นคนรวย ผมจะซื้อเชลโลขนาด 1/8 หรือ 1/4 ไว้ที่บ้านให้เด็กใช้เรียนสักคันนึง  อยากเห็นภาพเด็กเล่นเชลโลน่ารัก ๆ เหมือนกับเด็กที่เห็นในวิดีทัศน์ครับ…

มันคงเป็นได้แค่ความฝันเท่านั้นแหละ ผมปลอบใจตัวเอง มาคุยถึงเรื่องความตืบหน้าในโครงการต่าง ๆ ของผมดีกว่าครับ เรื่องนักเรียนไวโอลินรุ่นจิ๋ว วันนี้ก็มาเรียนกันตามปกติ ขาดแต่น้องเจ้าขา  บ้านลุงน้ำชาค่อนข้างจะคึกคัก เพราะมีนักเรียนมาเพิ่มอีก ๒ คน คือ น้องเบลล์ และ น้องแบ๊งค์  และคุณอารีย์ยังพาน้องภาแวะมาคุยเรื่องไวโอลินและบรรเลงเพลงสอบเกรดเปียโนให้น้อง ๆ ได้ฟังกัน

ดูคล้ายกับว่าบ้านลุงน้ำชากลายเป็น conservatory เล็ก ๆ ไปซะแล้ว เด็ก ๆ อนุบาล ๒-๓ ได้เรียนรู้ ได้ฟังเพลงคลาสสิก และได้เห็นการเล่นเปียโนที่สมบูรณ์และไพเราะจากพี่คนหนึ่ง…

กำลังจะเริ่มเป็น “บ้านแห่งการเรียนรู้” ที่มีสีสันอย่างที่คุณเมธีบอกแล้วล่ะ…

เด็ก ๆ กำลังดูการทำงานของเปียโน ได้เห็นค้อนที่เคาะไปบนสาย และ damper ที่ขึ้น ๆ ลง ๆ  ส่วนเด็ก ๒ คนที่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ออกไปนั่นคือนักเรียนสองพี่น้องที่มาใหม่ (ชื่อ เบลล์ และแบ๊งค์)  ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เมื่อทราบว่าน้องแบ๊งค์ถึงกับร้องไห้เมื่อเล่นไม่ทันน้อง ๆ ซึ่งตัวเล็กกว่า ยิ่งตอนจะกลับบ้าน ครูหน่อยบอกให้สู้ น้องแบ๊งค์ส่ายหน้า ผมเห็นแล้วพูดไม่ออก ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน นอกจากเปียโนแล้ว น้องภายังเล่นไวโอลินอีกด้วย ผมมีโอกาสได้แนะนำน้องภาบ้างนิดหน่อยเกี่ยวกับเรื่องการดูแลรักษาไวโอลิน การถูยางสนสไตล์ลุงน้ำชา รวมทั้งเรื่องท่าทางการเล่นไวโอลิน

น้องภาสีไวโอลินให้ผมฟัง พอได้ยิน หูผมก็บอกว่ามันไม่ใช่เสกลสากล ผมสอบถามว่าเล่นดนตรีไทยด้วยหรือเปล่า จริง ๆ ด้วย…น้องภาเล่นซอในวงดนตรีไทยที่โรงเรียน  มิน่า..ผมจึงได้ยินเหมือนกับซอ ไม่ใช่ไวโอลิน!!   มันลำบากไม่น้อยเลยครับ  หากว่าคน ๆ หนึ่งจะต้องใช้นิ้วบรรเลงเพลงด้วยเสกล ๒ แบบ  ในวงดนตรีไทย ๑ คู่แปด (octave) เปรียบเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวเส้นหนึ่งถูกตัดแบ่งออกเป็น ๗ ชิ้น แต่พอไปอยู่วง string ensemble เจ้าก๋วยเตี๋ยวเส้นเท่ากันกลับถูกซอยออกเป็น ๑๒ ชิ้นเท่า ๆ กัน ทำให้เสกลไทยกับสากลไม่เท่ากัน ผมแนะนำให้น้องภาเลิกสีซอ หันไปเล่นเครื่องอื่นแทน เช่นระนาดหรือขิม… ลืมบอกไปว่าไวโอลินของน้องภาเป็นไวโอลินเก่า คุณภาพดี ที่ซื้อมาในราคา ๑๕,๐๐๐ บาท

ถ่ายใกล้ ๆ ให้ดู…

การเรียนของนักไวโอลินรุ่นจิ๋วในวันนี้ก็ก้าวหน้าเป็นที่น่าพอใจ นักเรียนได้ทบทวนแบบฝึกหัดเก่า ได้ฝึกเล่นเสกล A D  และ G ก่อนพักกินขนมก็ต้องสีเพลง Twinkle Twinkle Little Star หลาย ๆ รอบ ในช่วงที่ ๒ ผมให้นักเรียนสีเพลง หนูมาลี,  Jingle Bells และ Are You Sleeping ตามเสียงร้องของผม (ยังไม่ใช้โน้ต) ปรากฏว่าทุกคนทำได้ดีครับ… ผมได้คิดกับครูหน่อยไว้ว่า บางทีอาจตัองจัดชั้นเรียนสัญจร ยกขบวนไปเรียนกันที่ศูนย์ฝึกลูกช้างหรือสวนสาธารณะ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ… ช่วงเย็นผมลุยงานกั้นห้องต่อ ตีไม้อัดเรียบร้อยแล้วครับ มีภาพให้ดูด้วย

ด้านในก็เรียบร้อยแล้วเช่นกัน ติดพัดลมดูดอากาศไว้ตรงมุมด้านบน

เตียงที่เห็นก็เป็นแบบใช้ในหอพัก  โป้ว ใส่กันเปื้อน ทาสี ทำความสะอาดพื้น ใส่บานประตู ยกเตียงมาเพิ่มอีก ๒ เตียง อีกไม่นานส่วนที่เป็น accommodation  ก็เรียบร้อยแล้ว..

วันนี้ขอรายงานเพียงแค่นี้ครับ…