call it a night

วันนี้คุยเรื่องภาษาปะกิตนิดนึงน้าาาา...

เวลาอินดี้มาเรียนไวโอลินกับผม นอกจากวิชาดนตรีแล้ว...ตาแก่เมืองรถม้าจะพยายามสอดแทรกด้านภาษาอังกฤษวันละนิดวันละหน่อย เพื่อให้นักเรียนได้รู้คำศัพท์บางคำที่ใช้ได้ในชีวิตประจำวัน นอกเหนือจากที่ได้รับการสอนจากครูผู้เชี่ยวชาญในโรงเรียน ผมบอกอินดี้ว่า "อย่ากลัวฝรั่ง อย่าหงอ!"  เค้าใช้ภาษา Mother tongue ของเค้าพูดกับเราคนไทยผู้พูดไทยและยังรู้ภาษาที่เค้าพูดอีกด้วย (จะดีมากน้อยแค่ไหนก็ไม่ว่ากัน) !

ผมค่อนข้างเชื่อว่าในบรรดาครูภาษาอังกฤษตามโรงเรียน หากอาศัยแค่เพียงตำรา ไม่มีเวลาดูหนังฝรั่ง (เสียงในฟิล์ม) ไม่ค่อยสนใจใฝ่หาความรู้เพิ่มเติม และไม่ชอบเดินทางท่องเที่ยวต่างประเทศ ครูเหล่านั้นแม้จะเก่งจริง แต่บางครั้งอาจไม่รู้จักคำศัพท์บางคำที่ใช้ทั่วไปในภาษาพูด หรือเป็นคำสแลง สำนวนที่ไม่ค่อยจะได้ยิน ด้วยเหตุนี้ผมจึงอยากให้อินดี้รู้จักคำศัพท์นอกตำราไว้บ้าง อย่างเช่นคำว่า take a leak (ไปฉี่) เป็นต้น  ทุกวันนี้ไม่มีอินดี้มาเรียนอีกแล้ว ผมไม่รู้จะหาสำนวนแผลง ๆ มาบอกใคร เลยขอมาเขียนแก้กลุ้มในบล็อกช่างเหอะละกัน...

เมื่อคืนดูหนังเรื่อง Hospitality  พบสำนวนที่ Cam ใช้พูดกับ Donna ว่า "call it a night" น่าสนใจครับ...

ภาพจาก imdb.com - thanks!

คุณครูพี่แนนเขียนไว้ในไทยรัฐออนไลน์ว่า..

Call it a day และ Call it a night เป็นสำนวนใช้ในความหมายว่า ได้เวลาเลิกทำงานหรือกิจกรรมที่ทำอยู่ เพราะทำมาตลอดทั้งวันหรือคืนแล้ว อย่างเช่นวันนี้แนนสอนหนังสือมาตลอดทั้งวัน และตบท้ายวันด้วยการส่งบทความนี้ถึงมือท่านผู้อ่าน คิดว่าวันนี้ได้ใช้เวลาอย่างคุ้มค่าแล้ว คงได้เวลา Call it a day ก็จะพูดว่า “I’m very tried. Let’s call it a day! วันนี้เหนื่อยจริงๆ เลิกงานกันดีกว่า!”

ขอบคุณมากครับ ขอหยิบยกเอามาอ้างอิงซะเลย อยากให้เพื่อน ๆ จำเอาไว้ใช้พูดกับฝรั่งครับ อย่างเช่นภรรยารบเร้าจะให้สามีทำการบ้านทั้งคืน ก็บอกไปเลยว่า "I’m so tried. Let’s call it a night"  เหมือนอย่างที่ครูแนนยกตัวอย่างไว้ข้างบนอ่ะ

อยากรู้ที่เค้าพูดกันในหนัง Hospitality ก็ต้องไปหาโหลดมาดูเองเด้อ... 

คิดถึงอินดี้

วันนี้ลุงน้ำชาคิดถึงอินดี้  นักเรียนไวโอลินคนสุดท้ายที่หยุดเรียนไปแล้ว !

  
อินดี้หาได้ยอมแพ้แขวนโบว์เอาง่าย ๆ  แต่จบ ม.๖ แล้วก็ต้องไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยราชมงคลลำปาง...

สอนดนตรีอินดี้มาตั้งแต่ยังตัวเล็ก...ผมได้แต่หวังว่าคงจะได้อะไรจากผมไปบ้าง ไม่มากก็น้อย

 

ขอบคุณนะพ่อหนุ่ม ที่ช่วยให้ลุงมีความสุขกับการสอนดนตรีมาตั้งหลายปี...

อินดี้ผู้ไม่ยอมแพ้

ยังไม่สำเร็จเสร็จสิ้นสักทีสำหรับงานปรับปรุงและซ่อมแซมบ้านห้างฉัตรของลุงน้ำชา!!  ผมมิอาจหาถ้อยคำใดมาแก้ตัวได้ นอกจากจะต้องยอมรับว่าที่ผ่านมาหลายเดือนเป็นช่วงเวลาที่ไม่สามารถทำในสิ่งที่ปรารถนาและกลับมาเขียนบล็อกต่อได้เหมือนเดิมจริง ๆ

ตราบถึงวันนี้...หลาย ๆ เรื่องเกี่ยวกับทริปจักรยานพับไปมะละกา (FB Trip to Melaka) เมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมาก็ถูกลืมไปแล้ว ไฟล์รูปภาพที่บันทึกกลับมาก็ยังไม่รู้ว่าอยู่ไหน ผมไม่สามารถเรียกความกระตือรือร้นที่จะอัพเดทเรื่องราวต่าง ๆ ให้กลับคืนมา

อย่างไรก็ตามก็ยังคงคิดถึงเพื่อน ๆ ทุกคนอยู่เหมือนเดิม เมื่อได้สัมผัสสิ่งนั้นก็คิดถึงเพื่อนคนโน้น เมื่อเจอสิ่งนี้ก็คิดถึงเพื่อนคนนั้น เป็นเช่นนี้มาตลอด คิดถึงครับ แม้มิอาจพรรณาได้ครบถ้วน...

ทำไมลุงน้ำชาถึงได้หายเงียบไป? หลายคนอาจเป็นห่วงหรือรอการกลับมาของผม ซึ่งต้องขอขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง อยากบอกว่าความรักและคิดถึงที่มีต่อเพื่อนๆ ยังคงดำรงอยูเสมอมา ยิ่งกาลเวลาผ่านไป กลายเป็นไม้ใกล้ฝั่ง ผมก็ยิ่งต้องคิดทบทวนถึงอดีตที่ผ่านมา ทำให้ต้องคิดถึงเพื่อนเก่า ๆ ที่เคยเรียนหนังสือด้วยกันที่มงฟอร์ต เทคนิค วิทยาลัยพายัพ และอีกหลาย ๆ คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตแต่ไม่คิดว่าจะได้กลับไปเจอกันอีก

เช้าวันนี้ผมลงไปทำความสะอาดห้องสอนดนตรีหลังจากได้รับโทรศัพท์จากอินดี้บอกให้ทราบว่ากำลังเดินทางมาเรียน ผมเห็นเด็กคนนี้ตั้งแต่ยังเล็ก ๆ จนกลายเป็นหนุ่มใกล้จะจบการศึกษาที่โรงเรียนบุญวาทย์และเดินเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย!

อีกไม่นานผมก็จะหยุดสอนอินดี้ เพื่อให้นักเรียนได้เตรียมตัวสอบ เด็กหนุ่มคนนี้จะต้องก้าวเดินต่อไปด้วยภาวะการเป็นคนรุ่นใหม่ที่ต้องแบกรับปัญหาต่าง ๆ ของบ้านเมืองมากมายที่พวกคนแก่ (ไดโนเสาร์) ในรัฐบาลเผด็จการได้สร้างเอาไว้...

อินดี้ผู้ไม่ยอมแพ้ เป็นนักเรียนที่ไม่วางมือจากเครื่องดนตรีซึ่งกล่าวกันว่าเล่นยากที่สุดชิ้นหนึ่ง วิชาดนตรีที่อินดี้ได้นำติดตัวไปด้วย ไม่ว่าจะมากหรือน้อยจะทำให้เด็กหนุ่มคนนี้เข้าสู่สังคมที่เปิดกว้างได้อย่างไม่น้อยหน้าใคร...

อีกไม่นานผมคงจะต้องคิดถึงอินดี้ทุก ๆ เช้าวันเสาร์!

เป็นรูปเป็นร่างแล้ว...

วันนี้วันเสาร์...มีเด็กมาเรียนดนตรี ๔ คน!  เริ่มจากอินดี้ซึ่งบอกว่าเมื่อเสาร์ที่แล้วได้แสดงไวโอลินเดี่ยวที่โรงเรียน โดยใช้เพลง Bouree ของ G.F.Handel 

ผมรู้สึกดีใจที่นักเรียนทำได้ วันนี้สอนอินดี้เพิ่มเรื่อง one finger scales (ใช้นิ้วเดียวบนแต่ละสาย) โดยปรับให้สีในสไตล์ลุงน้ำชาคือ สาย A D G E และ A  

บ่ายโมง อังเปาและโอปอ ๒ พี่น้องพัฒนาเศรษฐ์ก็มาเรียนเปียโน เด็ก ๆ ตื่นเต้นกับการเล่นเพลง Twinkle Twinkle Little Star กับเสียง backup ที่มีในเปียโน Casio ของครูเตี๋ยง...

บ่าย ๒ โมงใบเฟิร์นไม่มาเรียน ผมรอถึง ๓ โมงครึ่งเมเปิ้ลและแกรมก็มาถึง...

ไวโอลินขนาด 3/4 พร้อมกล่องผมยกให้นักเรียนฟรี ๆ เมื่อถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนขนาดไวโอลิน ส่วนครูหนิงก็ช่วยซ่อมให้โดยไม่คิดค่าแรง...

เมเปิ้ลเรียนไวโอลิน...โดยมีคุณพ่อคุณแม่นั่งดูอยู่ใกล้ ๆ (เรียนดนตรีโดยมีผู้ปกครองใกล้ชิดอย่างเนี้ยคงไม่มีที่ไหน อิอิ)

สอนเสร็จเมื่อเวลา ๕ โมงเย็น... ผมถ่ายภาพความคืบหน้าของร้านเปียโนมาให้เพื่อน ๆ ดูอีกหน่อย

ได้ทาสีฝาผนังชั้นล่าง หมดสีไปอีก ๑ กระป๋อง..

รูปภาพยังไม่ได้นำขึ้นแขวน ผมต้องรอให้สีแห้งดีซะก่อน...

ส่วนห้องใต้บันไดก็เป็นรูปเป็นร่างแล้วครับ...

ห้องเรียนดนตรีชั้นสอง (ชั้นลอยเดิม) ผมรอขัดกระดาษทรายอีก ๑ วันแล้วค่อยทาสี...

 "ร้านเปียโน" กำลังเป็นรูปเป็นร่างแล้วครับ!

เปิดผอบพบคาสิโอ

เมื่อวานนี้ผมส่งข้อความไปบอกอินดี้ว่า ถ้าจะมาเรียนก็มาได้แล้ว ลุงจะทำความสะอาดห้องเตรียมไว้ให้...

เช้าวันนี้อินดี้มาถึงก่อน ๑๐ โมงพร้อมกับของฝากจากคุณพ่อคุณแม่...

ท่านไปญี่ปุ่นแล้วซื้อชาเขียวมาฝาก บรรจุภัณฑ์งดงามมาก ๆ ครับ...

แล้วยังมีสุดยอดของ homemade muesli มาให้กินเป็นอาหารเช้าด้วย...

ก่อนสอน... ผมถือโอกาสให้นักเรียนเป็นผู้เปิดผอบ เอ้ย... แกะกล่องพัสดุจากคุณธเนศด้วย

อินดี้ทำให้ด้วยความเต็มใจ 

เพื่อน ๆ ที่รักครับ เปิดผอบพบเปียโนไฟฟ้าคาสิโอใหม่เอี่ยม ผมแทบไม่เชื่อสายตา! 

เป็นเปียโนไฟฟ้ารุ่นใหม่ ๘๘ คีย์ที่มี touching เหมือนเปียโนไม้ มี feature ทันสมัยแสดงผลบนจอ lcd ที่ช่วยให้ด้านการเรียนรู้ดนตรี อินดี้บอกว่าดีจังเลย!

ตอนบ่ายเฮียเปาและน้องโอปอก็มีโอกาสได้มาเรียนรู้ของใหม่...

เปียโนไฟฟ้าตัวใหม่ยังไม่ได้ประกอบขาตั้ง ต้องรอให้ห้องเรียนใหม่แล้วเสร็จก่อนค่อยย้ายเข้าไป...

ตอนนี้ยังต้องเรียนเมโลเดียนไปก่อน...

ผ่านหลักสูตรเมโลเดียนแล้วต่อไปก็เลือกเครื่องดนตรีชิ้นต่อไป...

เพลงที่นักเรียนเคยเล่นให้ฟัง...

สองเดือนเต็ม ๆ หลังจากป้าจันทร์สมล้มป่วย ผมเพิ่งจะตั้งหลักและกลับมาสอนนักเรียนได้อีกครั้ง...

ผมจำได้ว่าเมื่อวันเสาร์ที่ ๑๗ ธันวาคม ๒๕๕๙ วันที่พี่จ๋าล้ม นักเรียน ๔ คนมากันครบคือเริ่มจากอินดี้มาเรียนไวโอลินตอนเช้า ตอนบ่ายก็เป็นใบเฟิร์น เมเปิ้ล และแกรม

ใบเพิร์นนั้นเรียนเปียโนมาได้ปีกว่าถ้าจำไม่ผิด วันนั้นไม่รู้นึกยังไงผมคว้ากล้องลงมาบันทึกการบรรเลงของใบเฟิร์นไว้ด้วย นับเป็นครั้งแรกที่ได้ลองถ่ายวิดีโอนักเรียน...

เสร็จจากการสอนผมก็กลับขึ้นไปยังชั้นสาม พี่จ๋าซึ่งนอนอยู่บนเตียงลุกขึ้นมามองแล้วถามว่าทำไมวันนี้นักเรียนไม่เล่นเพลงที่เคยเล่นทุกที ผมตอบว่าเปลี่ยนซะบ้างก็ดี! เพลงดังกล่าวคือ Humoresque ของ Dvořák ครับ

พี่จ๋าคงไม่มีโอกาสได้กลับมานอนฟังอินดี้กับเมเปิ้ลบรรเลงให้ฟังแล้วครับ...

หาคำตอบ

วันนี้ผมเปิดชั้นล่างของร้านเปียโนให้เด็ก ๆ ได้ลองเรียน อยากจะดูว่าบรรยากาศการเรียนการสอนจะดีกว่าที่ชั้นลอยหรือไม่?

ยังปรับปรุงไม่แล้วเสร็จ... ยังไง ๆ ผมก็อยากได้คำตอบว่าจะให้เด็กย้ายลงมาเรียนข้างล่างดีมั้ย? สิ่งแรกที่เห็นผลคือ เมื่อยกประตูด้านหน้าขึ้น เปิดประตูหลัง แล้วหมุนบานเกล็ดหน้าต่างขึ้น ก็เกิดลมพัดถ่ายเท... 

เย็นสบายครับ...วันนี้ผมใช้แกรนด์เปียโนสอนเด็ก

พบว่าเปียโนเสียงเพี้ยนและมี ๒-๓ คีย์ที่ต้องซ่อม...

๑๐.๐๐ น. อินดี้เป็นนักเรียนคนแรกที่มาประเดิม...

๑๕,๐๐ น. - ๑๖.๓๐ น. เป็นเวลาของน้องแกรมและเมเปิ้ล ทั้งสองคนรู้สึกว่าจะตื่นเต้นและให้ความสนใจกับแกรนด์เปียโนเป็นพิเศษ

รูปที่ติดไว้ช่วยให้บรรยากาศคล้ายห้องแสดงภาพ  

เมื่อสิ้นสุดการเรียนการสอน ผมสรุปได้ว่าไม่เหมาะที่จะย้ายลงมาที่นี่ ห้องที่ทำไว้ตรงระเบียงชั้นลอยน่าจะดีที่สุด!