ซ่อมล้อจักรยานพับ

นี่ไง...ล้างแล้วจ้า! แกนล้อหน้าเจ้า Coyote พร้อมลูกปืน!

หุหุ แค่ล้างล้อหน้า น้ำมันสนยังส่งกลิ่นคลุ้งห้อง ผมต้องยกล้อหลังออกไปทำความสะอาดบนดาดฟ้า...

ล้างแฟ้บแล้วค่อยขัดดุมด้วยน้ำมันสน...

ไม่มีเครื่องมือถอดจาน ผมทำได้แค่เนี้ย...

แม้จะไม่ใสปิ้ง ก็น่าพอใจ...

 เปิดเครื่องปั้มลมซะหน่อย....

ใช้ลมเป่าไล่น้ำ...

โอเคครับ พร้อมที่จะใส่แกนทั้ง ๒ ล้อ ผมต้องหาจาระบี (Grease) ให้ได้ก่อน เจ้าเนี่ยขาดไม่ได้เลยนะ...

ใส่จาระบีและลูกปืนให้เข้าที่ ล้อหน้ามีข้างละ ๑๐ ลูก...

เวลาใส่ลูกปืน มือต้องไม่ไหว ใจต้องไม่สั่น เสร็จแล้วก็สวมน้อตเข้าไป...

อย่าขันแน่นเกินไป มันจะฝืด ต้องให้พอดี ๆ เสร็จแล้วก็ใส่น้อตประกบ จบแล้วก็ลองหมุนดู ผมพบว่าไหลลื่นไม่ค่อยดีนัก (มีสะดุดนิด ๆ) คงเป็นเพราะใช้งานมาหนัก ลูกปืนน่าจะขี้บ่นเหมือนข้อเข่าผม แต่ถึงอย่างไรก็ใช้ได้  ...

ที่นี้ก็มาล้อหลังซึ่งมีลูกปืน ๙ ลูก ใส่กับจารบีแล้วขันน้อตวิธีการเดียวกัน...

ปรับความแน่นให้พอดี ๆ ก่อนใส่น้อตประกบ

เสียดายไม่มีเครื่องมือตัดโซ่ ซึ่งต้องเอามันออกมาแช่น้ำมันและล้างให้สะอาด ก่อนประกอบทุกอย่างเข้าที่!

ทำได้ก็แค่นี้ รอให้เครื่องมือมาก่อน...ค่อยทำต่อ!

ใครอยากเปลี่ยนแปรง?

ซ่อมเจ้า Coyote... ช่างเหอะต้องทำความสะอาดล้อ เฟือง และโซ่

มีน้ำมันสนที่ใช้ผสมสีอยู่แล้ว ..

ต้องบึ่งแมงกะไซค์ออกไปซื้อแปรงเพื่อใช้ทำความสะอาดฟัน (เฟือง) จากร้านสินค้า ๒๐ บาทใกล้บ้าน ได้มาแล้วครับ "แปรงลวด" ราคา ๒๐ บาท แต่มี ๓ อัน

ขนแปรงมี ๓ สีด้วยแฮะ...

ราคาไม่แพง ขนแปรงไม่แข็งนัก ใครต้องการเปลี่ยนแปรง...ก็ลองซื้อไปใช้ได้นะครับ อิอิ

ใช้แล้วเหงือกพัง อย่ามาว่ากันเด้อ...

You've got my deep concern

วันนี้ผมขอเขียนถึงอุบลราชธานี เมืองที่เคยไปมา ๒ ครั้ง...ด้วยความเป็นห่วง

 

จากภาพข่าวทำให้ผมได้เห็นน้ำท่วมในตัวเมืองอุบลฯ ตลาดใหญ่ซึ่งอยู่ริมแม่น้ำมูลถูกน้ำเอ่อเข้าท่วมถึง

ภาพจากช่อง 3 - ขอขอบคุณ

จำได้ว่าเคยเขียนถึง...

เช้ามืดวันที่ ๑๑ ตุลาคม ๒๕๕๙ จากอำเภอวารินชำราบ ผมปั่นจักรยานข้ามสะพานเสรีประชาธิปไตยไปยังตัวเมืองอุบลราชธานี ขณะหยุดถ่ายภาพตรงกลางสะพาน…ได้เห็นแสงไฟสาดส่องอุโบสถวัดหลวงอยู่ข้างหน้าโน้น!

ถ้าคาดไม่ผิดก็คิดว่าป่านนี้ "วัดหลวง" ที่เคยไปคงจะถูกน้ำท่วมจนเข้าไม่ได้...  

ใบเสมาอาจจะจมเกือบมิดน้ำ...

 

แม่น้ำมูลที่เห็นในวันนั้น แม้ว่าจะกว้างใหญ่และสวยงาม แต่ก็น่าครั่นคร้ามในอุทกภัย...

ผมเคยปั่นจักรยานเกือบทั่วเขตเทศบาลเมืองอุบลฯ ซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำมูล

รู้สึกเป็นห่วงครับ อยากให้เมืองและผู้คนที่น่ารักได้พ้นภัยโดยเร็ว...

อยากซ่อมจักรยานเป็น

คิดถึงเจ้า Coyote จักรยานพับล้อเล็กขนาด ๑๖ นิ้วที่ซื้อมาจากครูหนิงในราคา ๒,๐๐๐ บาท...

เคยพามันไปด้วยกันไม่ไกลนัก ไกลสุดแค่สามเหลี่ยมทองคำ หนักสุดก็น้ำตกแม่พูล

ปัจจุบันนี้ที่บ้านมีจักรยาน ๔ คันคือ รถพับ ๒ คัน ทัวร์ริ่ง ๑ คัน และเสือภูเขา ๑ คัน ใช้ได้แค่คันเดียวคือเจ้า Banian...

ช่างเหอะกำลังฝึกซ่อมจักรยาน ตั้งใจว่าจะแก้ไขให้มันใช้งานได้ทุกคัน วันนี้แบกเจ้า Coyote ขึ้นมาถอดล้อออก... 

ล้อ ๑๖ นิ้วไม่ได้หมุนมานานแล้ว คงต้องแก้ไขหลายอย่าง...

เกียร์ Shimano  6 sp. ครับ...

บังโคลนเอาออก ตะแกรงท้ายก็เอาออก

 ดูเหมือนว่าต้องเปลี่ยนสายห้ามล้อหน้าอีกเส้นนึงด้วย...

เพลินดีนะ...แล้วผมจะเขียนเล่าให้เพื่อน ๆ อ่านเน้อ

bikepacking อีกหน่อย

วันนี้อยากคุยเรื่อง bikepacking อีกหน่อยครับ...

ภาพจาก pinterest.com - thanks!

รู้สึกดีใจที่เทคโนโลยีสมัยใหม่ช่วยให้สามารถค้นหาภาพต่าง ๆ ได้อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นแขนงไหนที่ใจชื่นชอบ เช่น การทำเค้าเตอร์บาร์ การท่องเที่ยว งาน DIY ตลอดจนเรื่องของจักรยาน สมัยที่ไร้อินเทอร์เน็ตภาพเหล่าหาดูได้ยาก...จะมีก็แต่ในนิตยสารจักรยานจากต่างประเทศ

ภาพจาก pinterest.com - thanks!

ทุกวันนี้มีเยอะมาก บางคนถึงกับวาดภาพประกอบแสดงให้เห็นสิ่งเค้าพกพาไปด้วย (มีทั้งขวานมีทั้งพลั่ว)...

ภาพจาก pinterest.com - thanks!

สำหรับผมแล้วคงไม่นำข้าวของไปมากมายอย่างในภาพแรก คิดว่าจะใช้กระเป๋าจักรยานราคาถูกที่ซื้อไว้ บรรจุของเท่าที่จำเป็นรวมน้ำหนักแล้วไม่ให้เกิน ๒๐ กิโลกรัม...

เป็นเรื่องน่าตื่นเต้น เมื่อใช้เวลามานั่งคิดถึงเรื่อง bikepacking สำหรับ final trip ในปี ๒๕๖๖

ดีกว่าไปรับฟังเรื่องราวของความอยุติธรรมในประเทศกูมี!

เลิกคิดนอกใจ

ต้องยอมรับนะครับ... ว่ามีอยู่หลายครั้งที่ผมคิดนอกใจเจ้า Banian

ทั้ง ๆ ที่มันเคยพาผมไปไกลถึงลาวเหนือ ลาวใต้ และมาเลเซีย โดยไม่อิดออด ไม่เคยยางแตกยางรั่วหรือเกียร์หลุดเกียร์พัง!  บางครั้ง...ผมก็นึกอยากได้จักรยานคันใหม่อย่างเจ้า Java IRA ราคา ๒ หมื่นบาท... 

รวมทั้งแอบหลงใหลเจ้า KHS F20-R มือสองราคา ๓ หมื่น...

KHS F20-R (ขอบคุณภาพจาก thaimtb.com)

แต่ ๒-๓ วันมานี้เอง ผมรู้ว่าตัวเองผิดที่คิดจะเทเจ้า Banian ทั้ง ๆ ที่มันเป็นจักรยานที่ได้รับใช้ผมมาอย่างซื่อสัตย์และอดทนกว่า ๓ ปี!  

 

สิ่งที่สมควรทำคือผมจะต้องรักมันให้มาก พยายามดูแลให้เราทั้งสองมีสุขภาพดี เพื่อจะได้เดินทางด้วยกันไปจนกว่าจะสิ้นอายุขัย แทนที่จะหาซื้อจักรยานคันใหม่ผมวางแผนว่าจะต้อง modify ให้ดีขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยมือตัวเองและสิ่งที่น่าจะทำคือ....

• เปลี่ยนยางใน ส่วนยางนอกที่ติดรถมา (ขนาด 20" x 2") ใช้เดินทางจนสึกมากแล้ว อีกหน่อยผมจะเปลี่ยนใหม่ โดยใช้ขนาดยาง0 20 x 1.5 หรือ 1.75 เพื่อให้เบาลงและวิ่งได้เร็วขึ้น    
• upgrade เฟืองจักรยานและตีนผีให้เป็น ๑๐ สปีด (11-40)
• เปลี่ยนจานหน้าให้เป็นแบบ ๒ หรือ ๓ ใบให้ใช้ขึ้นเขาได้ 

โห... มีเรื่องให้ศึกษาและทดลองปฏิบัติอีกไม่รู้จบรู้สิ้น!

คิดถึง Sydney

อ่านข่าวที่ลงใน The Sydney Morning Herald เขียนโดย Michael Ruffles และ Michael Evans แล้ว ผมรู้สึกร้อนผ่าวเมื่อตระหนักว่าตัวเองกำลังอาศัยอยู่ในประเทศที่มีผู้นำและผู้บริหารน่าอับอายยิ่งนัก!.. 

แหม...เรื่องราวยังกับในหนัง  "She turned up at the Gazebo Hotel in Kings Cross, having left the heroin in room 713 of the Parkroyal Hotel in Darling Harbour. This gave the AFP time to substitute the drugs and plant listening devices...."   เนื้อข่าวมีภาพประกอบขาวดำของโรงแรม Parkroyal ด้วย... 

เห็นแล้วอดคิดถึง Darling Harbour, Sydney Tower, หาด Bondi , ย่าน Kings Cross และที่อื่น ๆ ซึ่งเคยไปสัมผัสเมื่อ ๓๐ ปีที่แล้วไม่ได้...

อยากจะเขียนถึงมากมาย แต่อับอายจนคิดอะไรไม่ออก!

I wish I could

Jeremy นักปั่นเกาหลี!  ๔-๕ ปีแล้วนะที่เค้าก็ยังอยู่บนถนนท่องโลกเรื่อยไป   ใจลุงน้ำชาอิจฉาเพื่อนคนนี้มาก

ที่เขาทำได้ก็เพราะไม่มีภาระผูกพัน ไม่ว่าจะสักกี่วันก็มีพ่อแม่ (รวย) คอยช่วยสนับสนุน ที่สำคัญคือมีร่างกายและหัวใจที่แกร่งเกิน!

Jeremy เขียนใน facebook ของเขาว่า "I met Italian bicycle traveler, Filippo Graglia in Southern Tip of Africa, Cape L'Agulhas. He cycled along to west coast country of Africa (8/2) and then I arrived in Cape town 206 days after I departed from Cairo, Egypt, 1556days after I left home (8/6)..."  รายงานล่าสุดทำให้ทราบว่าตอนนี้ Jeremy เดินทางถึง Brazil แล้ว

ภาพจาก facebook ของ Woojong Kim

ส่วนนักจักรยานชาวไทยก็มีจำนวนไม่น้อยที่เดินทางยาวไกล ได้รับการยกย่องกล่าวถึงทั้งในทีวีและโซเชียลมีเดีย...

ภาพจาก YouTube.com - thanks!

ไม่ว่าจะเป็นลุงสมบัติ หรือคู่รักนักปั่น ๑,๐๐๐ วันรอบโลก...

ภาพจาก YouTube.com - thanks!

รวมทั้งลุงอู๊ดกับเพื่อนสี่ขาของเขา....
 

ภาพจาก YouTube.com - thanks!

ส่วนใหญ่ล้วนเป็นนักกีฬามาก่อน แต่ละคนแข็งแรงเต็มร้อย พอหันมาดูตัวเองก็เกรงว่าจะไม่รอด ผมอาจต้องจอด...หมดมอดซึ่งความหวัง!  

วัดป่านานาชาติ จ.อุบลราชธานี

ถึงจะไปมาแล้วสองครั้ง...ผมก็ยังคิดอยากไปอุบลฯ อีก จากช่องเม็กอยากปั่นไปจำปาสัก แวะเยี่ยม ฝ้าย ช่างคำ และ อาจารย์หมู อีกสักครั้ง ก่อนเดินทางต่อไปยังเขมร... 

ยังคงรักเมืองดอกบัวงามอยู่เหมือนเดิมครับ ช่วงที่ถูกน้ำท่วมก็เป็นห่วงมาก ๆ ถ้าได้ไปอีกครั้ง ผมจะต้องอยู่ให้นานกว่าเดิม อาจจะปั่นจักรยานไปขอพักอยู่ที่ราชธานีอโศก และไปเยี่ยมวัดป่านานาชาติให้ได้...

เว็บ watpahnanachat.org กล่าวว่า...

วัดป่านานาชาติ เป็นวัดป่าสายวัดหนองป่าพง ที่ตั้งอยู่ในบ้านบุ่งหวาย อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๑๘ โดยมีหลวงปู่ชา สุภทฺโท (พระโพธิญาณเถร) จากวัดหนองป่าพงเป็นผู้ก่อตั้ง

วัตถุประสงค์แรกเริ่มของหลวงปู่ชา ที่ตั้งวัดป่านานาชาติขึ้น คือการเปิดโอกาสให้ชาวต่างชาติเข้ามาศึกษาพระธรรมวินัยเป็นภาษาอังกฤษ จนสามารถที่จะออกบวชเป็นพระภิกษุและปฏิบัติตามข้อวัตรสายวัดป่าได้...

ทางวัดยังทำหน้าที่ในการแปลและแจกหนังสือเกี่ยวกับพุทธศาสนา เป็นภาษาอังกฤษ เพื่อเผยแพร่ออกไปสู่ระดับสากล รวมถึงบทเรียนธรรมศึกษาเป็นภาษาอังกฤษ เพื่อใช้ในการสอนพระปริยัติธรรมเบื้องต้นแก่พระภิกษุสามเณรชาวต่างชาติ ตามปกติวัดป่านานาชาติยังเป็นสถานที่สำหรับให้นักเรียน นักศึกษา ชาวบ้าน บุคคลทั่วไป ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ ที่มีความสนใจในพระพุทธศาสนา ได้สดับฟังพระธรรมเทศนา รักษาอุโบสถศีล และสนทนาธรรมโดยตลอดเรื่อยมา พร้อมทั้งมีการจัดห้องสมุดทางพระพุทธศาสนา

ลำดับเจ้าอาวาสจากอดีต – ปัจจุบัน
๑) พระราชสุเมธาจารย์ (หลวงพ่อสุเมโธ) ชาวอเมริกัน พ.ศ. ๒๕๑๘ – ๒๕๑๙
๒) พระอาจารย์ปภากโร ชาวอเมริกัน พ.ศ. ๒๕๒๐ – ๒๕๒๑
๓) พระอาจารย์ชาคโร ชาวออสเตรเลีย พ.ศ. ๒๕๒๒ – ๒๕๒๔
๔) พระอาจารย์ปสันโน ชาวแคนาดา พ.ศ. ๒๕๒๕ – ๒๕๓๙
๕) พระอาจารย์ชยสาโร ชาวอังกฤษ พ.ศ. ๒๕๔๐ – ๒๕๔๔
๖) พระอาจารย์ญาณธัมโม ชาวออสเตรเลีย พ.ศ. ๒๕๔๕ – ๒๕๕๐
๗) พระครูอุบลภาวนาวิเทศ (เฮ็นนิ่ง เกวลี) ชาวเยอรมัน พ.ศ. ๒๕๕๑ - ปัจจุบัน

ผมมีแผ่นพับ The International Forest Monastery Wat Pan Nanachat ซึ่งได้รับตอนไปเยือนอุบลราชธานีอยู่ด้วย ขออนุญาตสแกนมาให้เพื่อน ๆ ดูดังนี้...

Wat Pah Nanachat is a Buddhist monastery in Northeast Thailand, in the Theravada Forest Tradition. It wa established by Ajahn Chah to provide English-speaking people the opportunity to train and practice in the way the Buddha taught his monks in the forests 2600 years ago.